Teuhidi dhe shirku

Teuhidi dhe shirku, dy nocione që kanë formuluar historinë e krijimit, të lindjes dhe të vdekjes, të ekzistencës dhe të shkatërrimit, të mirqënies dhe të rrënimit. Dy nocione që kanë vendosur për fatin e individëve, fiseve dhe kombeve dhe në fund edhe të vetë njerzimit. Për hirë të njërës prej tyre u krijua jeta dhe për shkak të tjetrës do të shkatërrohet. Jetë që nisi vetëm me një fjalë dhe po për hirë të saj do të marr fund.

Duke gërmuar nëpër rrënojat e historisë, nën gërmallat arkeologjike të fiseve, popujve dhe civilizimeve të hershme çuditërisht do të gjejmë mes tyre një linjë të përbashkët besimi. Megjithë dallimet në kohë, tradita dhe vende ku ata jetuan dhe u zhvilluan tek të gjithë ata do të gjejmë qartë dhe dukshëm shenja të paganizmit. Ndoshta gjurmët e shirkut janë edhe më të dukshmet se çdo gjë tjetër te këto popuj. Idhujt, altarët, statuja perëndish dhe mbishkrime të cilat më tepër se çdo gjë tjetër të informojnë për një kulturë pagane të këtyre popujve. Mbase do të ishte e vështirë të mund të dalloje aspekte të tjera të jetës dhe moralit të këtyre pupojve por më lehtë se gjithshka do të ishte të dalloje natyrën idhujtare dhe okulte të tyre. Ndoshta kjo është edhe arsyeja që i ka shtyrë marksistët dhe ateistët e të gjitha ngjyrave të besojnë se feja lindi fillimisht si një besim pagan e më pas ajo evoloi në atë monotheist. Në fakt ne nuk besojmë aspak kështu, monoteizmi ka ekzistuar që në fillimet e jetës ndonëse në shekuj ndjeksit e tij kanë qenë të pakët dhe nuk kanë pasur objekte kulti dhe as shënja të dukshme përveç ndonjë shënimi historik. Dhe kjo për vetë faktin se siç na tregon edhe Kurani besimtarët gjithmonë patën qenë shtresa më e dobët e popullsisë dhe më e pakta në numër. Ndaj atyre u duhej të vuanin tortura dhe përbuzjet pagane të popujve të tyre të cilët më pas për shkak të idhujtarisë së tyre do të shkatërroheshin duke mbartur me vehte edhe provat e jetës së tyre pagane, pse jo edhe të shkatërrimit të tyre.

Habitesh se si njerëz të cilët qenë të aftë të ndërtojnë piramida, kulla dhe qytetet të tërë në brendësi të maleve, të njihnin fizikën, kiminë dhe të bënin përllogaritje astronomike nga më të saktat dhe të ngrini civilizime mijra vjeçarë të zhduken papritur nga faqia e dheut pa lënë pasë as edhe një vijë gjeanalogjike e cila do të trashëgonte traditat dhe besimet e këtyre popujve dhe ne do të mund të njiheshim më mirë me historinë dhe traditat e tyre! Por përveç rrënojave të tyre ata asnjë pasardhës tjetër nuk lanë. A mos vallë ishte shirku ai që u bë shkaktari kryesor i rrënimit të këtyre njerzve?

Le ta ndjekim historinë që nga fillimi dhe të kuptojmë se çfarë ka ndodhur në të vërtetë me keta njerëz.

Historia fillon pikërsiht këtu:

Përkujto kur Zoti Yt nxori nga shpina e bijve të Ademit pasardhësit e tyre dhe i bëri dëshmues të vetes së tyre (duke u thënë): “A nuk jam Zoti juaj?” Ata thanë: “Po, dëshmuam!” Të mos thoni në ditën e kijametit: “Ne nga ky (dëshmim) ishim të panjohur. Ose të mos thoni: “Prindërit tanë më parë ishin idhujtarë, e ne ishim pasardhës të tyre. A do të na shkatërrosh ne për atë që bënë ata asgjësues të së vërtetës?”[1] “Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit për tjetër veç që të më adhurojnë.”[2]

Një kauzë u vendos dhe një marveshje u krye. Para nesh shfaqet i qartë sekreti i krijimit dhe i ekzistencës, sekreti i fillimit dhe i mbarimit. Krijuesi vendosi të krijoi njeriun për një qëllim të vetëm; ta adhuronte vetëm Atë dhe të jetonte konform këtij besimi, në të kundërt krijimi i njeriut do të humbte qëllimin e tij të ekzistencës dhe të Madhëruarit do t’i duhej t’i jepte fund të gjithë atyre elementëve që do të dilnin jashtë këtij qëllimi për të cilin u krijuan. Ai u dha atyre edhe një premtim për këtë: “E drejta e Allahut ndaj njerzve është ta adhurojnë Atë dhe të mos i bëjnë Atij asnjë ortak (në adhurim),e ndërsa e drejta e njerzve ndaj Allahut është që Ai të mos ndëshkoj atë të cilin nuk i bën shirk Atij”[3] “O biri i Ademit sikur ti të më vishë me gjynahe sa toka dhe nuk më bën mua aspak shirk Unë do të përgjigjem ty me po të njëjtën masë falje”[4]

Smira dhe intriga e Iblisit bëri që babai i racës njerzore të dilte nga Xheneti, mirpo ai nuk do të mjafohej me kaq, urretja ndaj racës njerzore e shtyri atë që ai kurrë të mos heqë dorë nga shkatërrimi i tij. Mirpo duke qenë i pa aftë ta bënte vëtë këtë ai do të mundohej ta largonte atë nga qëllimi për të cilin ai u krijua dhe kështu ai me të drejtë do të meritonte ndëshkimin e Krijuesit të tij. Djalli shpesh herë do t’ia arrinte qëllimit të tij por ai gjithmonë në rrugën e tij do të kishte pengesa dhe këta pengesa ishin Profetët të cilët Allahu falë mëshirës së Tij do t’ia dërgonte rracës njerzore për t’i kujtuar asaj marveshjen dhe për t’i paralajmëruar për rrezikun që u kanosej në rast të thyerjes së kësaj marveshje. Ne nuk dërguam asnjë të dërguar para teje e të mos i kemi shpallur atij se: nuk ka zot tjetër përveç Meje, pra më adhuroni!”[5] “Ne dërguam në çdo popull të dërguar që t’u thonë: “Adhuroni vetëm All-llahun, e largohuni djajve (adhurimit të tyre)!” Por, pati nga ata që All-llahu i udhëzoi dhe pati nga ata që ishte i gjykuar me humbje, pra udhëtoni nëpër botë dhe shihni se si ishte fundi i gënjeshtarëve?”[6](Ne çuam) të dërguar që ishin përgëzues e kërcënues, ashtu që pas dërgimit të dërguarve njerëzit të mos kenë fakt (arsyetimi) para Allahut.”[7]

E megjithkëtë shirku u shfaq tek pasardhsit e Ademit dhe kështu Allahu dërgoi Nuhun profetin e Tij të parë pasi kjo e keqe filloj të hedhë rrënjët e saj.

Ne patëm dërguar Nuhun te populli i vet, e ai i tha: “O populli im, adhuroni vetëm Allahun, ju nuk keni zot tjetër veç Tij. Unë kam frikë për dënimin Tuaj në një ditë të madhe!”[8] “Ne e dërguam Nuhun tek populli i tij (dhe i thamë): “Tërhiqja vërejtjen popullit tënd para se ata t’i godasë dënimi i rëndë! Ai tha: “O populli im, unë jam i dërguar te ju, jam i qartë. Adhuroni Allahun, kini frikë prej Tij dhe mua më dëgjoni. Ai u falë juve nga mëkatet tuaja dhe ua vazhdon jetën deri në një afat të caktuar (pa u dënuar), e kur të vijë afati i caktuar prej Allahut, ai nuk shtyhet për më vonë, nëse jeni që e dini.” Mirpo megjithë përpjekjet e vazhdueshme të Nuhut që ata të ktheheshin nga shirku ata nuk u tërhoqën nga idhujt e tyre. “Ai tha: “O Zoti im, unë e thirra popullin tim natën e ditën. Por thirrja ime vetëm ua shtoi ikjen. Dhe sa herë që unë i thërritja ata për t’u falur Ti mëkatet, ata i vënin gishtat e tyre në veshë dhe e mbulonin kokat me teshat e tyre dhe vazhdonin në atë të tyren me një mendjemadhësi të fortë…Dhe ata (pasanikët) u kurdisën atyre kurthe shumë të mëdha”. Dhe u thanë: Mos braktisni zotat tuaj kurrsesi, mos braktisni Vedda-në, as Suvva-në, e Jeguth-in, Jeukë-n e Nesre-n. Dhe ata i bënë të humbur shumë prej tyre, e Ti zullumqarëve mos u jep tjetër, por vetëm humbje.” Dhe kështu që ata gjetën atë që meritonin dhe atë për të cilën shpesh herë ishin pralajmëruar. “Për shkak të mëkateve të tyre ata u përmbytën dhe menjëherë u futën në zjarr dhe ata, përveç Allahut, nuk gjetën ndihmëtarë. E Nuhu tha: “O Zoti im, mos lë mbi tokë asnjë nga jobesimtarët! Sepse, nëse Ti i lë ata, robërit Tu do t’i humbin dhe prej tyre nuk lind tjetër, vetëm të prishur e jobesimtarë.”[9] Ky ishte fundi i popullit të Nuhut mëkati i të cilit nuk qe tjetër veçse shirku, dhe ja pasoja e tij!

Dhe tashi le të shohim një popull tjetër, një tjetër Profet dhe një tjetër ngjarje.

“Edhe te (populli) Ad-i (dërguam) vëllain e tyre Hudin, e ai tha: “O populli im, adhuronie (një Zot) Allahun, ju nuk keni zot veç Tij, a nuk po frikësoheni?!” E njëjta thirrje, mirpo fatkeqsisht e njëjta përgjigje! “Paria që nuk besoi nga populli i tij tha: “Ne po të shohim mendjelehtë dhe të konsiderojmë vërtet rrenacak!” Dhe përsëri Profeti i Zotit këmbëngul “Tha (Hudi): “O populli im, nuk jam mendjelehtë, por unë jam i dërguar prej Zotit të botëve. Që t’u komunikoj shpalljet e Zotit tim, dhe unë jam këshillues besnik për ju. A mos ju erdhi çudi që ju erdhi lajmi përmes një njeriu nga mesi juaj, e për t’ju tërhequr vërejtjen. Perkujtoni kur Ai ju bëri sundues pas popullit të Nuhut dhe ju shtoi fuqinë fizike. Përkujtoni të mirat e Allahut që të gjeni shpëtim. Ata thanë: “A na erdhe (të na frikësosh) që të adhurojmë vetëm Allahun e të braktisim atë ç’ka adhuronin prindërit tanë? Nëse je i vërtet (çka thua) sillna atë që na premton (kërcenohesh).” E njëjta paturpësi dhe e njëjta mëndjemadhsi!(Hudi) Tha: “Juve ju gjeti dënimi dhe përbuzja nga Zoti juaj. A më polemizoni mua për emra (të idhujve) që i emëruat ju dhe prindërit tuaj, e që për ta Allahu nuk shpalli kurfarë argumenti? Pritni pra, (dënimin) edhe unë së bashku me ju jam duke e pritur. Ne më mëshirën tonë e shpëtuam atë dhe ata që ishin me të, dhe i shkulëm nga rrënja, ata që përgenjeshtruan argumentet Tona dhe nuk ishin besimtarë.”[10] “Edhe te (populli) Adi (dërguam) nga mesi tyre Hudin që tha: “O populli im, ju nuk keni zot tjetër veç Tij, ju vetëm po hutoheni me trillime… Ata thanë: “O Hud, ti nuk na solle ndonjë argument, e ne nuk i brakisim zotat tanë për fjalën tënde dhe ne nuk të besojmë ty. Ne nuk themi tjetër vetëm se dikush prej zotave tanë të ka goditur me çmendje! Ai tha: “Unë dëshmitar e kam Allahun, e ju dëshmoni se unë jam larg nga ajo çka ju i shoqëroni… E kur arriti vendimi Ynë (për dënim), Ne me mëshirën Tonë e shpëtuam Hudin, e bashkë me të edhe ata që kishin besuar. I shpëtuam prej dënimit të rëndë. E ato ishin (gjurmë të gënjeshtrave të fisit) Ad-ët, që mohuan argumentet e Zotit të tyre, kundërshtuan të dërguarin e Tij, shkuan pas urdhërit të çdo kryelarti kundërshtar. Ata u përcollën me mallkim si në këtë botë, ashtu edhe në ditën e gjykimit. Le të dihet, Adët mohuan Zotin e tyre. Qoftë i shkatërruar Adi, populli i Hudit!”[11]

I njëjti përfundim po për të njëjtin mëkat!

Dhe përsëri historia e një populli tjetër, këtë here Salihu dhe populli i tij.

“Edhe te (populli) Themud e patëm njërin prej tyre, Salihun, e ai u tha: “O populli im, adhuronie Allahun, ju nuk keni zot tjetër veç Tij, Ai së pari ju krijoi nga dheu dhe ju bëri banues të tij, andaj kërkoni falje prej Tij, dhe shprehni pendim te Ai. S’ka dyshim, Zoti im është afër (me mëshirë), Ai përgjigjet (lutjeve)”! Ata thanë: “O Salih, ti ishe shpresë e jona para kësaj. Si mund të na ndalosh të adhurojmë atë që adhuruan prindërit tanë? Vërtet, ne jemi shumë të dyshimtë e në dilemë në atë që na thërret ti! O populli im, më tregoni ju, nëse unë jam (i bazuar) në argument (të qartë) nga Zoti im, dhe Ai të më ketë dhënë mua mëshirë (gradën pejgamber) nga ana e Tij, kush do të më mbrojë mua nga Allahu, nëse unë kundërshtoj Atë? Ju nuk më shtoni tjetër vetëm humbje. O populli im, kjo është devja e Allahut, për ju është një argument. Lëreni pra, të ushqehet në tokën e Allahut e mos e prekni me ndonjë të keqe e t’iu godas menjëherë dënimi! E megjithatë, ata e therrën atë, e ai (Salihu) ju tha: “Përjetoni në vendin tuaj tri ditë, ky është caktim jo i rrejshëm! E kur erdhi vendimi Ynë (për dënim), Ne e shpëtuam Salihun nga poshtërimi i asaj dite, e bashkë me të, edhe ata që besuan. Zoti yt është ai i fuqishmi, ngadhënjyesi. Ndërsa ata që bënë zullum, i kapi (në ditën e katërt) krisma dhe gëdhinë kufoma (të ngrira) në vendin e tyre. (gëdhinë) Sikur të mos kishin qenë fare në të. Kuptonie pra, (populli) Themud e mohoi Zotin e vet. Mallkimi qoftë kundër Themudit!” [12] Megjithë që këta ishin njerëz që i kthyen malet në venbanime ç’ka askush më parë nuk e kish bërë e megjithatë… “Ata skalisnin shtëpia në kodra shkëmbore për të qenë të sigurt. E ata në mëngjes i goditi gjëmim i tmerrshëm e shkatërrues. Dhe nuk u ndihmoi atyre asgjë ajo që vepruan.”[13]

Themudi e mohoi Zotin e vet. Mallkimi qoftë kundër Themudit! Refren që për fat të keq do t’i ndjek nga do pas popuj dhe njerëz të tillë gjatë gjithë historisë së njerzimit deri në ditët e fundit të saj!

Por le të flasim edhe për një popull tjetër atë të Shuajbit.

“Edhe Medjenit (i dërguam) vëllain e tyre Shuajbin që ju tha: “O popull im, adhuronie All-llahun, ju nuk keni Zot tjetër veç Tij, mos matni as mos peshoni mangut, unë po shoh se jeni në gjendje të mirë jetësore, pra unë po frikësohem për ju nga dënimi që do t’ju përfshijë një ditë!” Mirpo si edhe herët e tjera i njëjti avaz kundërshtimi dhe e njëjta kokëfortësi “Ata thanë: “O Shuajb, a namazi yt po të thotë të na urdhërosh që ta braktisim atë që adhuruan prindërit tanë, ose (po të urdhëron) për të punuar në pasurinë tonë ashtu si të dëshirojmë?… O populli im, kundërshtimi ndaj meje të mos u shpie (në mosbesim) që t’iu gjejë ajo që e gjeti popullin e Nuhut, popullin e Hudit ose popullin e Salihut. E populli i Lutit nuk është larg prej jush. Kërkoni falje Zotit tuaj sinqerisht pendohuni ndaj Tij. Vërtet, Zoti im është mëshirues, shumë i dashur. Ata thanë: O Shuajb, ne nuk po e kuptojmë shumicën nga ajo që thua dhe ne të konsiderojmë ty të dobët në mesin tonë, dhe sikur të mos ishte ai grupi yt, ne do të gurëzonin ty, ngase ti nuk je i çmuar ndër ne. Ai tha: “O populli im, a është më i çmuar te ju farefisi im se Allahu, që e keni hedhur Atë pas shpine? Nuk ka dyshim, Zoti im i di të gjitha ato që veproni.” Dhe së fundi po i njëjti përfundim! “O populli im, veproni sa të mundeni, unë veproj, e më vonë do ta kuptoni se kush do të pësojë atë dënim që e poshtëron dhe kush është ai rrenacak. Pritni se edhe unë së bashku me ju jam duke pritur. E kur erdhi urdhëri Ynë, Ne me mëshirën tonë e shpëtuam Shuajbin dhe bashkë me të edhe ata që besuan, ndërsa zullumqarët i kapi britma e tmerri, duke gëdhirë në vendin e tyre kufoma të gjunjëzuara. (gëdhinë) Si të mos kishin ekzistuar fare aty. Qoftë i shkatërruar Medjeni sikurse ishte shkatërruar Themudi!”[14] Qoftë i shkatërruar Medjeni sikurse ishte shkatërruar Themudi!

Dhe kështu po të rendim në historinë njerzore do të gjejmë me dhjetra shembuj të sa e sa popujve të cilët patën të njëjtin përfundim për të njëjtin mëkat. Është e vërtetë që këta njerëz patën edhe mëkate të tjera por në çdo rast ata kishin një gjë të përbashkët dhe pa dyshim që kjo gjë ishte shirku. “Para tyre përgënjeshtruan populli i Nuhut, banorët e Bunarit (të pusit) dhe Themudi. Edhe Adi, edhe Faraoni dhe vëllezërit e Lutit. Edhe banorët e Ejkes, populli i Tubbeit. Të gjithë i përgënjeshtruan të dërguarit, atëherë e merituan dënimin Tim.”[15] “Edhe Adin, Themudin, banorët e Res-it dhe shumë gjenerata ndërmjet tyre (i shkatërruam). E secilit prej tyre u patëm sjellë argumente, por të gjithë i rrënuam.” [16]

“Për shkak të veprave (të këqija) të njerëzve janë shfaqur në tokë e në det të zeza,(skamje, shkatërrime, katastrofa etj) e për ta përjetuar ata një pjesë të asaj (të keqe) që të tërhiqen (nga të këqijat).”[17] Po a ka vepër më të keqe se sa shirku i cili bie drejt për drejt në kundërshtim me qëllimin e krijimit dhe funksionit të njeriut në tokë. Po a nuk u krijua njeriu veç se për të adhuruar Zotin e tij të vetëm?! E ç’vlerë do të kishte jeta e tij nëse ai nuk do ta kryentë më këtë funksion?! A është e llogjikshme dhe e pranueshme që qënia njerzore e krijuar dhe furnizuar në çdo moment të jetës nga krijuesi i saj deri edhe me ajrin që thith t’ia përkushtoj jetën dikujt tjetër veç Tij?! A po bashkë me Të ai të ketë edhe të adhuruar të tjerë?! Krijuesi i jonë dhe i universit me të drejtë bëhët xheloz dhe nuk fal që dikush njëkohësisht t’i shërbej dy padronve Atij që e meriton dhe atij që nuk e meriton. “Allahu nuk fal t’i bëhet ortak Atij (në adhurim e sundim) dhe fal veç kësaj atë që do”[18] Prandaj edhe një botë ku nuk adhurohet më Allahu por admirohen idhuj dhe doktrina pagane është e kotë më që të jetojë. Këtë ide fare mirë mund ta shohim edhe nga ky ajet Kuranor: Sikur të kishte në to (në qiej e në tokë) të adhuruar veç Allahut, ato të dyja do të shkatërroheshin. Larg asaj që i përshkruajnë është Allahu, Zot i Arshit.”[19] Nga kjo mund të kuptohet fare qartë se nëse në tokë nuk do të adhurohej më Allahu po dikush tjetër veç Tij atëherë me të drejtë do të merrte fund edhe qëllimi i ekzistencës së saj pasi në të askush më nuk gjendet që të plotësoj këtë kusht të ekzistencës. Allahu për hirë të teuhidit e krijoi jetën dhe kur shirku të sundoj edhe jeta atëherë duhet të marrë fund. Kjo gjë bëhet edhe më e qartë nga thënia e Profetit (alejhi salatu ue selam): “Nuk ka për tu bërë Kijameti përderisa në tokë të thuhet: la ilahe il-lallah”[20] E pra edhe kur as edhe formula e Teuhidi dhe as emri i Allahut të mos përmenden më, dhe kur as edhe një shenjë e adhurimi të një Zoti të mos ketë mbetur më në mendjet e njerzve dhe natyrisht shirku dhe anarshia morale do të kenë zaptuar globin atëherë edhe jeta do të marr fund. Ky është ligji i Zotit mbi tokë dhe Fjalët e Zotit tënd janë plot të vërteta (çka lajmërojnë) dhe plot të drejta (çka gjykojnë). S’ka kush që t’i ndryshojë fjalët (vendimet) e Tij.”[21]

Ky është pra shirku dhe jetëgjatsia e tij, sepse edhe ai si edhe gënjeshtra e ka jetën e shkurtër, por a nuk është shirku vallë gënjeshtra dhe shpifja më e madhe që i bëhet qënies dhe ekzistencës më të madhe?! Kjo është edhe arsyeja pse ky mëkat ka edhe ndëshkimin më të madhë e të pa falshëm dhe me pasoja shkatërrimtare që në këtë botë siç edhe u pa.


[1] Sure El-araf: 172-173.

[2] Sure Edh-dharijat:56.

[3] Hadith trs.Buhari dhe Muslim

[4] Hadith trs. Tirmidhiu 3534

[5] Sure El-enbija: 25

[6] Sure En-nahl: 36

[7] Sure En-nisa: 165

[8] Suretu El-araf: 59

[9] Shih suren Nuh.

[10] Suretu El-araf: 65-72.

[11] Suretu Hud: 50-60.

[12] Suretu Hud: 61-68.

[13] Suretu Hixhr: 82-84

[14] Suretu Hud: 84-95

[15] Suretu Kaf: 12-14

[16] Suretu Furkan: 38

[17] Suretu Er-rum:41

[18] Suretu Nisa: 48

[19] Suretu El-enbija: 22

[20] Trs.Ahmedi 13421

[21] Suretu En-am:115

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:33 am  Lini një Koment  

Çfarë gjykimi ka për sunnijtë sipas rafidhave

Çfarë gjykimi ka për sunnijtë sipas rafidhave

Ja seç thotë Ni’metullah el-xhezairi (v. 1112 h.) të cilin në kopertinën e librit të tij El-enuar en-numanije e kanë quajtur: Dijetari punëtor dhe i përsosur sakrifikues, i pari i të urtëve dhe kreu i dijetarëve Sejiid Ni’metullah el-xhezairi

Këtë jua citova që të shikoni se nga kush po citojmë, jo njerëz dosido mes shiave

Ai thotë në librin në fjalë vol. 2 fq. 278:

Ai flet këtu për esharinjtë duke thënë (paragrafi 14) thotë:

Esharinjtë dhe ata që i pasojnë janë në një situatë më të keqe në kapitullin e njohjes së Krijuesit sesa idhujtarët dhe të krishterët, dhe kjo sepse kush thotë se ka bir apo ortak nuk ka thënë se Ai i lartësuari ka nevojë për ata të dy për të sjellë në ekzistencë veprimet e Tij dhe krijimet e mrekullueshme të Tij. Njohja që ata kanë për të Lartësuarin nga ky drejtim është i pavlerë (batil), është një prej shkaqeve të cilat u kanë dhënë atyre përjetësinë në zjarr me vëllezërit e tyre kafirë, por atyre u bëri dobi fjala e Islamit (shehadeti) në mbrojtjen e gjakut dhe pasurisë së tyre në këtë dynja. Ne dallojmë prej tyre dhe ndahemi prej tyre në kapitullin e rububijes; dhe Zoti ynë është Ai që është njësuar që nga fillimi i pa fund dhe Zoti i tyre është Ai që ka pasur që nga fillimi tetë ortakët e Tij.

Dhe tjetër vështrim rreth kësaj nuk di, veçse unë kam parë në disa habere, çka tregojnë se ne nuk bashkohemi me ta në një Zot dhe as në një Profet dhe as në një Imam, dhe kjo sepse ata thonë se Zoti i tyre është Ai që ka pas Muhamedin salallahu alejhi ue selem profet dhe Khalifi i tij ka qenë Ebu Bekri, dhe ne nuk pajtojmë me këtë Zot dhe as me atë Profet, por themi se Zoti i profetit që Khailifi i tij është Ebu Bekri nuk është Zoti ynë dhe as ai profet nuk është profeti ynë.

Ndërsa në vol. 2 fq.307 ai duke folur për sunnij që i quan neuasib thotë (paragrafi 6):

Transmetohet nga Profeti salallahu alejhi ue selem se shenja treguese e neuasibëve është vënia para Aliut e dikujt tjetër; kjo është një veçanti përfshirëse dhe jo e veçantë, dhe mund ta kthejmë këtë tek pika e parë gjithashtu, ku qëllimi të jetë vënia e dikujt tjetër para tij duke e besuar me bindje të plotë këtë, që kështu të përjashtohen imituesit dhe të dobëtit; sepse kjo përparësi që i jepet dikujt tjetër ndaj tij ka ardhur si imitim i dijetarëve, baballarëve dhe të parëve të tyre; ose ndryshe ata nuk kanë rrugë tjetër veçse ta njohin dhe të jenë të bindur në këtë rrugë.

E mbështet këtë kuptim fakti se imamët alejhi selam dhe rrethi i veçantë i tyre e kanë përdorur fjalën nasibi për Ebu Hanifen dhe të ngjashmit me të, megjithëse Ebu Hanifja nuk ka qenë prej atyre që është armiqësuar ndaj Ehli bejtit alejhi selam, por ka pas dedikim ndaj tyre; dhe u shfaqte atyre dashuri. Po nuk pajtonte me mendimet e tyre dhe thoshte: ka thënë Aliu dhe unë them, që prej këtu përforcohet thënia e Sejid El-murteda dhe Ibn Idrisit, Allahu ua shenjtëroftë shpirtrat atyre të dyve, si dhe disa prej shejhëve tanë bashkëkohor, se kundërshtarët që të gjithë janë të pisët, duke u nisur nga përgjithësimi i kufrit dhe i shirkut ndaj tyre në Kuran dhe Sunnet, ndaj dhe i përfshin ata kjo fjalë sa herë që thuhet, dhe se ti u binde se shumica e tyre janë neuasib me këtë kuptim.

Së dyti. Lejimi i vrasjes së tyre dhe lejimi pasurisë së tyre; e di se shumica e dijetarëve kanë përmendur për nasibiun këtë kuptim të veçantë në kapitullin e pastërtive dhe papastërtive, dhe gjykimi i tij për ta është si për kafirin harbij (me atë që je në luftë) në shumicën e ahkamëve. Por në bazë të komentit që përmendëm gjykimi është gjithëpërfshirës siç e mësove. Es-Saduku, qoftë e mirë gjurma e tij, transmeton në El-ilel me isnad nga Daud ibn Ferkad i cili tha: i thashë Ebu Abdullahit alejhi selam, çfarë thua për vrasjen e nasibiut? Dhe ai tha: hallall e ka gjakun, por unë kam frikë për ty; nëse mundesh t’i hedhësh përsipër atij murin apo ta mbytësh në ujë që askush të mos dëshmoj kundra teje, atëherë bëje. Dhe i thashë: por për pasurinë e tij çmendon? Tha: merre atë kur të jepet mundësia

Natyrisht që këto transmetime shiite nga Xhafer Sadik për ne janë shpifje që ata kanë vënë në gojët e tij, Allahu e mëshiroftë, por që për fat të keq dijetar si ky këtu kanë ngritur gjykime, dhe çfarë gjykimesh se…no coment!

Foto e librit të cituar:

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:31 am  Lini një Koment  

TË DUASH ISLAMIN

TË DUASH ISLAMIN

Amër Halid

Hyrje

Lavdërimet i përkasin vetëm Allahut, Atë e falënderojmë dhe prej Tij ndihmë e udhëzim kërkojmë. Allahut i lutemi të na fal gabimet tona dhe mbrojtje i kërkojmë çdo e keqe që ne mbartim në vetët tona, e po ashtu edhe nga pasojat e prapësive tona. Atë që Allahu e udhëzon askush nuk mund ta shpjerë në humbje dhe atë që Ai e lë në humbje për të nuk do të gjesh asnjë udhëzues.

A tu tregoj për një tregti fitimprurëse

Allahu i Lartësuar thotë: “O besimtarë! Çfarë keni që ngurroni e mbërtheheni fort për toke kur ju thuhet: “Dilni në luftë, në rrugën e Allahut?! A jeni të kënaqur me jetën e kësaj bote, në vend të së amshueshmes?! Kënaqësia e kësaj bote, në krahasim me atë të botës tjetër, është shumë e vogël.”[1]

Ky është vetëm një ajet, por në fakt e gjithë surja Et-teube ka në të ajete të cilat i nxisin besimtarët të punojnë për fenë e tyre.

O besimtarë, vihuni në lëvizje për fenë tuaj…

O besimtarë, jetoni për Islamin…

O besimtarë, ndihmojeni Islamin…

“Nëse ju nuk e ndihmoni atë, Allahu tashmë e ka ndihmuar”[2] “Dilni në luftë, qofshi të shëndoshë ose të sëmurë”[3] Lëvizni për fenë tuaj, luftoni për hir të Allahut.

Këto ajete na nxisin që të luftojmë për hir të Allahut, por jo gjithmonë ekziston mundësia për të luftuar, sidoqoftë lufta mund të bëhet në forma të tjera. Në çdo vend dhe në çdo kohë njerëzit duhen ftuar për te Zoti dhe duhen udhëhequr për tek Ai, “Dilni në luftë, qofshi të shëndoshë ose të sëmurë”.

Lufto për hir të Allahut kur je akoma i ri dhe pa preokupime, kur akoma je student në universitet, kur akoma detyrimet e tua janë të pakta…

Lufto për hir të Allahut kur je i mbingarkuar me përgjegjësi dhe familje…

Lufto për hir të Allahut kur je i rënduar nga borxhet dhe hallet…

Lufto në çdo kohë për hir të Tij…

“Dilni në luftë, qofshi të shëndoshë ose të sëmurë dhe luftoni me pasurinë e jetën tuaj në rrugën e Allahut! Kjo është më mirë për ju, veç sikur ta dinit! Sikur fitorja të ishte e afërt dhe udhëtimi i shkurtër, ata do të të pasonin ty. Por iu duk rrugë e largët.”[4] nëse rruga do të ishte e shkurtër dhe çështja e lehtë “ata do të të pasonin ty. Por iu duk rrugë e largët.”

Ajo që kërkohet nga besimtarët është që të bëhen udhërrëfyes të së vërtetës për njerëzit, udhërrëfyes për në fenë e vërtetë. Kjo është një punë e vështirë dhe një barrë e rëndë, ndaj kërkohet entuziazëm i madh për Islamin. Çështja nuk mjafton që ti vetëm të falesh dhe të agjërosh në muajin e Ramazanit dhe pas Ramazanit të mos duash të dish më për fenë! Ramazani qe një periudhë që të mbushi me besim, por ty o vëlla, akoma Islami nuk të ka kapluar zemrën. Duhet të bëjmë dallim ndërmjet këtyre dy gjerave, ndërmjet faktit që unë jam i përkushtuar ndaj Islamit dhe faktit që unë jam i devotshëm. Ka një dallim të madh mes këtyre dy gjërave. Një grua, për shembull, mund të jetë e mbuluar, nuk lë asnjë namaz pa e falur në xhami, nuk i shpëton as edhe një rekat teravi, dhe e kërkon dijen në çdo vend, e megjithatë ajo nuk i është përkushtuar Islamit. Po kështu edhe burri, po përse? Ti nuk e di se që të jesh i devotshëm do të thotë të jetosh për Islamin, t’i përkushtohesh atij.

Një ditë në namazin e sabahut në muajin e Ramazanit më erdhën dy të rinj dhe njëri prej tyre më tha: unë sa herë që unë bëhem i devotshëm, përsëri kthehem aty ky isha. Tre herë më ka ndodhur deri tani kjo gjë, dhe çdo herë jam kthyer në gjendjen e mëparshme. Ndërsa tjetri më tha: unë që në fillim të Ramazanit përpiqem, por e ndej se nuk mundem ta vazhdojë këtë rrugë.

Desh Allahu që në të njëjtën ditë kur unë po haja iftar të dëgjoj se një vajzë e re çdo Ramazan, apo çdo gjashtë muaj mbulohej dhe më pas përsëri kthehej në gjendjen e mëparshme.

Thelbi i problemit

Problemi qëndron në këtë pikë o vëllezër: ti përpiqesh të jesh i devotshëm duke qenë larg përkushtimit tënd ndaj Islamit. Patjetër që duhet të jetosh për Islamin dhe të ndjesh se Islami është një pjesë e qenies tënde. Nëse në gjakun tënd nuk rrjedh: “Unë e dua Islamin, e dashuroj atë dhe dua që njerëzit të lidhen me Allahun”; devotshmëria është e pasaktë, sepse nuk mund të ketë devotshmëri nëse nuk ia kushton jetën Islamit.

Kuptimi i të qenit i devotshëm

Të jesh i devotshëm do të thotë që e gjithë qenia jote të jetë e zhytur në dashurinë për fenë dhe të dëshirosh që të gjithë njerëzit të jenë të lidhur fort me Allahun. Ajetet e Kur’anit një nga rolet që ato kanë është edhe të mbjellin në shpirtin tënd dashurinë për devocionin. A je ti një i dashuruar mbas fesë tënde, apo thjesht një namaz, ca pika lot dhe gjithçka mbaron me kaq?! Nëse gjendja është e tillë dhe ti nuk ndjen se Islami ka pushtuar tërë qenien tënde, atëherë ti ke një islam të mangët. Mendo sikur xhamitë të mbusheshin me njerëz që falen, aq sa të mos ketë vend dhe ku njerëzit qajnë dhe përgjërohen para Zotit dhe ti përsëri nuk e ndjen dashurin e Islamit. Nuk ndjen nevojën që edhe njerëzit, të gjithë njerëzit ta duan Islamin si ti, atëherë dije ti nuk je një njeri i dobishëm për Islamin. Gjendja e myslimanëve do të vazhdojë të mbetet ashtu siç është, e prapambetur dhe nuk ka për të pasur shpresë vetëm se me njerëz të cilët e dashurojnë Islamin, ashtu siç duan familjet dhe fëmijët e tyre, ndryshe nuk do të ketë ndonjë përmirësim.

Shembuj të të dashuruarve pas Islamit

Vështroni në shembujt e atyre njerëzve që dashuruan Islamin! Shikoni atë burrin që jetoi në një fshat të vogël, në të cilën Allahu dërgoi dy Profetë dhe më pas çoi edhe një të tretë! Të gjithë i lexoni ajetet e sures Jasin “Ne u dërguam atyre dy vetë, që ata i quajtën gënjeshtarë. Pastaj i përforcuam të dërguarit me një të tretë e ata thanë: “Ne, me të vërtetë, jemi dërguar te ju!”[5]

Në një fshat të vogël gjendeshin tre Profetë… E çfarë duan më shumë se kaq?! A nuk mjafton kjo?! Një njeri atje në atë fshat e kuptoi Islamin dhe në veten e tij tha: Islami nuk është përgjegjësi vetëm e Profetëve, por edhe unë duhet që të bëhem pjesë e kësaj përgjegjësie, sepse edhe unë jam përgjegjës për të edhe unë duhet të kem rolin tim në këtë fe. Islami nuk është përgjegjësi vetëm e dijetarëve të El-ez’herit dhe as vetëm e një predikuesi, çdo njeri është përgjegjës për Islamin. Çdo kujt i takon që të bëhet thirrës për mikun e tij… për kolegun e punës… patjetër duhet që edhe ti të ndjesh veten si përgjegjës për Islamin.

Një njeri dhe një qëndrim

Fshati për të cilin po flasim kishte tre Profetë, por lexo me vëmendje ajetin që vjen më pas: “Dhe nga skajet e qytetit erdhi një njeri, duke nxituar”[6] Një njeri…tha një njeri, dhe erdhi nga skaji i qytetit. Në Kur’an nuk ka fjalë të tepërta, çdo fjalë në të ka një kuptim dhe qëllim të caktuar. Fjala “nga skajet e qytetit” është një fjalë e rëndësishme që na tregon se ky burrë nuk heshti dhe nuk mund të heshte.

“Dhe nga skajet e qytetit erdhi një njeri, duke nxituar dhe tha: “O populli im, ndiqni të dërguarit! Ndiqni ata, që nuk kërkojnë prej jush kurrfarë shpërblimi e që janë në rrugë të drejtë! Përse të mos e adhuroj unë Atë, i Cili më ka krijuar e tek i Cili do të ktheheni të gjithë? Vallë, përse duhet të adhuroj zota të tjerë përveç Tij? Nëse i Gjithëmëshirshmi do të dëshironte të më godiste me ndonjë të keqe, ndërmjetësimi i atyre (zotave) nuk do të më sillte kurrfarë dobie e as që do të mund të më shpëtonin. Unë, atëherë do të isha me siguri në humbje të dukshme. Unë i kam besuar Zotit tuaj”[7]

Ai filloi t’i drejtohej të tre Profetëve për tu thënë atyre: unë jam me ju dhe plotësisht dakord me atë që ju thoni.

Përqendrohuni te fjalët e këtij njeriu, sesi ai ndjehej. Ai në fillim iu drejtua popullit dhe më pas u tha Profetëve: “Unë i kam besuar Zotit tuaj” pastaj u kthye nga njerëzit dhe u tha atyre: “andaj, më dëgjoni!”. Shikoni sesi fjala më dëgjoni shpreh atë që ai ka në zemër, ai dëshiron që të gjithë njerëzit ta dëgjojnë.

Shpalle dhe Ne na takon përçimi i lajmit

Vëllezër! Feja është e bukur dhe lidhja me Allahun gjithashtu është e bukur… Unë nuk po i them këto fjalë që disa njerëz të entuziazmohen së tepërmi dhe të thonë: O burra t’i tërheqim njerëzit në fe edhe sikur të mos duan… Jo… Islami nuk përhapet kështu. Islami është butësi, mëshirë, dhembshuri, dashuri dhe afrim i njerëzve, por me urtësi dhe këshilla sa më të mira.

E rëndësishme është se unë dua që njerëzit të jenë të lidhur me Allahun, dua që të gjithë njerëzit ta duan Zotin e tyre. Dhe kjo të bëhet me mënyrat më të mira, më të buta, më të përshtatshme dhe unë të vazhdoj në punën time në mënyrë të natyrshme. Shikoni tek ai njeriu që tha:”Unë i kam besuar Zotit tuaj andaj, më dëgjoni!” atë vrau populli i tij “iu tha: “Hyr në Xhenet!”. Pasi e vranë “iu tha: “Hyr në Xhenet!” dhe pasi ai hyri në Xhenet shikoni çfarë tha: “Ai tha: “Ah, sikur ta dinte populli im”! Populli i tij që e vrau! Po, por ai u donte të mirën njerëzve. Çështja nuk është që unë vetëm tu tregoj njerëzve të vërtetën dhe ata më pas të hyn në Zjarr, por unë dua që të gjithë njerëzit të hyn në Xhenet. Ai donte që të pendohej dhe ata e vranë “iu tha: “Hyr në Xhenet!” Ai tha: “Ah, sikur ta dinte populli im, se si më fali Zoti im dhe më bëri të nderuar!”[8] A gjendet mes nesh një ndjesi e tillë për Islamin?!

Një zog dashuron Islamin

Profeti Sulejman (alejhi selam) kishte një ushtri me zogj nga të gjitha llojet dhe një ditë pa se në vendin ku duhet të ndodhej një nga zogjtë e shumtë ai nuk ndodhej aty, ai duhet të qëndronte aty, por ai mungonte, ai zog ishte pupëza: “Ai bëri kontrollin e shpendëve e tha: “Pse nuk e shoh pupëzën këtu,”[9] Ku është pupëza? Pse ajo mungon?

Pupëza duke ardhur pa nga larg disa njerëz që i përkuleshin diellit. Pupëza kishte një takim ku do të mblidheshin te Profeti Sulejman (alejhi selam), por ajo pa se kishte disa gjëra më parësore. Pupëza nuk dëshironte që të shoh njerëz që rrinë larg Zotit dhe të shikonte punën e saj duke prezantuar para Sulejmanit (alejhi selam), ndaj e pa si më të udhës faktin që të shikonte se çfarë bënin këta njerëz?! Fluturoi nga Jemeni në Palestinë… shikoni sesi pupëza preokupohet për çështjen e besimit, ndërsa ne sot shohim njerëz që nuk duan të jenë thirrës për tek Allahu! Shohim sesi një motre myslimane i vjen turp të ftoj fqinjën e saj dhe një vëlla mysliman nuk dëshiron të ftoj shokun e tij në fe! Shoku i tij nuk beson dhe nuk falet dhe kjo aspak atë nuk e preokupon! Ai e di se shoku i tij bën imoralitet, pi alkool dhe drogohet dhe qesh e luan me të dhe nuk mendon sesi ta afrojë atë te Zoti, ç’është kjo o vëllezër?! Ç’janë këto zemra që nuk drithërohen për Islamin?! Ç’janë këto zemra që nuk u djeg xhani për fenë e tyre?!

Pupëza që e dashuronte fenë e saj mbërriti te Sulejmani (alejhi selam) dhe i tha: “Kam marrë vesh diçka që ti nuk e ke ditur dhe të kam sjellë lajme të vërteta prej (qytetit të) Shebës. Kam parë një grua që sundonte popullin (e atij qyteti). Aja zotëronte çdo gjë dhe kishte një fron madhështor.”[10] Ajo kishte një fron madhështor… Imagjino, pupëza për shkak të interesimit të madh hyri deri atje sa pa fronin e mbretëreshës, që ta informonte Sulejmanin më së miri për çdo gjë, sepse ajo ishte e preokupuar me fenë e saj “Kam parë se ajo dhe populli i saj adhuronin Diellin e jo Allahun. Djalli ua paraqiste të bukura sjelljet e tyre,”[11]

Imagjino… pupëza i thotë këto fjalë “duke i larguar nga rruga e drejtë, prandaj nuk ishin të udhëzuar. Ata nuk i përuleshin në sexhde Allahut,”[12] Imagjino… sesi kjo krijesë e vogël zemrën e ka më të nxehtë sesa zemra jote “ Ata nuk i përuleshin në sexhde Allahut“. Pupëza habitet nga ky veprim, sesi ata nuk i përkuleshin Allahut, Allahu ta dhurojë këtë mirësi o pupëz! “Ai Cili nxjerr gjithçka që është e fshehur në qiej dhe në Tokë”[13] Ushqimi i këtij shpendi ndodhet i fshehur në tokë ndaj dhe përmend njohjen që ka për Allahun nga realiteti i ushqimit të tij, “Ai i Cili nxjerr gjithçka që është e fshehur në qiej dhe në Tokë dhe di çfarë fshihni ju dhe çfarë tregoni haptazi.” Pupëza përmendi fronin e mbretëreshës, që na bën të kujtojmë Fronin (Arshin) e Allahut, ndaj dhe thotë: “Allahu është Një, s’ka zot të vërtetë përveç Tij, Zotit të Arshit të madh!”[14] Qe nga urtësia e Allahut që ky vend të jetë vendi i sexhdes, për të kujtuar sesi i digjej zemra e pupëzës për fenë e Zotit, po ne ku e kemi këtë zjarr? Ah sikur të kishim mes nesh njerëz si kjo pupëz… Ah sikur të kish të tillë që si pupëza tu digjej zemra për këtë fe ashtu siç i digjej kësaj pupëze… Jo si ata që kur falin teravitë në Ramazan kujtojnë se kanë bërë gjithçka që u kërkon feja. Synimi madhor duhet të jetë që unë të jetoj për fenë time… Unë e dua fenë e Allahut… Unë e dua fenë e Allahut.

Mësoje o vëlla se Allahu e pat urdhëruar Xhibrilin (alejhi selam) që ai të shkatërronte një fshat me gjithë ç’kishte në të. Ai i tha: O Zot! Në mes tyre gjendet robi yt filani, që të adhuron dhe bie në sexhde për Ty, e që nuk i ndahet adhurimit dhe përmendjes Tënde!

-Zoti i tha: O Xhibril prej tij filloje!

-O Zot si?

-Atij nuk i është mrrolur njëherë fytyra për Mua.

E pra këtij njeriu nuk i ishte vrenjtur fytyra për shkak të atyre gjynaheve që bëheshin në atë vend.

Nëse në një vendbanim banorët e atij vendi bëjnë gjynahe dhe mes tyre ka një njeri që falet dhe i bindet Allahut, por ai nuk këshillon për punë të mira dhe nuk i kritikon punët e këqija dhe nuk i shkon në mendje t’i afrohet as komshiut të tij, Allahu do t’i dënoj të gjithë.

Ku është ai që do t’i afrojë njerëzit dhe t’i mëshiroj ata dhe të thotë: Unë nga dashuria që kam për fenë time e dua namazin e teravive dhe çdo herë do të marr me vete një nga shokët e mi dhe do të filloj me të rrugën për të thirrur tek Allahu?

Kujto o vëlla

Fjalën e Allahut që tha për këtë njeri: Atij nuk i është mrrolur njëherë fytyra për Mua. Tamam si ai që do t’i afrojë njerëzit, por i trembet punës së tij, kompanisë së tij apo ka frikë për shtëpinë e tij… Me të filloje!

Islami i Umer in Hatabit (radijallahu anhu)

Shikoni sesi ishte Umeri në fillimet e Islamit, ai i largonte njerëzit nga Profeti (salallahu alejhi ue selem), saqë nëse shihte ndonjë njeri duke folur me Profetin e shtynte atë me forcë për ta larguar. Por ai nuk mjaftohej me kaq, njëherë Profeti (salallahu alejhi ue selem) doli natën duke dëshiruar që të falej pranë Qabesë, ndërkohë ai sheh Umerin që e ndiqte nga pas, Profeti iu kthye dhe i tha: “O Umer, a nuk më ndahesh as natën dhe as ditën?!”. Dhe megjithatë ne shohim sesi Profeti që e donte fenë e tij i lutej Allahut: “O Allah jepi krenari Islamit me një nga dy Umerët: Umer in Hatab ose Amër in Hisham.” [15] Këta dy njerëz ishin ata që më së shumti e dëmtonin Islamin, por pavarësisht këtij fakti Profeti (salallahu alejhi ue selem) lutej për ta… Shih sesi Profeti këmbëngulte që edhe ata t’i ftonte në fe…

Një ditë Umer ibn Hatabi po ecte rrugës dhe shikon një grua myslimane që po përgatitej për të emigruar në Etiopi dhe e pyet duke i thënë: Për ku kështu o robëreshë e Allahut?! Dhe gruaja i tha: Do të largohem me fenë time nga ju.” Për herë të parë zemra e tij u zbut dhe pasi e pa i tha: Pasha Allahun nuk ke pse e lë tokën tënde! Kthehu o robëreshë e Allahut dhe mos kij frikë!” Gruaja pasi dëgjoi këto fjalë ndjeu një shpresë se Umeri do të bëhej mysliman. Ajo shkoi tek i shoqi dhe i tha se çfarë i kish ndodhur me Umerin dhe bashkëshorti i saj iu përgjigj: A shpreson se Umeri do të bëhet mysliman?! Pasha Allahun Umeri nuk ka për tu bërë mysliman derisa të bëhet mysliman gomari i Hatabit!

Pa mendo se çfarë opinioni kishin për Umerin myslimanët e parë. Kur ndonjë prej skllaveve të Umerit bëhej myslimane ai e rrihte atë derisa lodhej dhe skllavja besimtare i thoshte: Shiko se çfarë bëri Allahu me ty! Ti u lodhe ndërsa unë jo… Shiko o vëlla sesi kjo skllave donte ta prekte Umerin dhe ndjenjat e tij…

Umeri, ai që i sajonte vetes zota prej hurme dhe kur kishte uri e hante ata…

Dita e parë e Islamit të tij

Një ditë prej ditësh Umeri zhveshi shpatën dhe vendosi të vrasë Profetin (salallahu alejhi ue selem) dhe tha me vete: Dhe për sa kohë Muhamedi do të vazhdojë të na vërë ne në provë? Nxori shpatën, një veprim ky që as Ebu Xhehlu nuk e bënte, dhe vendosi të vrasë Profetin (salallahu alejhi ue selem) publikisht. Gjatë rrugës për të shkuar në vendin ku mblidhej Profeti me shokët e tij ai u takua me një mysliman që nuk e tregonte veten dhe e pyeti: Për ku kështu o Umer?

Umeri i tha: Po shkoj te Muhamedi për ta vrarë.

Dhe myslimani i tha: Nëse do ta bësh një gjë të tillë atëherë familja e Abdulmtalibit do të të vrasë.

Umeri i tha: E shoh se ke të drejtë.

Muslimani: A të them diçka më të mirë sesa të vrasësh Muhamedin?

Umeri: Çfarë?

Muslimani: Shko te jot motër sepse ajo ndjek Muhamedin.

Umeri: A e paska bërë një gjë të tillë?!

Myslimani: Po.

Atëherë Umeri u drejtua për në shtëpinë e së motrës. Në shtëpinë e së motrës së Umerit, Fatimes, gjendej vetë ajo, i shoqi i saj Seid in Zejd si dhe Habab ibn El-eret. Umeri trokiti në derë dhe Hababi nxitoi të fshihej në shtëpi, Fatimeja habi derën dhe Umeri i tha: Më kanë thënë se ti ke dalë nga feja (je bërë myslimane). Dhe Fatimeja i tha: O Umer! Po sikur e vërteta të mos ishte në fenë tënde? Dhe Umeri iu përgjigj duke e goditur me shuplakë aq fortë sa i çau buzën dhe i ranë vathët nga veshët. Në atë çast afrohet i shoqi, Seid ibn Zejd dhe i thotë: O Umer! Po sikur e vërteta të mos ishte në fenë tënde? Umeri e shtyu me forcë dhe godiste në fytyrë, Fatimeja mundohej ta mbronte të shoqin nga goditjet e Umerit. Në këto momente të kësaj përpjekje Fatimes i bie nga dora një fletë e shkruar. Umeri i thotë: Ma jep mua atë fletë! Dhe ajo i thotë: Atë nuk e prek me dorë vetëm se njerëzit e pastër, e ndërsa ti je i pisët. Shko dhe lahu më parë! Umeri qetësohet dhe shkon të lahet dhe më pas e merr fletën e shkruar dhe në të shfaqet surja Taha. Kur Umeri shikon ajetet e kësaj sureje ndryshon rrënjësisht… Sa e sa herë i kemi lexuar ne këto ajete.

“Tâ, Hâ. Ne nuk ta kemi shpallur Kuranin ty (o Muhamed), për të të munduar, por që të jetë kujtesë për atë që ka frikë (nga Allahu). Ai është zbritur nga Krijuesi i Tokës e i qiejve të lartë. I Gjithëmëshirshmi mbi Fron u ngrit (si i takon Madhërisë së Tij). Atij i përket ç’ka në qiej e ç’ka në Tokë, si dhe gjithçka që gjendet midis tyre e gjithçka që ndodhet nën tokë. Edhe nëse ti flet me zë të lartë, (është e kotë, sepse) Ai, me të vërtetë, i di sekretet edhe më të fshehta. Allahu, nuk ka zot tjetër përveç Tij. Ai ka Emrat më të Bukur.”[16] Pa i mbaruar ajetet e kësaj sureje Umeri tha: Ku është Muhamedi? Unë dua të bëhem mysliman.

Imagjino se çfarë ndryshimi! Umeri shkon në vendin ku mblidheshin Profeti me shokët e tij, në shtëpinë e El-Erkam ibn El-Erkam, hyn në shtëpi dhe Profeti (salallahu alejhi ue selem) e mbërthen nga rrobat dhe i thotë: “A nuk ka ardhur koha që të bëhesh mysliman o i biri i Htabit?!” Dhe Umeri i tha: Dëshmoj se nuk ka hyj tjetër veç Allahut dhe se ti je i Dërguari i Allahut. Në atë moment shtëpia u trondit nga thirrjet Allahu Ekber! Të gjithë ata që ishin aty thërrisnin: Allahu ekber! Pa kaluar as edhe pak çaste që Umeri ishte bërë mysliman thotë: O i Dërguari i Allahut a nuk jemi në të vërtetën?!… shiko sesi i digjte zemra Umerit…

Unë e përmenda gjithë këtë histori për tu mbërritur te kjo fjalë edhe për ata shpirtra që mendojnë se Islami është vetëm kryerja e disa riteve adhurimi.

Nëse feja do të ishte vetëm kryerja e disa riteve adhurimi, atëherë kush do t’i afronte njerëzit tek e vërteta?!

-Umeri thotë: O i Dërguari i Allahut a nuk jemi në të vërtetën?!

-Po si jo. I thotë, Profeti (salallahu alejhi ue selem).

-A nuk janë ata në të kotë?

-Ai i thotë: Po si jo.

-Atëherë Umeri i thotë: Përse atëherë fshihemi?!

-Çfarë mendon ti o Umer?! I përgjigjet Profeti.

– Ai i thotë: Që tani të dalim dhe të shpallim se Allahu është më i madhi dhe se nuk ka hyj tjetër veç Allahut.

-Profeti i tha: O Umer ti je dalluesi (el-faruk), Allahu me ty do të dalloj të vërtetën nga e kota.

Ai u emërtua me emrin el-faruk që ditën që hyri në Islam. Më pas ata dolën nga shtëpia e El-erkamit në dy rreshta në njërën ishte në krye Umer ibn Hatab dhe në tjetrën Hamza ibn Abdulmutalib. Prej tyre dëgjohej fjala Allahu ekber, dhe Meka oshtinte nga zërat e tyre dhe bashkë me zërat e tyre bashkohej dhe zëri i Profetit (salallahu alejhi ue selem).

Një tjetër qëndrim

Umeri që nga koha që u bë mysliman dashurinë për Islamin e kishte të zjarrtë. Dhe ja një tjetër qëndrim i tij ditën kur ai u bë mysliman, kur myslimanët dolën haptazi për tu sjellë rreth Qabes. Umeri donte që të gjithë njerëzit ta merrnin vesh se ai ishte bërë mysliman, ai thotë: Thash me vete: Pasha Allahun do tu tregojë të gjithë kurejshëve se unë u bëra mysliman.

Shikoni se çfarë qëndrimi mbajti Umeri, për të qenë shembull që njerëzit e devotshëm të mos ndihen të ndruajtur, që gruaja që mos ketë turp pse mban mbulesë dhe të mos ketë frikë tu flasë shoqeve të saj, që njeriu të mos ketë ndrojtje tu thotë miqve të tij se kjo është haram dhe kjo është hallall, nga frika se po tallen dhe po luajnë me të. Vëlla, ty patjetër duhet të të vlojë zemra për fenë tënde.

Kur Umeri u bë mysliman shkoi tek Ebu Xhehli dhe i trokiti derës dhe derën ia hapi vetë Ebu Xhehli dhe Umeri i tha: A nuk e ke marrë vesh o Ebu Xhehl?!

Çfarë,- tha ai?

Dhe Umeri i tha: Unë dëshmoj se nuk ka hyj tjetër veç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut.

Qofsh i mallkuar gjithë ditën! Ma trazove ditën, i tha Ebu Xhehli dhe i mbylli derën.

Por Umeri nuk u mjaftua me kaq ai donte të bënte diçka për fenë e tij ndaj shkoi diku tjetër, shkoi tek Ebu Sufjani dhe i trokiti derës. Ebu Sufjani hapi derën dhe Umeri i tha: A e more vesh o Ebu Sufjan se çfarë ka ndodhur?!

-Dhe ai tha: Çfarë ka ndodhur?

– Umeri iu përgjigj: Unë dëshmoj se nuk ka hyj tjetër veç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut.

-Qofsh i mallkuar gjithë ditën, i tha Ebu Sufjani Umerit dhe i mbylli derën.

Askush prej tyre nuk hyri në debat me Umerin, askush nuk donte të përballej me të, të gjithë i ndruheshin atij. Shihni sesi Umeri do t’i lajmëroj të gjithë njerëzit se ai u bë mysliman dhe për këtë nuk i frikësohet fjalëve të askujt, sepse ai e di që është në të vërtetën. Ai e besoi të vërtetën, e pranoi atë dhe dashuroi atë. Ndaj ai donte që këtë të vërtetë ta ndante me të gjithë njerëzit. Më pas ai pyeti se kush ishte ai njeri që më së shumti në Meke merrej me përhapjen e lajmeve dhe i thanë se ishte një njeri që quhej Xhemil ibn Muamer. Umeri shkoi te ky njeri dhe duke dashur t’i jap një motiv sa më nxitës i tha: A të tregoj diçka, por të mos ia thuash njeriut? Dhe ai i tha: Thuaje o Umer. Dhe Umeri i tha: Unë dëshmoj se nuk ka hyj tjetër veç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut. Umeri tregon dhe thotë: Ai nuk priti as ta përfundoja fjalën, por menjëherë filloi të rendte dhe të bërtiste: O kurejsh, i biri i Hatabit është bërë mysliman. Mua më shkoi nëpër mend, thotë Umeri, se ata do të mblidheshin në Qabe dhe kështu që nxitova drejt saj.

Shikoni o njerëz sesi Umerit nuk i vjen turp ta shpall islamin e tij, ndaj edhe ti o vëlla mos u druaj për shkak të përkushtimit dhe devocionit tënd ndaj fesë. Dhe ti o motër mos ki turp për shkak të mbulesës tënde, mos kini turp o njerëz t’i ftoni të tjerët në Islam. Umeri mbërriti te Qabeja para tyre dhe ai tregon se ata pasi u mblodhën filluan të më goditnin por edhe unë ua ktheja, e kështu vazhdoi kjo nga mëngjesi deri në drekë, derisa erdhi Ukbetu ibn Ebij Muit. Ndërkohë unë isha lodhur dhe më kishin lënë forcat, u ngrita me forcë dhe kapa Ukben dhe e shtriva përdhe dhe pasi e vura poshtë u vura gishtat në sy dhe i thashë: Thuaj atyre të largohen nga unë ndryshe t’i nxora sytë! Dhe ai u tha atyre: Largohuni nga i biri i Hatabit. Ata u larguan nga unë dhe kështu që unë u ktheva në shtëpi, por mua nuk më zinte gjumi derisa i mblodha fëmijët e mi dhe u thashë atyre: Unë nuk kam për t’iu folur derisa të dëshmoni se nuk ka hyj tjetër veç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut.

Shikoni përkushtimin e këtij njeriu, shikoni sesi këtij njeriu i ziente zemra për Islamin, ai nuk mund të flinte pa i futur edhe fëmijët e tij në Islam. Dhe e gjitha kjo ndodhte ditën e parë që ai u bë mysliman! E si i bëhet hallit tonë që kemi me dhjetëra vjet në Islam dhe as nuk bëjmë gjë për fenë e Allahut! Kur Umeri u tha fëmijëve të tij këto fjalë djali tij i vogël Abdullahi i tha: O baba, unë kam një vit që jam mysliman. Ai atëherë e kapi atë dhe filloi ta rrihte duke i thënë: A ma ke fshehur mua islamin?! A e ke lënë tët atë në humbje?! Po sikur të kish vdekur në kufr a do më kishe lënë?! Dhe Abdullahi i përgjigjet: Por unë kisha frikë nga ty! Abdullahi tregon: Sa herë që ai e kujtonte këtë gjë edhe pas shumë vitesh zinte dhe më rrihte dhe më thoshte: A po e lije tët atë në humbje o i biri i Umerit?!

Kjo ishte dita e parë në Islam në jetën e Umerit dhe zelli dhe dashuria për këtë fe arrin deri në një gradë të tillë!

Ebu Dher El-gifari

Ky njeri erdhi te Profeti (salallahu alejhi ue selem) nga fisi Gifar, një fis që për Kurejshët nuk kishte ndonjë vlerë, sepse ata ishin një fis banditësh ndaj dhe Kurejshët nuk i vlerësonin. Kur Ebu Dheri dëgjoi për Profetin erdhi tek ai dhe pranoi Islamin dhe i tha: Dëshmoj se nuk ka hyj tjetër veç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut. Profeti i tha Ebu Dherit: Kthehu te populli yt dhe ftoi ata në Islam. Por Ebu Dheri iu përgjigj: Pasha Atë që ka në dorë shpirtin tim! Nuk kam për tu kthyer derisa të bërtas te Qabeja se nuk ka hyj tjetër veç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut.

Ai tha këto fjalë pa e marrë parasysh frikën ndaj kurejshëve dhe kështu që shkoi pranë Qabesë dhe me zërin e tij më të lartë thirri: O Kurejsh! Unë dëshmoj se nuk ka hyj tjetër veç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut. Ata që ishin aty iu çuan dhe filluan ta rrihnin keq. Ebu Dheri kthehet tek Profeti dhe i thotë: Pasha Allahun unë nesër përsëri do të dal dhe do të bërtas po me këto fjalë.

Shiko sesi shprehet Ebu Dheri kur thotë: “do të bërtas me këto fjalë”, çka tregon sesa i fortë ishte besimi i tij në zemër, sesa ai e donte Islamin dhe ishte i gatshëm të sakrifikonte veten për të. Ai nuk i kishte frikë kurejshët dhe as dhunën e tyre dhe e gjithë kjo sepse ai donte që dritën tua shpinte të gjithë njerëzve dhe që ata të hynin në fenë Allahut grupe grupe.

Ukbetu ibn Nafi

Kur Ukbetu ibn Nafi e përfundoi misionin e tij të hapjes së vendeve të reja karshi Islamit u ndal në breg të detit, përballë oqeanit Atlantik, dhe tha: O det, pasha Allahun sikur ta di se pas teje do të ketë përsëri tokë do të kisha kaluar, që edhe atë t’ia nënshtrojë Allahut!

Nëse do të dija që do të gjeja tokë tjetër do të kisha hyrë drejt teje, për të përhapur Islamin dhe që njerëzit të adhuronin kudo vetëm Allahun, Zotin e botëve.

Dhe vërtetë pas atij oqeani të madh kishte përsëri tokë, e që sot quhet Amerikë.

Duhet ta mësoni o vëllezër se zemrat për të cilat ka nevojë Islami nuk janë ato zemra që preokupimin dhe çështjen kryesore kanë vetëm të ngrënët dhe të pirët, të pasurit fëmijë dhe bërit qejf me miqtë dhe shokët. Islami do zemra që preokupimin i parë dhe i fundit i tyre të jetë Allahu, i Dërguari i Tij dhe thirrja për në këtë fe.

Një dijetarë thotë: O mysliman! Nëse do viheni në lëvizje për Islamin me një ndjenjë më të ftohtë sesa ajo që ndjeni kur keni fëmijët tuaj duke iu vdekur nëpër duar; nuk keni për të arritur askund.

Nëse ndjenjat e tua për Islamin janë më të ftohta sesa atë çka ndjen kur para teje dergjet yt bir me temperaturë dyzet gradë dhe të vdes nëpër duar, asnjë dobi nuk ke për t’i sjellë Islamit. Ndjenjat e tua për Islamin duhet të jenë më të forta dhe më të zjarrta. Nëse babai yt do të ishte duke vdekur në mes të natës dhe ti do jesh i detyruar të marrësh mjekun, do ta kishe bërë. E pra, edhe ndjenjat për fenë tënde duhet të jenë më të forta sesa kjo.

Allahu i madhëruar thotë: “Thuaj: “Nëse etërit tuaj, bijtë tuaj, vëllezërit tuaj, gratë tuaja, farefisi juaj, pasuria juaj që e keni fituar, tregtia për të cilën keni frikë se nuk do të shkojë mirë dhe shtëpitë ku e ndieni veten rehat, janë më të dashura për ju sesa Allahu, i Dërguari i Tij dhe lufta në rrugën e Tij,”[17]

Të thërresësh njerëzit për tek Allahu dhe t’i afrosh ata të adhurojnë Zotin të vetëm është xhihad për hir të Allahut. Nëse myslimani nuk e bën një gjë të tillë, atëherë le të presë se çdo t’i ndodh atij “atëherë pritni deri sa Allahu të sjellë vendimin (dënimin) e Tij. Allahu nuk e udhëzon në rrugën e drejtë popullin e pabindur.” [18]

Ai që i do këto tetë gjëra që u përmendën, dhe që të gjitha janë të lejuara, më shumë sesa Allahun, Profetin dhe thirrjen për tek Allahu dhe i Dërguari i Tij le të durojë atë që do t’i vijë mbi shpinë. E gjithë kjo për disa gjëra që që të gjitha janë të lejuara, e si i bëhet halli për ata që duan gjëra të ndaluara?! Ai i do ato më shumë sesa Allahun, Profetin dhe thirrjen për tek Allahu!

Ebu Bekri (radijallahu anhu) nga dashuria e madhe për Islamin dhe zjarrmia që kish për të thoshte: “Pasha Allaun, nuk flija që të shikoja ëndrra.”

E pra, nuk kam kohë të fle që të shoh ëndrra ndërkohë që unë jetoj për fenë time. “E as nuk kam ndenjur pagjumë dhe të kem qenë i shkujdesur.” Unë nuk kam kohë të merrem me imagjinata për bukuritë dhe kënaqësitë e kësaj bote, për pasuri, gra e të tjera si këto.

Shikoni ato vajza që rrinë pesë a gjashtë orë duke imagjinuar për të fejuarin e ardhshëm, ndërkohë që asaj i duhen edhe të paktën pesë apo gjashtë vjet për tu martuar! Por, kjo është një kohë që atyre u shkon kot në jetë, sepse ato nuk ndjejnë preokupim tjetër veç kësaj.

Jo më larg se dje kishte një grup të rinjsh që ecnin nëpër rrugë me flamuj duke ngritur zërin dhe shkaktuar zhurmë dhe kur dikush i tha njërit prej tyre: Pse e bëjmë këtë? Ai iu përgjigj: Po pse a kemi gjë tjetër se çfarë të bëjmë?!

Umer ibn Hatabi thoshte: “Kur të fle?!” nuk kam kohë të fle “Nëse fle natën do të lë detyrimin që kam ndaj Zotit tim. Nëse fle ditën do të lë detyrimin që kam ndaj popullit!” Kur të fle?! Umerit i ikte fytyra kur në mes myslimanëve pllakoste uria dhe shtereshin furnizimet ushqimore, ai refuzonte që të hante tjetër gjë veç bukë me vaj dhe kripë, derisa iu nxi lëkura. Ky fenomen shfaqet edhe në librat e historisë që flasin për të, disa thonë se ai e kishte lëkurën të bardhë, disa të tjerë thonë se ai ishte ezmer! Ai në të vërtetë ishte i bardhë, por kur ndodhi kriza e urisë në mes myslimanëve atij i thoshin: Ha o prijësi i besimtarëve. Dhe ai u përgjigjej: A të ha, ndërkohë që umeti i Muhamedit nuk ka çfarë të hajë?!” Deri atje kishte arritur puna me këtë njeri, saqë shokët e Profetit (salallahu alejhi ue selem) thoshin: I luteshim Allahut ta largonte krizën e urisë nga myslimanët, vetëm për shkak se kishim frikë për Umerin.

Ku e ke zjarrminë për Islamin, o vëlla?!

Ku janë ato zemra që digjen nga dashuria për këtë fe?! Ata që duan të jetojnë për Islamin?! Zemra që preokupimin dhe çështjen e tyre kryesore kanë të shohin Islamin të lartësuar mes njerëzve.

Kur çifutët hynë në tokat tona dhe pushtuan xhaminë El-aksa, në atë ditë ata këndonin një këngë. Këtë këngë nëse do ta dëgjosh do të të mërzitet jeta dhe do të dëshpërohesh së tepërmi. A dini se çfarë thoshte kënga e tyre?! Ata thoshin: Muhamedi vdiq dhe la pas tij vajza.

Kjo nuk ishte një sharje për gratë, por qe një fyerje për burrat. Një fjalë që vret tepër dhimbshëm: Muhamedi vdiq dhe la pas tij vajza.

O vëlla unë nuk po t’i them këto fjalë që të shkosh e të thyesh ndonjë gjë apo të dëmtosh ndonjë njeri, por po t’i them që zemra jote të mbushet me dashurinë për Islamin, që ti të jesh i preokupuar për fenë tënde. Dëgjo se çfarë ka thënë Salahudin Ejubi: “Si të më qeshet ndërkohë xhamia El-aksa është e robëruar?!” E si pra gëzohesh ti me këtë botë dhe nuk punon për fenë tënde?! Nuk të djeg fare shpirti për të?!

El-bera’u ibn Azib

Ai ishte një njeri që e dinte të gjithë Kur’anin Fisnik përmendësh dhe në betejën e Jemames ai dha shembullin e tij personal. Në fillim të betejës myslimanët patën humbje përballë Musejleme gënjeshtarit dhe ushtrisë së tij. El-bera’u thirri me zë të lartë: Unë jam një mbartës i keq i Kur’anit nëse Islami humbet për shkakun tim.

Shiko o vëlla se çfarë thotë ky njeri: Unë jam hafizi më keq i Kur’anit në këtë botë nëse Islami do të humbasë në krahun tim.

Çështja nuk është vetëm falesh apo jo, por çështja është që Islami është pjesë e imja.

Hasan El-basriu thotë: Islami do të vijë Ditën e Kiametit për të shfletuar fytyrat e njerëzve, për të parë se kush e ka ndihmuar dhe kush e ka lënë në baltë. Do të kalojë pranë një njeriu do ta shohë dhe to thotë: Ky më ka poshtëruar. Dhe do të kalojë pranë një tjetri do ta shohë dhe do të thotë: Ky më ka ndihmuar. Dhe kështu do të kalojë para njerëzve derisa të arrijë para Umer ibn Hatabit. Ai do ta kapë për dore Umerin dhe do ta ngrejë lart dhe do të thotë: O Zot, isha i huaj derisa ky njeri u bë mysliman.

Këto fjalë i thotë Hasan El-basriu dhe jo unë.

Imagjino Islami Ditën e Kiametit do të thotë: O Zot, isha i huaj derisa ky njeri u bë mysliman.

Abdullah ibn Mesudi thotë: “Ne kemi qenë të nënshtruar derisa Umeri u bë mysliman.” Kemi qenë të nënshtruar derisa Umer ibn Hatabi u fut në Islam!! O vëlla kush e ka Islamin kaq të shtrenjtë?! Kush e do Islamin në këtë mënyrë?! Kush i dëgjon këto fjalë dhe mendon: Çfarë të bëj unë për Islamin?! Çfarë kërkohet prej meje që unë të bëj për fenë time?! Çfarë kërkohet për mua që unë të bëj për vëllezërit e mi?!

Prej teje kërkohet që ta afrosh vëllanë tënd për tek Allahu, shokun tënd mos e lërë në dorë të shejtanit dhe të epsheve. Prej teje duhet që me mënyrën më të mirë dhe më të bukur tu flasësh njerëzve në punë, t’i tërheqësh sa më butë vëllezërit e tu në namaz, fqinjët e të tjerë. Prej teje kërkohet që ashtu siç mendon për të ardhmen tënde të mendosh edhe për Islamin, ta vësh në punë mendjen tënde se çfarë të bëj unë për fenë time?! A ke ëndërruar ndonjëherë natën në jetën tënde se çfarë do të bësh për fenë tënde?!

Ka shumë gjëra që ti mund të bësh

Për shembull ti mund t’i dhurosh ndonjë shokut tënd që nuk falet ndonjë kasetë që nxitë për namazin, ndoshta ajo bëhet shkak që ai të udhëzohet. Diçka të mirë dhe të bukur që e ke dëgjuar në xhami mund tua thuash njerëzve që janë me ty në punë. Etika jote është predikimi më i mirë që ti mund të bësh. Të jesh i kujdesshëm gjithmonë me moralin dhe edukatën tënde, në paraqitje, në pastërtinë tënde… sepse ti kështu u përcjell njerëzve një imazh të bukur për Islamin dhe njerëzit e tij të devotshëm. Çështja numër një që ti duhet t’i kushtosh rëndësi është edukata dhe morali yt. O vëllezër nëse dëshironi që të ftoni njerëzit në këtë fe preokupimi juaj kryesor duhet të jetë etika juaj, etika juaj, etika juaj. Dhe çështja e dytë, t’i duash njerëzit. Ti nëse i do njerëzit do të kujdesesh për ta, por nëse nuk i do dhe nuk ndjen ndonjë gjë për ta nuk ke për t’ia arritur asaj që do.

Një ditë Profeti (salallahu alejhi ue selem) shkoi te një fëmijë çifut që po jepte shpirt dhe e ftoi në Islam. Këtu lind pyetja: Çfarë i interesonte Profetit, se hyn apo jo ky fëmijë në Islam?! Ajo dëshira e fortë që njerëzit të udhëzohen e shtynte atë. Djali hyri në Islam dhe Profeti doli nga shtëpia e tij i qeshur, djali më pas vdiq. Profeti (salallahu alejhi ue selem) tha: “I lavdëruar qoftë Allahu, që e shpëtoi nga zjarri nëpërmjet meje.”

Shih sesi gëzohej Profeti, dhe pse? Sepse e shpëtoi atë nga zjarri! Ndaj dhe ne duhet të sillemi me njerëzit me këtë mendësi dhe jo si ai që i thotë vetes: Çfarë më duhet mua, në dashtë Allahu le ta fus në Xhehenem! Jo, ne duhet të duam për ta udhëzimin dhe të themi: O Zot udhëzoji ata! O Zot udhëzoje filanin!

Unë njoh një njeri që shkoi në umre vetëm për tu lutur për shokun e tij që Allahu ta udhëzonte. Ai tregon: Kur u ktheva e gjeta atë tjetër njeri, e gjeta të lidhur me Allahun ndërkohë që kishte qenë shumë larg Tij.

Nëse nuk ke zjarrmi për Islamin ti do të thyesh menjëherë pas devocionit që ke, nuk ke për të vazhduar dot gjatë. Patjetër duhet që Islami të jetë çështja e jetës tënde, preokupimi yt duhet të jetë të afrosh njerëzit për tek Allahu i Lartësuar. Nëse nuk e bën këtë, do të rrëshqasësh dhe do të jesh përgjegjës për Islamin.

Dua ta mbyll me dy fjali

Të parën e ka thënë një nga shokët e Profetit, e ka thënë El-bera’u (radjiallahu anhu). Dua që kjo fjalë të ngulitet në mendjen tënde. Në një nga luftërat ai tha: “Unë do vdes duke e lënë Islamin krenar.” Pra, unë nuk kam për të vdekur duke mos e lënë Islamin fitimtarë dhe në situata të favorshme.

Thuaj: Unë do vdes duke e lënë Islamin krenar në vendin tim të punës.

Thuaj: Unë do vdes duke e lënë Islamin krenar në shtëpinë time.

Thuaj: Unë do vdes duke e lënë Islamin krenar në fisin tim.

Le të jetë halli yt më i madh si ta lësh Islamin krenar.

Fjalinë e dytë me të cilën dua ta mbyll e ka thënë Ebu Bekri (radijallahu anhu) edhe kjo është një fjalë e bukur që duhet të mbetet në mendje. Ai tha: “A do të dobësohet feja duke qenë unë gjallë?!” Pra, a është e arsyeshme që feja të dobësohet dhe unë të vazhdoj të jetojë?! Shikoni se me ç’zemër dhe ç’ndjenja e kishin mbushur jetën këta njerëz karshi Islamit!

Përpiqu me atë që ke mundësi qoftë edhe pak

Asnjërit mos t’i duket vetja i vogël dhe të thotë unë nuk kam njohuri të mjaftueshme nga feja që të thërras njerëzit. Duhet ta dish se Ebu Bekri kur hyri në Islam nuk kishte shumë njohuri nga Islami, dhe ndoshta ndonjëri prej nesh sot ka më shumë të dhëna sesa ai në ato momente. Por ama prej tij hynë në Islam shtatë prej dhjetë të përgëzuarve me Xhenet dhe kjo sepse ai posedonte një ndjenjë të zjarrtë dhe dashuri të lartë për fenë. E ç’kishte Umeri më shumë ditën që ai u bë mysliman?! Nuk kish asgjë më shumë sesa dashurinë për këtë fe dhe dëshirën për ta përhapur atë. Nëse ti do të kesh dashurinë dhe dëshirën për këtë fe të lartë, nëse ti do të jesh i frikësuar për njerëzit që ata të mos hynë në zjarr, por do që ata të hynë në Xhenet, nëse ti do që bashkë me familjen, miqtë dhe të gjithë të dashurit e tu të jesh në Xhenet, nëse e do të gjithë këtë, patjetër që ndjenjat e tua karshi fesë tënde duhet të jenë të zjarrta. Duhet patjetër që ti të punosh për këtë fe, të thërrasësh të gjithë ata që i do në këtë fe. Duhet që zemra jote të mbushet me zjarrmi për këtë fe. Ku i dihet, ndoshta Allahu të jep sukses dhe ti bëhesh shkak që njerëzit që do të udhëzohen nëpërmjet teje.

El-muthena ibn Harithe

Ky njeri është një nga komandantët e ushtrive myslimane në një nga betejat e shumta të tyre. Muslimanët ishin drejtuar drejt Persisë, për ta çliruar atë. Ata kishin mbërritur në kufijtë e këtij shteti dhe kishin filluar betejën me persët. El-muthena e kish ndarë ushtrinë e tij në grupe, mes tyre edhe një në të majtë dhe një në të djathë të fushës së betejës. Çdo fis e kish pozicionuar në një vend të caktuar, krahu i djathtë i përkisnin fisit Benu Bekr. Beteja filloi në avantazh të myslimanëve duke i vënë ata fillimisht në pozitë superiore, por për fat të keq krahu i djathë ishte i dobët. Sa herë që myslimanët arrinin një fitore ata e humbitnin atë për shkak të Benu Bekrit që ndodheshin në krahun e djathtë. Ata e kishin motivimin për të luftuar të dobët dhe përpjekjen të pakët, zellin ndaj fesë nuk e kishin shumë të ndezur në zemrat e tyre, ndaj dhe humbja u vinte myslimanëve nga krahu i tyre. El-muthena nuk gjeti rrugë tjetër vetëm se tu dërgonte një letër fisit Benu Bekr për të ngritur motivimin në zemrat e tyre. Ai u dërgoi atyre një copë të vogël letre dhe shkroi në të një mesazh të shkurtër duke iu thënë: Nga El-muthena ibn Harithe për Benu Bekrin: Mos i turpëroni myslimanët! Mos i turpëroni myslimanët! Mos i turpëroni myslimanët!

Thuhet se më pas fitorja erdhi për shkak të Benu Bekrit. Vetëm me këto fjalë u shndërruan në luanë që i përpinë persët dhe kështu myslimanët e morën fitoren nga krahu i Benu Bekrit.

Tani po të them o motër: Po ju betohem juve për Allahun! Mos i turpëroni myslimanët! Mjaftojnë gjendja në të cilën ata janë!

Të drejtohem ty o besimtarë i devotshëm

Mos i turpëro myslimanët me edukatën tënde të keqe, me ngeljet e tua në provime, me pamjen tënde joserioze, me neglizhencën tënde ndaj pastërtisë! Mos i turpëro myslimanët me sjelljen tënde të keqe me njerëzit! Mos mendo se ti jeton vetëm për devotshmërinë tënde dhe nuk e vret mendjen për njerëzit.

O vëllezër! Mos i turpëroni myslimanët! Jetoni për Islamin dhe jetoni me Islam! Jeto o vëlla dhe qëllimi yt të jetë: Ditën kur do të vdes do ta lë Islamin të ngritur, të shtrenjtë dhe të lartësuar. Pasha Zotin, kjo është jeta më e bukur në këtë botë, gjëja më e mirë që ti mund të bësh në jetën tënde për hir të Allahut, puna më drejtë që ti bën në këtë botë është të punosh për Të. Është ajo punë të cilin Allahu do ta pranojë, është ajo punë ku Ai të ka vënë ty në shërbim të fesë së Tij, është ajo punë ku njerëzit i kthehen Allahut nëpërmjet teje. Kjo është më e mirë për ty sesa malli më i shtrenjtë në botë, që Allahu të të bëj ty një çelës mirësie për njerëzit, një njeri të suksesshëm në ndihmë ndaj jetimëve dhe fukarenjve.

O vëlla mos jeto vetëm për vete, por jeto për njerëzit dhe me njerëzit!

Mos kryej një adhurim, një vepër të mirë dhe ti mbetesh ashtu siç ke qenë. Punët e mira le të të ndryshojnë si njeri ndryshe nga ai që ishe më parë! Puno me Allahun dhe bëj tregti me Të, sepse kjo është puna e mirë dhe tregtia e vërtetë fitimprurëse…

Lutje

O Zot Ty të takojnë lavdet, ashtu siç e meriton Fytyra jote Madhështore, dhe madhëria e pushtetit Tënd!

O Zot, o më i Mëshirshmi i të gjithë mëshiruesve, o më Bujari i të gjithë bujarëve, o më Fisniku i të gjithë fisnikëve, o Madhështor, o i Gjithëfuqishëm, o i Plotpushtetshëm, o Ai që në duart e Tij ka pushtetin e qiejve dhe të tokës. O Ai që bën që nata të hyjë tek dita dhe dita të hyjë tek nata. Që e nxjerr të gjallën prej së vdekurës dhe të vdekurën e nxjerr prej së gjallës. O Ai që je Mbreti i mbretërve, që i jep pushtetin kujt të duash dhe ia heq kujt të duash; Ti lartëson kë të duash dhe poshtëron kë të duash. Çdo e mirë është në Dorën Tënde! Ti je vërtet i Plotfuqishëm për çdo gjë. O Ai që ndryshon gjendjen e një populli kur ata nisin ta ndryshojnë vetë atë.

O Allah! Bekoje dhe nderoje zotnin tonë Muhamedin në mes të të parëve dhe në mes të të fundmëve. O Zot bekoje dhe nderoje në shoqërinë më të lartë deri në Ditën e Kiametit. O Allah na bëj të paqësorë me miqtë e Tu dhe luftë kundra armiqve të Tu. Të duam me dashurinë Tënde atë që Ti e do dhe të jemi të ashpër për hir Tëndin ata që të Ty kundërshtojnë. O Allah na përdor për të ndihmuar fenë Tënde, na përdor dhe mos na zëvendëso me të tjerë, na udhëzo dhe bëj që edhe ne të bëhemi shkak për udhëzimin e të tjerëve. O Allah udhëzoji njerëzit nëpërmjet nesh. O Allah ndreqi të rinjtë mysliman. O Allah fali gjynahet tona, mbuloi mangësitë tona, mëshiroje dobësinë tonë, forcoje pamundësinë tonë, na jep librin nga e djathta jonë, na e lehtëso llogarinë tonë, merr në mbikëqyrje çështjen tonë dhe shpëtoi shpirtrat tanë, shpëtoi shpirtrat tanë.

O Allah bëji fitimtarë myslimanët si në ditën e Hendekut. O Allah ji me ne dhe jo kundra nesh, planifiko për ne dhe jo kundra nesh.

O Zot ji për ne i Butë, i Dhembshur dhe mëshiroje umetin e mikut Tënd Muhamedit (salallahu alejhi ue selem). O Ai i Cili u vjen në ndihmë dhe shpëtim myslimanëve na ndihmo, o Shpëtimtar na shpëto. O Shpëtimtar shpëtoji të rinjtë mysliman dhe umetin e të dashuri tënd Muhamed (salallahu alejhi ue selem).

O Allah çliroje xhaminë El-aksa nga robëria, çliroje xhaminë El-aksa nga robëria. O Ai që kthehu Jusufin tek i ati ktheje xhaminë El-aksa në duart e myslimanëve. O Ai që ktheu Musain tek e ëma ktheje xhaminë El-aksa në duart tona. Na bëj të falemi në këtë xhami o Allah ose të martirizohemi në pragjet e saj, o Zot i botëve. O Allah që ke zbritur Librin, ke vënë në lëvizje retë, ke mposhtur fraksionet armike, mposhti sionistët pushtues, tronditi ata dhe na jep fitoren. Mëshirën Tënde kërkojmë prej teje o Allah për vëllezërit tanë palestinezë, Mëshirën Tënde për njerëzit e dobët dhe nevojtarë në atë vend. O Allah ata janë këmbëzbathur ndaj mbarti me fuqinë Tënde, të varfër ndaj jepu pasuri, të frikësuar ndaj jepu siguri, të zhveshur ndaj vishi ata, të uritur ndaj ushqeji ata. O Allah bëhu me ta dhe jo kundra tyre, bëhu me ta dhe jo kundra tyre. O Zot ruaje nderin e tyre dhe të grave të tyre. O Zot ndihmoji ata dhe trondite tokën nën këmbët e armiqve të tyre dhe armiqve tanë. O Zot forcoji dhe bëji të qëndrueshëm, pranoji martirët e tyre. Fali nënat e martirëve, dhe mos na bëj ne fajtorë karshi tyre për pamundësinë tonë. O Allah na ndihmo të zgjojmë rininë tonë, rregulloje gjendjen tonë dhe gjendjen e gjithë myslimanëve.

O Allah ne tek Ty ankohemi për dobësinë dhe pamundësinë tonë, për poshtërimin që njerëzit na bëjnë. Ti je Zoti i të gjithë botëve, Ti je Zoti i të dobëtëve, Ti je Zoti ynë, në duart e kujt na ke lënë o Zot i botëve. O Zot, nëse Ti nuk je i zemëruar me ne për ne asgjë tjetër nuk ka rëndësi, largoje zemërimin dhe trishtimin Tënd ndaj nesh dhe ndaj të gjithë myslimanëve. Umeti i të dashurit Tënd Muhamed o Allah, të rinjtë kanë humbur, gratë janë prishur dhe gjynahet janë shtuar dhe tokat e myslimanëve janë pushtuar. Mëshiroje umetin e Muhamedit o Allah, mëshiroje dhe ndihmoje. Kreno Islamin dhe myslimanët, kreno myslimanët, kreno myslimanët, o i Plotmadhërishëm dhe i Nderuar.

O Zot kjo është lutja jonë dhe prej Teje kërkojmë përgjigjen Tënde, te Ty mbështetemi se nuk ndryshim dhe as forcë vetëm se nëpërmjet Allahut, të Lartit dhe të Madhërishmit. Dhe lutja jonë e fundit është se lavdet dhe falënderimet i përkasin vetëm Allahut, Zotit të botëve.


[1] Et-teube:38.

[2] Et-teube:40.

[3] Et-teube:41.

[4] Et-teube:41, 42.

[5] Jasin:14.

[6] Jasin: 20.

[7] Jasin: 20-25.

[8] Jasin: 26-27.

[9] En-neml: 20.

[10] En-neml: 22-23.

[11] En-neml: 24.

[12] En-neml: 24, 25.

[13] En-neml: 25.

[14] En-neml: 26.

[15] Bidajetu ue nihajetu 3/30.

[16] Taha: 1-8.

[17] Et-teube:24.

[18] Et-teube:24.

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:30 am  Lini një Koment  

Përgjigje ndaj disa argumenteve shiite

Përgjigje ndaj disa argumenteve shiite

Allahu duke përmendur veprimin e çifutëve na jep mësim, një mësim të mirë ne myslimanëve në Kuran kur thotë:

Mos vallë, një pjesë të Librit e besoni, kurse pjesën tjetër e mohoni?! Cilido prej jush që vepron kështu, do të ndëshkohet me poshtërim në këtë jetë, ndërsa në Ditën e Kiametit do të dërgohet në dënimin më të ashpër. Allahu nuk është i pavëmendshëm ndaj veprimeve tuaja.[1]

Prandaj habitem me Besnik hasan shala kur këmbëngul që salavati për Profetin (salallahu alejhi ue selem) nuk i përfshin gratë e tij duke marrë për bazë vetëm hadithin e salavatit ibrahimije ku thuhet familjen e tij dhe lë hadithin tjetër që e transmeton po Buhariu dhe përmenden gratë e Profetit!

Transmeton Buhari (3369), Muslimi (407), Nesaiu (1294) nga Ebu Humejd Es-saidi (radija llahu anhu) se ata (sahabet) thanë: o i dërguari i Allahut si të bëjmë salavatet ndaj teje? Dhe i dërguari i Allahut (salallahu alejhi ue selem) tha: thoni: O Allah! Bekoje Muhamedin dhe gratë e tij dhe pasardhësit e tij ashtu siç e ke bekuar Familjen e Ibrahimit dhe jep begati për Muhamedin dhe gratë e tij dhe pasardhësit e tij ashtu siç i ke dhënë begati familjes (al) së Ibrahimit, Ti me të vërtetë i lavdëruari i madhërishmi.

Mirëpo Besnikut mesa duket nuk i pëlqeu ky transmetim dhe këmbëngul tek ai ku nuk përmenden gratë. Atëherë lind pyetja nëse Buhari për shiat merret në konsideratë dhe hadithet në të janë autentike, atëherë pse marrin njërin dhe lënë tjetrin? Nëse nuk e dini që Buhariu e ka transmetuar edhe këtë hadith, atëherë ky është një problem i juaj, që në fakt tregon padijen tuaj. Por nëse e dini dhe zgjidhni vetëm atë që ju pëlqen kjo tregon kryeneçësi dhe kokëfortësi, dhe tregon në fakt atë që e kemi thënë edhe më parë këtu, unë dhe shumë të tjerë që shiat shkojnë mbas qejfit të tyre dhe nuk ndjekin të gjitha argumentet e sakta. Dhe me të drejtë ajeti i më sipërm u përshtatet më së miri atyre. Për ne sunijtë që të dy hadithet janë të sakta dhe biem në salavat për Profetin edhe me këtë edhe me atë. Për ne nuk janë kontradiktore, është fare e qartë këtë hadith e transmeton një sahabi dhe tjetrin një sahabi tjetër. Në njërin transmetim Profeti ka thënë vetëm familja (al) që për ne janë edhe gratë ndërsa në tjetrën i ka përmendur gratë direkt si dhe pasardhësit e tij. Ku qëndron kontradikta këtu, a nuk ju lejoka Profetit që salavatet njëherë t’i thotë të zgjeruara dhe një herë të përmbledhura? U nuk bëjnë edhe njerëzit në përgjithësi kështu me shumë fjalë të tyre, madje edhe vetë Allahu i madhëruar në disa ajete po për të njëjtën gjë i jep më të zgjeruara ngjarjet ose diçka tjetër dhe në disa ajete të tjera të përmbledhura. Çfarë ka këtu për të mos u pranuar? Është kaq e qartë kjo çështje saqë është mund i tepërt ta shpjegosh, siç po bëj unë këtu. Ty dy hadithet jo vetëm që nuk bien në kundërshtim me njëri-tjetrin por përkundrazi shpjegojnë dhe plotësojnë njëri-tjetrin. Mirëpo mesa duket kemi të bëjmë me njerëz që sahih Buhari për ta nuk është vetëm se ilmihali apo ndonjë libër tjetër! Me që se ka përmendur ai libri tjetër këtë atëherë nuk qenka i saktë, apo edhe nuk qenka as tek Buhari! Prandaj o Besnik bën mirë t’i kthehesh sahih Buharit në shqip meqë edhe në Kosovë mund të gjesh të përkthyer dhe shikoje vetë me sytë e tu meqë ndoshta nuk i beson sunnijtë si puna ime dhe na jep përgjigje për këtë hadith ju përmendet salavati edhe për gratë? Dhe mos u hidh nga një degë në tjetrën, sepse më burrnore është të heshtësh apo të pranosh gabimin sesa të dredhosh. Burrave nuk u kanë hije kësi lloj gjërash!

O Besnik, po të drejtohem ty por si qëllim i kam tërë shiat shqiptarë në këtë listë. A nuk është absurde të fusni tek Ehli bejti vetëm Fatimen, Aliun, Hasanin dhe Husejnin (radijallahu anhum) duke marrë vetëm një pjesë të argumenteve dhe braktisur të tjerat?! A ka vend ku të rrijë që ju të futni Fatimen tek ehli bejti dhe të lini jashtë nënën e saj Hadixhen si grua të Profetit?! Nëse thoni se kështu janë argumentet! Është kaq absurde kjo këmbëngulje! Po a nuk qenë të gjitha ato argumente që të solla dhe me referenca madje se gratë janë prej ehli bejtit dhe se ju shiat e keni gabim kokë e këmbë kur mendoni ndryshe. Unë të solla mendimet e sunijve për këtë punë kurse ti vazhdon akoma të thuash se mendimi e sunnijve është ndryshe? A nuk e kupton sa qesharak bëhesh në sytë e gjithë kësaj liste me mbi njëmijë anëtarë? Unë e pata guximin ta pranojë për punën e rrethimit Vjenës, mbasi u konsultova me referenca të tjera, që e pata gabim, ndërsa ti jo! Mua nuk më intereson që të dal unë fitimtarë në këtë debat me shiat, por dua të dal në shesh e vërteta, ndaj dhe nuk e kam problem ta pranoj të vërtetën qoftë edhe kundra meje. Por ti dhe të gjithë shiat a jeni të gatshëm ta bëni një gjë të tillë?! Shyqyr Zotit ne nuk e kemi pjesë të besimit tonë tekijen ndaj dhe po ju flasim hapur atë çka besojmë në zemra, pa e fshehur atë. A nuk është momenti që ta braktisni shiizmin sepse tek sunnijtë nuk keni për ta humbur dashurinë ndaj ehli bejtit por do të fitoni edhe dashurinë ndaj sahabeve. Mos më thuaj se ne i duam sahabet! Dhe nëse është kështu ti e di fare mirë sesa është numri i atyre sahabeve që ju i doni! Do të më thuash se jo të gjithë sahabet janë njëlloj, gjë që ne dimë do të më thuash se mes tyre ka pasur edhe munafikë! Dhe unë po të them se ata që kanë qenë munafikë, kanë qenë qafira që shfaqnin islamin dhe si të tillë as për ne dhe as për ju nuk janë sahabe. Ti je në gjendje të më thuash se kush kanë qenë të gjithë ata munafikë? Jo, sepse as ti e as unë nuk e dimë emrat e tyre. Nëse më argumentohesh me gabime të disave prej tyre, kjo së pari nuk është argument se ata kanë qenë mynafik dhe së dyti a je i sigurtë ti se çdo gjë që ke lexuar kundra tyre është e vërtetë? A mos kujton ti se vetëm ndaj Profetit shpifin hadithe të gënjeshtra dhe ndaj sahabeve nuk bëjnë të njëjtën gjë?! Përkundrazi! Por edhe nëse ka pasur ndonjë prej tyre që ka bërë gabime të mëdha, këta nuk janë shumica, dhe ne e lusim Allahun që t’i fali dhe mëshiroj. Mos harro o Besnik se ishin ata njerëz që Allahu i bëri sebep që unë dhe ti t’i themi vetes myslimanë sot. Ata nuk ishin katër, njëmbëdhjetë apo njëzet apo… por ishin me mijëra, mos harro se vetëm kur ata i dhanë besën Profetit nën pemë ‘bejatu riduan’ ishin rreth 1400 vetë dhe Allahu thotë për ta në Kuran se ata i kanë dhënë besën Allahut, e ndërsa Profeti thotë se nuk kanë për të hyrë në zjarr inshallah asnjë nga ata që i kanë dhënë besën atij atje (Muslimi 2496) e shikon pra se ata kanë qenë shumë. E sa të tjerë nuk qenë me ta dhe prapë ishin sahabet e tij. Po a nuk thotë Muhamed ibn Hanefije, i biri i Aliut jo nga Fatimja, e pyeta tim atë: kush janë njerëzit më të mirë pas të dërguarit të Allahut (salallahu alejhi ue selem)? Dhe ai tha: Ebu Bekri. Dhe pas tij? Tha: Umeri, dhe pata droje se mos pas tij thoshte Osmani dhe i thashë: dhe pastaj ti. Dhe ai tha: unë nuk jam vetëm se një njeri prej myslimanëve. Hadithin e transmeton Buhariu (3671). A merrni për bazë këtë hadith ju? Natyrisht që jo! Pse ai është ke Buhari, është i saktë! Të transmetosh hadithe të dobta për Aliun dhe të na i ofroni si të sakta, kjo nuk është ndershmëri. Aliun ne e duam edhe pa këto hadithe të dobëta që ju tregoni, po ju a e doni Ebu Bekrin, Umerin, Osmanin dhe të tjerët siç i duam ne ata? Ne çdo kujt i japim vendin e vetë pa ja ngrënë hakun dhe pa ja rritur vlerën më tepër seç e ka, kjo është drejtësia dhe e vërteta dhe jo siç bëni ju.

Këtu shfrytëzoj rastin tu bëj thirrje edhe shumë sunnijve të cilët pa dashur, dhe pa i verifikuar mirë burimet historike dhe transmetimet u kanë hyrë në hak ku më pak e ku më shumë disa prej Sahabeve, madje edhe ndonjë sahabi të nderuar si Osmani, Allahu qoftë i kënaqur prej tyre.

O njerëz a dini se më keni të bëni?! Me njerëzit më të mirë mbas Profetit, ndaj mos pranoni çdo gjë që thuhet për ta pa e verifikuar, vërtetë ata nuk ishin engjëj por ama ishin njerëzit më të mirë, shumë më të mirë se ne që rrimë dhe i shajmë ata sot! O Allah na bëj prej atyre që thonë:

Edhe ata që erdhën pas tyre, thonë: “O Zoti ynë, falna neve dhe vëllezërit tanë, të cilët kanë besuar para nesh dhe mos lejo që në zemrat tona të ketë asnjë të keqe ndaj besimtarëve! O Zoti ynë, Ti je vërtet i Butë dhe Mëshirëplotë!”[2]


Besniku thotë:

Jo, dmth ate qe eshte permendur ne Kur’an dhe Hadithe si ”
Ehl ul-Bejt ” ato (grat tjera) nuk jane- dhe per kete deshmojne edhe
vet grat e Pejgamberit s.a., qe e kane treguar ne shume raste

(hadithe) se ato nuk u perfshine nga Pejgamberi s.a., me Ehli
Bejtin .

Përgjigje:

Ku i ke faktet e sakta për këtë që thua?

Besniku thotë:

Cka eshte thene per martesen e Aliut me Fatimen r.a. :
I Dërguari i Allahut s.a., i ka thënë gjithashtu Aliut : ” Ti je
vëllai im në këtë jetë dhe tjetrën .”2

Përgjigje:

Kuptimi i këtij hadithi nuk ka asgjë të keqe të që të bjeri ndesh me akiden e Ehli Sunnetit. Por edhe ky hadith nuk është i saktë. Transmetohet nga Tirmidhiu (3720) dhe nga El-hakim (3/14). Në zinxhirin e këtij transmetimi gjenden njëri pas tjetrit dy transmetues të dobët: Hakim ibn Xhubejr, (i dobët, akuzohet për shiitë) dhe Xhumej ibn Umejr (i dobët). Ndaj dhe Albani e ka vendosur te libri i haditheve të dobëta (nr. 351)

Besniku thotë:

” Ky është vëllai , trashëguesi dhe zëvendësi im ndër ju ; prandaj
dëgjojeni dhe bindjuni . ”

Përgjigje:

Edhe ky hadith është i dobët madje shejh Albani për të thotë se është i shpifur në librin e tij ‘Silsiletu el-ehadith ed-daife ue meudua’ (nr.4932). Transmetohet nga Ibn Xheriri në tefsirin e tij në komentin e ajetit Dhe tërhiqju vërejtjen farefisit tënd më të afërt. (26:214) si dhe El-bezari, Ebu Nuajm dhe Ibn Asakir etj. Ibn Kethiri tek Tefsiri i tij përmend një nga këto rrugë transmetimi dhe në fund thotë: me këtë kontekst e përcjell vetëm Abdul-Gafar ibn El-kasim dhe ai është braktisur (nga dijetarët, metruk) gënjeshtarë shiitë, Ali ibn el-medini dhe të tjerë e kanë akuzuar për shpifës hadithesh.[3] Aq më tepër që ky hadith është ca i gjatë dhe tregon një ngjarje që ka ndodhur në Mekë ku Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka mbledhur farefisin e tij Beni Hashim rreth 40 vetë dhe ndër të tjera u ka thënë edhe këto fjalë! Ibn Tejmije kur i përgjigjet këtij hadithi thotë se ka hadith duket që nga përmbajtja që është i sajuar për vetë faktin se Beni Hashim në atë kohë as nuk mbërrinin dyzet (40) vetë dhe as nuk ishin hamës të mëdhenj siç thuhet në ngjarjen e plotë të këtij hadithit.[4] Po kështu Albani përmend se në disa nga këto transmetime as që përmendet fjala ‘zëvendësi im’ (halifetiij), transmetime të cilat në fakt janë pak më të mira se ky më sipërmi.

Besniku thotë:

Ai , paqe pastë mbi të dhe familjen e tij , doli t’i takonte shokët e tij me një buzëqeshje të gjerë në
fytyrë . Abdur-Rahman ibn Aufi e pyeti përse ishte gëzuar aq shumë .
Ai s.a., u përgjigj : ” Për shkak të lajmit të mirë që sapo mora nga Zoti im lidhur me
VELLAIN – KUSHERIRIN tim dhe VAJZEN time (Fatimen).

Përgjigje:

Këtë hadith e transmeton El-hatib el-bagdadij në librin e tij ‘Tarihul Bagdad’ (4/210) dhe më pas ai thotë: transmetuesit e këtij hadithi, çka në mes Bilalit dhe Umer ibn Muhamdit (shtatë vetë) që të gjithë janë të panjohur. Po ashtu Edh-dhehebiu në ‘Mizan el-itidal’[5] (nr. 8900) kur flet për njërin nga transmetuesit e këtij hadithi (Musa ibn Ali el-kureshij) thotë: Nuk dihet se kush është, dhe haberi është i gënjeshtërt….(përmend zinxhirin e transmetimit të hadithit në fjalë) isnadi i tij është errësira (dhulumat). Po kështu edhe Ibn Xheuzi në librin e tij ‘El-meuduat’[6] e ka konsideruar si të shpifur, madje vetë libri në fjalë i Ibn Xheuzit ka mbledhur të tilla hadithe. Albani e ka vendosur këtë hadith tek libri i tij për hadithet e dobëta (nr. 4942) madje e ka konsideruar si të shpifur.

Besniku thotë:

” Kur Zonja e tërë grave në Xhennet u martua me Prijësin e familjes së
Profetit , i Dërguari tha : ” O Ummi Ejmen ! Sillma tim vëlla . ”
Ajo pyeti : “Ai është vëllai yt e ti do ta MARTOSH me tët bijë ?! ”
Ai tha : ” Po , o Ummi Ejmen .” Ajo e thirri Aliun brenda . 3

Përgjigje:

Ndonëse edhe ky hadith nuk përbën ndonjë problem për akiden tonë dhe as kundërshton mendimin dhe besimin që ne kemi për Aliun, Allahu qoftë i kënaqur prej tij.

Këtë hadith e transmeton El-hakim (3/159) dhe Ibn Asakir nga Esma bint Umejs (radijallahu anha) e cila thotë: isha në martesën e Fatimes, vajzës së Profetit (salallahu alejhi ue selem) dhe kur u gdhimë erdhi i dërguari i Allahut tek dera dhe tha: ” O Ummi Ejmen !

Dhe ç’është më forta është se autori i librit ‘El-muraxheat’ në shënimin në fund të faqes thotë: Edhe Dhehebīu e ka cituar në Telkhīs, duke ia pranuar vërtetësinë. Kjo është një gënjeshtër pasi Dhehebiu në fakt ka thënë: Por hadithi është gabim sepse Esmaja natën e martesës së Fatimes ka qenë në Habeshe. Shejh Albani e ka vendosur edhe këtë hadith tek libri i tij për hadithet e dobëta (nr. 4940). megjithatë qoftë ai qoftë edhe unë për hir të amanetit të së vërtetës po i citoj fjalët e tij: Nuk gjej në isnadin e tij ndonjë defekt të dukshëm, pasi transmetuesit janë të besueshëm, vetëm nëse ka ndërprerje në mes Ebu Jezid El-medenij dhe Esmasë. Pasi në tek isnadi i Ibn Asakirit ai thotë: Esmaja ka thënë…dhe kjo ka pamjen e irsalit (ndërprerje). Allahu e di më së miri.

Këtë gjë e citova për të treguar se edhe përmbajtja merret parasysh në verifikimin e hadithit, si në rastin konkret.

Besniku thotë:

Shumë herë Profeti s.a., i drejtohej Aliut dhe thoshte : ” Ky është
vëllai , kushëriri e dhëndrri im , dhe BABAI I PASARDHESVE të
mi .”4

Përgjigje:

Ebu Merjem ibn Muhamed El-adhamij në librin e tij ‘El-huxhexh ed-damiga’ thotë: këtë e ka përmendur në nr. 12914 (të librit Kenzul umal) dhe ka bërë shenjë për dobësinë e tij duke thënë: Në të gjendet Ismail ibn Jahja. Ebu Merjem thotë: në mes transmetuesve janë katër Ismail ibn Jahja… (dhe i përmend ata me emra)… dy të parët janë gënjeshtarë, i treti i braktisur (nga dijetarët, metruk) dhe i katërti i panjohur siç tregohet kjo ‘El-mizan’ dhe ‘Et-tehdhiib’ e të tjerë. Pra u bë e qartë se hadithi është i gënjeshtërt nga cilido transmetues qoftë.[7]

Besniku thotë:

” Ti je vëllai , shoku dhe shoqëruesi im në Xhennet .”

Përgjigje:

Këtë hadith e transmeton El-hatib el-Bagdadi në librin e tij ‘Tarihul Bagdad’ (10/640). Shejh Albani e ka vendosur tek hadithet e dobëta (nr. 4943) duke thënë se hadithi është i shpifur (meudu), në të gjendet transmetuesi Uthman ibn Abdurrahman el-kureshij el-uekasij për të cilin Ibn Haxher ka thënë: i braktisur (metruk), Ibn Me’in e ka konsideruar si gënjeshtar.

Besniku thotë:
Per Ehli-Bejtin cka eshte thene: Muhibb ed-Din et-Taberiu në er-Rijad un-Nedireh, vëll. II, fq 189
nga Ebu Bekri : ” E pashë të Dërguarin e Allahut s.a., të hynte në
një çadër teksa mbështetej mbi një hark arab. Në çadër ndodheshin
Aliu , Fatimja , Hasani dhe Huseini . Atëherë , ai tha : ” O myslimanë ! Të gjithë ju ! Unë jam në paqe me atë që është në paqe me njerëzit që ndodhen në këtë çadër, në luftë me këdo që është në
luftë me ta , dhe jam wali-u i cilitdo që i merr për wali ata . S’i do ata veçse ai që është i një prejardhjeje të lumtur dhe lindjeje fisnike . E s’i urren ata veçse ai që është i një prejardhjeje të
mjerë dhe lindjeje të ulët .”

Përgjigje:

Ky hadith është përmendur në librin e mësipërm pa zinxhir transmetimi (sened, isnad) dhe si i tillë nuk merret për bazë. Pasi zinxhiri i transmetimit apo i quajtur ndryshe si isnad (ose sened) është prova që tregon burimin e hadithit, prej tij bëhet edhe vlerësimi për saktësinë e tij ose jo. Wali në këtë rast ka kuptimin e mikut dhe të miqësisë e dashurisë, pra unë jam mik me cilindo që i merr ata për miq dhe i do ata. Kjo fjalë dhe kjo përmbajtje do të sqarohen më gjatë në hadithin e Gadir Khum-it inshallah. Por ajo që vlen për tu përsëritur këtu është se edhe ky hadith nuk bie ndesh me atë çka sunnijtë besojnë për Aliun dhe familjen e tij.

Besniku thotë:

Hakimi në el-Mustedrek us-Sahihejn , vëll. III, fq 329 me sened
nga Ebi Abdil-Lah el-Xhedeliu nga nga Ebu Dheri i cili tregon : ” Ne i njihnim hipokritët (munafikët) vetëm nga përgënjeshtrimi i tyre i Allahut dhe i të Dërguarit të Tij s.a., të mbeturit pas në namazet e tyre , dhe urrejtja e tyre ndaj Ali ibn Ebi Talibit .”

(Hakimi pohon se hadithi është i saktë (sahih) sipas kushteve të Muslimit .

Përgjigje:

Së pari Ebi Abdilah El-xhedeli, për të Ibn Haxher thotë se është i besueshëm, akuzohet për shiitë. Fakti që El-hakim thotë se hadithi është sipas kushteve të Muslimit, nuk përkon me realitetin pasi kjo do të thotë se ky transmetues është prej transmetuesve që gjenden në Sahih Muslim por në fakt nuk është kështu. El-mizi në ‘Et-tehdhib el-kemal’ tregon se hadithet e këtij njeriu gjenden tek Ebu Daudi, Tirmidhiu dhe Nesaiu ndaj dhe nuk mund të themi se ky hadith është sipas kushteve të Muslimit. Po ashtu në zinxhirin e këtij trysmetimi tel Elihakim gjendet edhe një transmetues me emrin Is’hak ibn Bishr El-kahilij për të cilin Dhehebiu në ‘Mizan El-itidal’ përmend disa prej dijetarëve siç është Ebu Bekr ibn Ebu Shejbeh, Ebu Zura, Ed-darekutniu të cilët e kanë konsideruar gënjeshtar dhe shpifës hadithesh.[8] Një tjetër hadith i ngjashëm me këtë transmetohet nga Ebu Seid Ell-khudrij tek Tirmidhiu (nr. 3717) por edhe ai ka isnad të dobët, dhe Albani për të thotë: Isnad shumë i dobët.[9] Allahu e di më së miri.

Besniku thotë:

Nuk ka asnjë dyshim se i Dërguari i Allahut , paqe pastë mbi të dhe
pasardhësit e tij , i ka lënë Aliut një trashëgimi dijeje e urtie sa
ajo që u ka lejuar Fuqiploti profetëve të Tij e wasi-ve për të
trashëguar, saqë i Dërguari i Allahut s.a., tha : ” Unë jam qyteti i
diturisë e Aliu është porta e tij ; ndaj , ai që kërkon dije le të
vijë nga porta .”

Përgjigje:

Së pari për këtë hadith ka pasur mendime të ndryshme mes dijetarëve sunnij për saktësinë ose jo të tij duke u nisur vetëm nga Isnadi. Këtë hadith e ka saktësuar:

1-El-hakim në ‘El-mustedrek’,[10] ndërsa e ka konsideruar si të mirë (hasen, nivel i pranueshëm por poshtë sahihut):

2-El-alai,[11]

3-Ibn Haxher,[12] në ‘Lisan el-mizan’ ai thotë: ky hadith ka rrugë të shumat transmetimi në ‘Mustedrek-un’ e El-hakimit, ndaj gjëja më e pakët është që ky hadith të ketë një origjinë dhe kështu që nuk e nevojshme që për të të thuhet se është i shpifur (meudu).[13]

4-Po kështu edhe Es-sakhaui dhe

5-Esh-sheukani janë të mendimit se hadithi është i mirë.[14]

Ndërsa dijetarët që e kanë konsideruar atë si të dobët janë:

1-Buhariu i cili e ka mohuar dhe madje ka thënë: nuk ka rrugë të sakta transmetimi,[15]

2-Tirmidhiu,[16] ndërsa

3-Ibn Hibani ka këtë mendim: kjo thënie nuk origjinë në hadithet e Ibn Abasit, as Muxhahidit, as El-amash, as Ebu Muaujies. Kushdo që e ka treguar këtë hadith e ka vjedhur (alegori për transmetuesin e hadithit pa sened) atë nga Ebu Es-salti edhe nëse i ka ndryshuar isnadin…ky hadith nuk ka origjinë nga Profeti (salallahu alejhi ue selem).[17]

4-El-ukelji i cili thotë: nuk ka hadith të saktë me këtë përmbajtje.[18]

5-Ed-darekutni i cili thotë: hadith mudtarib (konfuz në isnad apo përmbajtje) i pa saktë.[19]

E kanë konsideruar si meudu (të shpifur):

1-Ibn El-xheuzi në ‘El-meuduat’ (1/533).

2-Dhehebiu i cili e ka kundërshtuar saktësimin e El-hakimit duke thënë: por jo vallahi është i shpifur.[20]

3-Ibn Tejmije. [21]

4-Abdurrahman El-mualimi.[22]

5-Albani në ‘Silsiletu Ed-daife’ (nr. 2955).[23]

Për më tepër hollësi rreth transmetimeve të këtij hadithi dhe diskutimit të tyre mund t’i ktheheni librit të Albanit si dhe librit të Ebu Abdulaziz Halifetu El-keurai[24]

Veç të tjerash ky hadith ka edhe përmbajtjen problematike. Ja seç thotë për të Ibn Tejmije: hadithi ‘Unë jam qyteti i diturisë dhe Aliu është porta e saj’ është akoma më i dobët dhe më i ligsht, ndaj dhe ai futet tek hadithet e shpifur edhe pse e ka transmetuar Tirmidhiu. Ibn Xheuzi e ka përmendur këtë dhe ka bërë të qartë se të gjitha rrugët e transmetimit të tij janë të shpifura. Gënjeshtra dallohet që nga vetë përmbajtja. Nëse Profeti (salallahu alejhi ue selem) ishte qyteti i diturisë dhe nuk ka pas vetëm se një derë e nuk e ka përcjell dijen prej tij vetëm se një njeri! Atëherë qenka bllokuar çështja e Islamit (vetëm tek një njeri)! Ndaj dhe myslimanët kanë rënë dakord se nuk mund të lejohet që dija nga ai (Profeti) të vijë vetëm nga një person, por duhet që ata që e përcjellin këtë dije të arrijnë në muteatir,[25] me lajmin e të cilëve arrihet dija për të panjohurën. Nga lajmi i një njeriu nuk përftohet dije vetëm se me fakte mbështetëse, fakte të cilat nuk mund të gjenden apo mund të jenë të panjohura për shumicën e njerëzve ndaj dhe për ta nuk mjafton për të arritur dijen e Kuranit dhe sunneteve muteuatir. Nëse ata (shiat) thonë: ai i vetmi është i pagabueshëm (ma’sum) dhe përftohet dija me lajmin e tij. Atyre (shiave) i thuhet: së pari na duhet dija që ky njeri është i pagabueshëm. Dhe pagabueshmëria e tij nuk vërtetohet thjesht nga përmendja e lajmeve të tij para se të njihet pagabueshmëria e tij, sepse kjo është një rreth vicioz dhe nuk pranohet me unanimitet, e as nuk ka unanimitet (njëzëshmëri) për këtë gjë… Nëse qyteti i dijes nuk do të kishte portë tjetër veç tij, as pagabueshmëria e tij dhe as gjë tjetër nga feja nuk do të ishte vërtetuar. Ndaj bëhet e qartë se këtë hadith ka shpifur ndonjë heretik (zindik) injorant që ka kujtuar se po i bën lëvdatë (Aliut), dhe në fakt është rrugëkalimi i heretikëve për të sulmuar fenë Islame, nëse fenë e ka përcjell vetëm një person.

Ky (hadith) madje bie në kundërshtim me realitetin që njihet pa pikë dyshimi (muteuatir). Të gjitha vendeve të Islamit u ka shkuar dija nga Profeti jo nëpërmjet Aliut. Sa për Mekën dhe Medinen kjo është më se e qartë, po kështu edhe Shami dhe Basra. Banorët e këtyre (dy vendeve) pak kanë transmetuar nga Aliu. Dijen më të shumtë të tij e gjejmë në Kufe, e megjithatë banorët e Kufes e njihnin Kuranin dhe Sunetin që para se në pushtet të vinte Osmani dhe jo më Aliu. Fukahat (dijetarët, juristët) e Medines e morrën dijen në kohën e Umerit. Mësimdhënia e Muadhit dhe qëndrimi i tij në Jemen ka qenë shumë më tepër se Aliu. Ndaj dhe jemenasit kanë transmetuar shumë më tepër nga Muadhi sesa nga Aliu. Shurejhu (gjykatës i njohur) dhe tabiinë të tjerë të mëdhenj e kanë marrë dijen nga Muadh ibn Xhebeli. Kur Aliu erdhi në Kufe Shurejhu ishte gjykatës në të. Ai dhe Abidetu Es-selmani e kanë marrë dijen nga tjetër kush, dhe kështu dija e Islamit është përhapur nëpër vende para se Aliu të vinte në Kufe.[26]

Ndërsa Ibn Hazmi duke iu kundërvënë dikujt që thoshte se Aliu kishte më tepër dije, thotë: ka njeri nuk ka thënë të vërtetën. Dija e një sahabi njihet në dy mënyra dhe s’ka të tretë. E para: nga fetvatë dhe transmetimet e shumta. E dyta: përdorimi i shpeshtë i tij nga ana e Profetit (salallahu alejhi ue selem). Është absurde dhe e pavlerë që Profeti (salallahu alejhi ue selem) të përdorte një njeri që s’ka pas dije, kjo është dëshmia më e madhe për dijen dhe njohjen e saj. Ne kemi parë dhe gjetur se Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka vënë Ebu Bekrin për tu prirë në namaz në prezencë të tij gjatë gjithë kohës që ai qe i sëmurë, dhe të gjithë sahabet e mëdhenj ishin prezent, si Aliu, Umeri, Ibn Mes’udi, Ubej ibn Kab etj, e megjithatë atë e vuri mbi të gjithë.[27]

Çka e kundërshton edhe më tepër përmbajtjen e këtij hadithi, si dhe faktin që shiat besojnë se Aliu dinte gjëra të cilat nuk i dinin sahabet është edhe vetë fjala e Aliut (radijallahu anhu) kur është pyetur: A ju ka veçuar ju i dërguari i Allahut me ndonjë gjë?[28] Dhe ai tha: Nuk kemi gjë tjetër veç Librit të Allahut dhe këtë fletushkë nga Profeti (salallahu alejhi ue selem) ku (thuhet): Medinja është haram nga Airi deri… (Buhari nr.1870), ndërsa në transmetim tjetër po tek Buhari (nr.111) ai thotë: Jo, përveç librit të Allahut dhe kuptim që i është dhënë një njeriu mysliman dhe çka kam në këtë fletushkë. Dhe e pyeta çka në atë fletushkë? Ai tha: shpagimi i gjakut, lirimi i robit dhe se nuk vritet një mysliman për një kafir. Dhe po përsëri tek Buhari (nr. 3047) ai betohet duke thënë: Jo, pasha Atë që shpërthen farën dhe krijoi njeriun nuk di veç kuptimit që Allahu i jep një njeriu në Kuran dhe çka në këtë fletushkë… ndërsa tek Muslimi thuhet se ai mbajti hutbe dhe tha: Kush pretendon se ne kemi diçka tjetër që e lexojmë veç Librit të Allahut dhe kësaj fletushke, dhe fletushka ishte e lidhur në millin e shpatës së tij, vetëm se ka gënjyer. Në të ka…(nr. 1370). Kjo thënie e Aliut (radijallahu anhu) është nga më të saktat. Atë e ka transmetuar Buhariu disa herë në librin e tij po ashtu Muslimi, Tirmidhiu, Ebu Daudi, Nesaiu, Ibn Maxha, Ahmedi etj. Kjo thënie autentike nga Aliu është një nga argumentet më të forta kundra të gjithë pretendimeve shiite se Aliu dhe pasardhësit e tij (radijallahu anhum) kanë trashëguar nga Profeti (salallahu alejhi ue selem) një dije të cilën nuk e njeh askush veç tyre!


[1] Sure El-bekare:85

[2] Sure El-hashr:10.

[3] Tefsir Ibn Kethir vol.3 fq. 468.

[4] Minhaxhu es-sune

[5] Vol. 4 fq.215

[6] Vol.1 fq.400.

[7] ‘El-huxhexh ed-damiga li nakd katabul muraxhaat.

[8] Shih gjithashtu Lisan el-mizan, El-kamil fi ed-duafa etj.

[9] Sunen Et-tirmidhi botim me verifikim të Albanit, Mektebetul Mearif Riad.

[10] Vol. 3 fq. 126.

[11] En-nakd es-sahih lima i’turide alejhi min ehadith el-masabih, fq. 55.

[12] Shih për këtë El-leali el-mesnua i Sujutit (1/334).

[13] Vol.2 fq. 123.

[14] Shih El-mekasid el-haseneh nr.189 dhe El-feuaid el-mexhmua fq. 349.

[15] Shih El-ilel el-kebir Li-tirmidhi (2/942) dhe El-mekasid el-haseneh nr.189

[16] I cili edhe ka thënë: hadith gariib (i vetëm) munker (i papranueshëm) El-xhamia Et-tirmidhi (nr.3723)

[17] Shih ‘El-mexhruhin’ (2/94, 152)

[18] Ed-duafa (3/150)

[19] El-ilel (3/248)

[20] Shih El-mizan (1/415, 3/668) dhe Telhis El-mustedrek (3/126) Dhehebiu e qorton ashpër El-hakimin për saktësimin e këtij hadithi.

[21] Minhaxh es-sune (7/515) Ehadith el-kusas fq. 62 etj.

[22] Në recensionin e El-feuaid el-mexhmua të Sheukanit fq.349.

[23] Shih edhe Daif el-xhamia nr. 1322.

[24] Tahrixh hadith ena medinetul ilmi ue ali babuha (55 faqe A4)

[25] Muteatir, një numër tepër i madh njerëzish saqë është e pa mundur që të gjithë ata të gënjejnë apo të gabojnë.

[26]Minhaxh sunneh (7-8/ 515) ndërsa botimi i ri (4/372).

[27] El-fasl fil milel ue nahl (4/212).

[28] Sipas transmetimit të Ahmedit ndërsa tek Buhariu: a keni ndonjë libër tjetër?(nr.111) apo: prej shpalljes diçka tjetër? (nr.3047)

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:24 am  Lini një Koment  

Sektarizmi armiku më i keq për myslimanët shqiptarë

Sektarizmi armiku më i keq për myslimanët shqiptarë

Shpesh flitet për bashkim mes sekteve të ndryshme islame, me ide pro dhe kundra, ide këto që shtjellohen si nga aspekti fetar ashtu edhe nga ai logjik pragmatist. Për aspektin e parë jepen argumente për gjërat që na bashkojnë ne myslimanëve, duke nxjerr kështu në plan të dytë ato që na ndajnë, duke justifikuar deri diku sektet të cilave nuk i përkasin dhe shpesh duke u mjaftuar me gjëra tepër përgjithësuese. Ndërsa aspekti tjetër me anë të të cilit kërkohet bashkimi është ai pragmatist kundrejt armikut të jashtëm dhe armiqësisë së hapur të tij. Kam përshtypjen se ky aspekt ndoshta është edhe aspekti i vetëm për hir të të cilit kërkohet bashkimi, në mos më kryesori. Mesa kam vënë re aspekti i parë nuk është shumë i përpunuar dhe merret kryesisht me përgjithësime, përgjithësime të cilat jo në çdo rast vlejnë dhe për çdo sekt, siç është rasti për shembull në mes sunnive dhe shiave. Megjithatë nuk dua të trajtoj këtu këtë aspekt pasi një gjë e tillë është bërë shpesh, si nga unë ashtu edhe nga të tjerë, duke trajtuar detaje të faktuara nga ana fetare të cilat e bëjnë të pamundur një bashkim real, të paktën mes sunnive dhe shiave. Por, ndoshta aspekti që ia vlen të merret në konsideratë është pikërisht ai që flet për një bashkim përball armikut të të dyve. Për këtë aspekt mund edhe të gjenden argumente fetare, por jo argumente të stilit të parë ku flitet për vëllazëri mes myslimanëve në përgjithësi të cilat lënë anash ndasitë e theksuara për shembull mes shiave dhe sunnive. Argumenti për të cilin po flas ka të bëjë me atë që siç e kanë trajtuar edhe disa studiues sunni vjen nga superioriteti shumicës sunnite, që për hir të përplasjes me armikun e jashtëm tolerojnë për shembull shiat, ashtu siç Profeti (salallahu alejhi ue selem) nuk refuzonte që në luftë kundër idhujtarëve mekas të kontribuonin edhe munafikët[1] (paçka se ata e tregonin anën e tyre negative edhe në këto raste), madje edhe çifutët me të cilët kishte një marrëveshje për këtë gjë. Duke u nisur nga kjo gjë disa studiues dhe dijetarë kanë arsyetuar se pavarësisht që nuk mund të barazohet në çdo aspekt në mes sekteve të ndryshme islame dhe munafikëve e çifutëve, ky shembull historik profetik vlen të merret si argument në të tilla situata konfliktuale me armikun e jashtëm. Por, e gjitha kjo mos të harrojmë se është e lidhur ngushtësisht me momentin historik që kalojnë myslimanët në kohë dhe vend të caktuar, kështu që do të ishte jorealiste të flisje për shembull për vëllazëri shiite-sunnite në trojet tona, qoftë edhe sipas këtij justifikimi fetar të cilën e përmenda këtu. Mes shqiptarëve nuk ekziston një numër i atillë shiash që do t’ia vlente të trajtoheshin tema për tolerancë apo bashkëpunim mes sunnive dhe shiave, siç mund të ishte për shembull në ndonjë vend tjetër, si Iraku, Libani etj. Ne shqiptarët sunni duhet të jemi realist për aktualitetin tonë dhe nuk duhet të pasqyrojmë ide të cilat jo vetëm nuk lind nevoja të trajtohen mes myslimanëve shqiptarë, por nëse hapen mendoj se janë të dëmshme. Janë të dëmshme sepse dashur pa dashur u japin një hije strehuese edhe atij numri të vogël shiitësh që janë shumë më pak se një minorancë mes shqiptarëve sunnitë dhe që kërkon ku të mund të strehoj mini-minorancën e tij, herë në emër të vëllazërisë islame, herë nën hijen e ndonjë deklarimi tolerant të ndonjë sunniti shqiptar me emër, herë në emër të lirës së besimit etj. Pse shiat e Iranit sot janë faktor në politikën botërore dhe interesi mbarë islam, sipas disave, e do që të bashkëpunohet me ta, kjo nuk do të thotë që edhe ne si shqiptarë tu hapim të gjitha dyert madje edhe atë të mundësimit që sunnitë shqiptarë të konvertohen në shiitë! Ne shqiptarët për fatet e Islamit tonë lokal duhet të jemi më realist dhe nuk duhet të na duket vetja se kemi ndonjë rol në arenën e Islamit ndërkombëtar, për rrjedhim edhe duhet të përfshihemi në ato lëvizje dhe ide që kërkojnë bashkime shiite-sunnite. Të tilla ‘internacionalizma’ vetëm se do të favorizonin kushtet për shtimin numerik të shiave mes shqiptarëve dhe për rrjedhojë mbas njëfarë kohe relativisht të gjatë apo të shkurtër do të shikonim sesi mes nesh do të rritej një minorancë e konsiderueshme shiitësh, të cilët sado vëllazëror që të jenë do të krijonin probleme të natyrës përçarëse mes myslimanëve shqiptarë, qoftë kjo edhe në një të ardhme të largët. Përçarje e cila do të na sillte të tilla probleme të cilat askush nga ne nuk i dëshiron. A nuk na mjaftojnë problemet që vetë ne sunnijtë shqiptarë kemi, por u duhet tu hapim derën edhe halleve të tjera në të ardhmen?! Armiqtë e Islamit në trojet shqiptare janë të shumtë dhe nuk do të lënë rast që tu iki nga dora për të na dëmtuar në çdo kohë, dhe arma e sektarizmit që të gjithë e dimë sesa lehtë shfrytëzohet, dhe shembull të gjallë për këtë e kemi Irakun. Nuk besoj se mes sunnijve shqiptarë ka aq utopik mendjeshkurtër që të thonë se nuk ka gajle le të shtohen shiat mes nesh sepse ne do tu mësojmë myslimanëve vëllazërinë dhe ata nuk kanë për tu përçarë! Nëse nuk ka të tillë, atëherë nuk duhet të ketë as të atillë që në mënyrë të heshtur favorizojnë pa e kuptuar një përçarje të re në të ardhmen. Bashkësitë islame shqiptare si edhe mjaft individë me zë në mes sunnijve shqiptarë janë të vetëdijshëm për dallimet mes sunnijve dhe shiave, por e keqja është se ata mendojnë se edhe xhemati është i imunizuar dhe është i ndërgjegjshëm për këto ndasi dhe nuk ka për të rënë preh e propagandës shiite! Gabimi i tyre është i dyfishtë, nga njeri krah ata nuk luajnë një rol aktiv të mbrojtjes së doktrinës sunnite kundrejt asaj shiite dhe nga krahu tjerët me heshtjen e tyre, ndonjëherë edhe me deklarimet dhe qëndrimet e tyre, luajnë rolin e pro-shiizmit pasiv. Kjo duket qartë në bashkëpunimin, po themi pasiv, që bashkësitë islame shqiptare kryejnë me fondacionet propaganduese shiite, qofshin këto edhe të kamufluara nën emra kulturor si ‘Sadi Shirazi’ apo fetar si fondacioni i ‘Kuranit’. Kjo duket edhe këtu në forumin tonë ku ndonjë shiitë (mes disa qindra sunnitëve) ‘lavdëron’ sunnitë si Olsi Jazexhi apo prof. Nexhat Ibrahimi, për frymën panislamike që ata shfaqin. Dhe pikërisht falë kësaj fryme të disave prej nesh shiitët e cekët shqiptarë dhe ata iranianë apo arabë gjejnë një nga dritaret nga të cilat kërkojnë të marrin frymë. Të jeni të sigurt se ata kurrë nuk dëshirojnë që të mbeten gjithmonë në minorancë, por të shtohen e të shtohen derisa së paku edhe nëse nuk bëhen maxhorancë (gjë për të cilën ata punojnë sot për nesër) të bëhen faktor i fuqishëm në fatet e islamit shqiptar. Historia ka treguar se ata e kanë arritur një gjë të tillë në ndonjë vend si Irani që ka qenë dominuar nga sunnitë dhe sot është e kundërta, apo në Irak dhe Liban ku ata në mos qofshin shumicë janë gati gjysmë për gjysmë. Historia e afërt e këtyre dy vendeve të fundit tregon mjaft qartë sesi po shfrytëzohet nga armiqtë e Islamit ndasia sektare mes sunnive dhe shiave. Ndaj duhet të jemi më të vetëdijshëm për rreziqet që na kanosen ne si myslimanë shqiptarë, jo vetëm në të ardhmen e afërt por edhe në atë të largët. Ajo vëllazëri për të cilën ëndërrojnë disa njerëz ka shekuj që ka humbur, dhe për arsye të ndryshme nuk mund të kthehet, ndaj të paktën aty ku është e mundur mos të shtojmë elementët përçarës mes nesh.


[1] Të flasësh për mynafikët, apo njerëzit hipokritë dhe dyfytyrëshat është një temë e gjatë dhe e rëndësishme e cila kërkon një shtjellim të detajuar nga ana fetare, por ajo që dua të theksoj këtu, që të mos keqkuptohem, është fakti sesa herë që përmenden mynafikët shumë prej myslimanëve e çojnë mendjen vetëm te një kategori mynafikësh, dhe pikërisht tek ata që veprojnë si spiunët dhe agjentët e qafirëve në trupin e umetit islam. Ky përfytyrim është i mangët, pasi nuk është kusht që një mynafik të jetë 100% qafir që fshihet nën petkun e Islamit, mynafik janë edhe ata të cilët lëkunden mes Islamit dhe kufrit dhe që shpesh njerëzit krijojnë përshtypjen e gabuar se ata janë myslimanë me besim të dobët për shkak të lëkundjeve të tyre, pa futur këtu që vetë Profeti ka cilësuar si shenja të munafikut edhe gënjeshtrën dhe thyerjen e premtimit, gjëra që nuk të nxjerrin nga feja. Për të mos u zgjatur më tepër, sepse vërtetë është një temë interesante që duhet trajtuar po ju këshilloj të lexoni me vëmendje ajetet që flitet për mynafikët në suren Bekare: 7-20, Nisa: 141-143 etj.

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:22 am  Lini një Koment  

RRUGA DREJT DOMINIMIT TË BOTËS!!!

RRUGA DREJT DOMINIMIT TË BOTËS!!!

(analizë politike)

Nga: Saud El-muejkalij, studiues dhe eseist saudit.

13/04/2007

Zona e lindjes së mesme, Deti Kaspik dhe Briri (kepi) Afrikan mund të duken disi larg njëra –tjetrës gjeografikisht, por ne nuk mund të kuptojmë realitetin e asaj që ndodh në çdonjërën prej tyre pa ditur se ç’ndodh në tjetrën. Ajo që ndodh në zonën e Detit Kaspik ka efektet e saj në Lindjen e Mesme dhe Bririn Afrikan dhe ajo që ndodh në Lindjen e Mesme ka efektet e saj në Afrikë dhe zonën e Detit Kaspik e kështu me radhë. Kemi të bëjmë me një luftë që është ndezur mes superfuqive për të dominuar botën, një luftë lëndën djegëse të së cilës e përbëjnë të dobëtit.

”Ëndrra e dominimit të botës”, është motori i vërtetë që vë në lëvizje të gjitha luftërat dhe konfliktet politike bashkëkohore të cilat ne po jetojmë aktualisht. Ndaj nuk i duhet vënë veshi shteteve agresore dhe propagandës mediatike që ato bëjnë për të shitur gjithfarë lloj argumentesh të dobëta për të justifikuar ndërhyrjet e tyre në problemet e këtij apo atij vendi.

Për të treguar lidhjen që kanë mes tyre këto tre zona, unë do ta filloj së pari me zonën e Detit Kaspik e më pas do të kaloj në Lindjen e Mesme dhe në fund në Bririn Afrikan. Por para se të filloj dua të tërheq vëmendjen rreth një ngjarje të rëndësishme përmendja e së cilës nuk mund të lihet pa përmendur. Ngjarje kjo e cila përmbysi politikën botërore, dhe pikërisht e kam fjalën për ndërprerjen e naftës arabe që ju bë shteteve perëndimore pas përfundimit të luftës së tetorit 1973. Që nga ajo kohë sigurimi i burimeve energjetike, i rrugëve të shpërndarjes së tyre dhe gjetja e burimeve zëvendësuese në vend të naftës arabe është bërë përcaktuesi i agjendave të politikës së jashtme dhe strategjive ushtarake të shteteve perëndimore dhe në veçanti të Shteteve të Bashkuara. Shtet i cili vazhdimisht ka qenë vigjilent për të pasur nën kontroll zonat strategjike të energjisë dhe rrugët e shpërndarjes së tyre si mjet për dominimin e botës.

Përgjatë detit apo liqenit Kaspik, rajon tepër i pasur ky me gaz dhe naftë, kanë dalje pesë shtete të cilat janë: Irani, Rusia, Turkmenistani, Kazakistani dhe Azerbajxhani. Përcaktimi i Kaspikut si det apo liqen ka një rëndësi të madhe pasi ai bën përcaktimin e përfitimit të çdo shteti që ka dalje në të. Sipas ligjit ndërkombëtar çdo shtet që ka dalje në një liqen i njihen si e drejtë 30 km si ujëra territoriale dhe 30 km të tjera mund t’i shfrytëzojë nga ana ekonomike. Ndërsa për sa i përket detit, çdo shteti që ka dalje në të i njihen si e drejtë 20 km si ujëra territoriale dhe 300 km i lejohet t’i shfrytëzoj nga ana ekonomike. Përkufizimi si ”det” i përshtatet Turkmenistanit dhe Azerbajxhanit, ndërsa përkufizimi si ”liqen” i përshtatet Rusisë dhe Kazakistanit. Kurse për Iranin nuk ka ndonjë dallim të dukshëm ndërmjet dy përkufizimeve, për sa i përket vendndodhjes së tij.

Kjo gjendje e gërshetuar dhe përplasje interesash ka çuar në acarimin e marrëdhënieve diplomatike ndërmjet këtyre shteteve ku secili dëshiron të vendos përcaktimin e tij që do t’i mundësonte atij përfitim sa më të madh nga pasuritë natyrore të fundit të Kaspikut.

”Kudo që gjendet nafta gjendet edhe Amerika”:

Kjo gjendje e komplikuar e detit Kaspik është ajo që i hapi rrugën Amerikës që të vërë këmbën e saj në atë zonë. Amerika ka qenë gjithmonë e gatshme për të ndërhyrë në ndihmë të atyre shteteve të cilat bien dakord me interesat e saj politike dhe ushtarake. Për të vënë në këtë mënyrë nën kontroll botën nëpërmjet kontrollit të energjisë si dhe për të shtuar burimet e sigurimit të saj dhe dalë nga varësia e naftës arabe, apo së paku uljen e varësisë nga ajo. Po kështu ajo dëshiron edhe privimin e Rusisë dhe Iranit sa të mundi nga këto burime natyrore. Për këtë arsye Amerika ka ngritur baza ushtarake në Kazakistan, Gjeorgji, Azerbajxhan dhe Uzbekistan ashtu siç edhe ka anëtarësuar disa shtete të rajonit në NATO. Shtoj këtu edhe vendimin e saj për të ndërtuar një brez anti-raketash në afërsi të Rusisë: në Poloni dhe Çeki. Vendim të cilin Rusia e ka konsideruar si kërcënim të drejtpërdrejtë për sigurinë e saj kombëtare. Nuk është e nevojshme të përmendet se dominimi i naftës kërkon edhe dominimin e rrugëve të shpërndarjes nëpër botë. Për këtë qëllim ajo ka mbështetur ngritjen e tubacionit lindje-perëndim e paraqitur kjo në linjën Baku-Xhihan, megjithëse kjo linjë është më e kushtueshmja (4 miliard dollarë), në dallim me linjën jugore e cila kalon nëpër Iran dhe që kushton më pak apo me linjën veriore që kalon nëpër tokat ruse. Dhe kjo për arsyen që këto dy shtete të mos kenë mundësi të vënë nën kontroll naftën e këtij rajoni dhe që të jetë vetëm nën kontrollin e saj. Ndërsa linja tjetër të cilën SHBA planifikon të ndërtojë, është linja që kalon nëpër tokat afgane. Që këtu mund të kuptojmë qartë arsyet e vërteta të pushtimit të Afganistanit, i cili me pozicionin e tij strategjik përfaqëson boshtin e rrugëkalimit të naftës dhe gazit të Kaspikut për në tregjet aziatike në të ardhmen e afërt. Kështu i jepet mundësi SHBA të kenë nën kontroll rrugët nëpër të cilat kalon energjia për në Kinë, Indi dhe Japoni gjë që do ta ndihmojë së tepërmi atë të ruaj kontrollin amerikan mbi këto shtete. Për sa i përket Rusisë ajo përpiqet aq sa mundet që me mjetet që zotëron të ndal dominimin amerikan të rajonit të cilin ajo e konsideron si rajonin që natyrshëm duhet të jetë nën kontrollin e saj, si trashëgimtare e ish Bashkimit Sovjetik. Kundërpërgjigja e saj më e fortë qe aleanca e saj strategjike me Iranin. Rusia e ka tepër të nevojshme këtë aleancë me Iranin për dy arsye: E para se Irani e mbështet atë në përcaktimin e Kaspikut si ”liqen” dhe kështu asaj i jepet mundësi më e madhe në përfitimin e burimeve natyrore të Kaspikut. E dyta se kjo aleancë shërben si kundërpërgjigje ndaj depërtimit amerikan në një rajon rus duke forcuar kështu pozitën e Iranit në rajonin e Lindjes së Mesme, rajon që është nën kontrollin e Amerikës. Mos harrojmë se Kina gjithashtu e mbështet Iranin për t’i bërë trysni SHBA për dy arsye gjithashtu: E para, të detyroj Uashingtonin që të mos mbështesë më Tajvanin, të cilin ajo e konsideron si pjesë të saj. Dhe së dyti, si kundërpërgjigje ndaj kërcënimit që Uashingtoni u bën interesave kineze në kontinentin afrikan, siç do të bëhet qartë kjo më poshtë.

Që këtu del në pah aleanca e tre shteteve ku Irani është kthyer si maja e shpatës që kërkon të luftojë depërtimin amerikan në rajonin e Lindjes së Mesme dhe për rrjedhojë si Rusia ashtu edhe Kina i dalin në ndihmë Iranit në Këshillin e Sigurimit, duke penguar dhe sabotuar rezolutat e tij apo së paku edhe zbutjen e tyre karshi Iranit si dhe për të humbur sa më tepër kohë që është e mundur. Rusia veç kësaj i jep Iranit mbështetje teknologjike bërthamore, si dhe armë të përparuara ruse. Kjo është më se e dukshme nga ndërtimi rus i stacionit iranian bërthamor të Bushherit. Kjo aleancë u konkretizua në ”Konferencën e Bashkëpunimit” në Shangai, ku të tre udhëheqësit e këtyre shteteve u takuan në një samit historik të rrezikshëm.

Ndërthurja e interesave të përbashkëta si dhe roli i rrezikshëm që Irani luan në këtë mes në interes të Rusisë dhe Kinës, shpjegon edhe moskokëçarjen iraniane ndaj kërcënimeve amerikane, madje dhe replikat sfiduese që Irani përdor ndaj këtyre kërcënimeve.

Dhe nëpërmjet portës iraniane kemi arritur në rajonin më të rëndësishëm dhe më të rrezikshëm të botës, rajonin e Lindjes së Mesme. Irani përbën hallkën lidhëse të ngjarjeve ndërmjet rajonit të detit Kaspik dhe Lindjes së Mesme. Dhe që të kuptojmë mirë se çfarë ka ndodhur në të shkuarën, ndodh tani dhe do të ndodhë në të ardhmen duhet të dimë se shtetet perëndimore kanë një strategji të lartë të cilës nuk i shmangen sado që kanë mosmarrëveshje apo përplasje interesash, dhe kjo është mospërsëritja e asaj që ndodhi në vitin 1973 me ndërprerjen e naftës apo ndezjen e luftës kundrejt tyre.

Në vija të trasha kjo strategji bazohet: Së pari, qëndrim i përhershëm në rajon për të siguruar burimet e naftës. Së dyti, mbajtja e rajonit nën tensione të përhershme luftërash për të dobësuar shtetet që gjenden në të si politikisht ashtu edhe ushtarakisht. Duke mos pasur kështu në dorë politikën e stabiliteti të këtij rajoni, për rrjedhim ky rajon do të jetë i paaftë të përdor naftën si armë strategjike me të cilën do të kërcënonte perëndimin. Ashtu siç do të ishte e paaftë që të bëhej vetë iniciatorë i një lufte kundra perëndimit. E shprehur ndryshe asnjë prej shteteve të rajonit nuk i lejohet të ketë një forcë ushtarake që do t’i mundësonte të bëhej një forcë rajonale dominuese mbi rajonin dhe për rrjedhojë edhe mbi naftën. Kjo është edhe arsyeja e asaj që i ka ndodhur Irakut dhe do t’i ndodh edhe Iranit.

Në zbatim të kësaj strategjie rajoni i Lindjes së Mesme prej kohësh është futur në një seri të gjatë tensionesh, luftërash dhe mungese stabiliteti.

Duke filluar që nga lufta Iran-Irak dhe pastaj me pushtimin e Kuvajtit për të vazhduar me embargon ndaj Irakut dhe deri në pushtimin e tij të plotë i cili jo vetëm e vë naftën irakiane në duart e amerikanëve por bën të mundur edhe kontrollin e çmimit ndërkombëtar të saj.

Aktualisht në zbatim të të njëjtës strategji po bëhen përgatitje të ethshme për të goditur nga ajri potencialin ushtarak iranian dhe sidomos atë bërthamor. Mundësitë e kësaj goditje shtohen sa herë që kongresi amerikan shton trysninë mbi Shtëpinë e Bardhë për të paraqitur një grafik tërheqje nga Iraku. Një tërheqje amerikane nga Iraku duke lënë pas një Iran bërthamor do të thotë që rajoni dhe gjithë pasuritë e tij natyrore t’i lihen për badihava dominimit iranian dhe për rrjedhim dominimit ruso-kinez. Praktikisht kjo do të thotë humbje e dominimit botëror.

Nëse Amerika e bën një gjë të tillë do të thotë t’i hap varrin vetes me duart e saj. Mirëpo siç edhe duket një zgjidhje e tillë as që i shkon nëpër mend administratës amerikane çka e dëshmojnë edhe të gjitha lëvizjet politike dhe ushtarake amerikane. Natyrisht që një sulm i tillë nuk do të bëhet me miratimin e Kombeve të Bashkuara dhe as të Këshillit të Sigurimit për shkak të mbështetjes ruse dhe kineze ndaj Iranit të cilat mund të përdorin edhe veton për ta ndalur atë. Por megjithatë të dyja këto shtete nuk kanë për të hyrë në përplasje ushtarake me SHBA, dhe Irani e di mirë këtë gjë.

Por Rusia megjithatë nëse puna arrin deri tek një sulm amerikan mbi Iranin, ajo mund ta furnizoj atë me disa armë tepër të sofistikuara ruse si për shembull raketat IS 300, që shërbejnë për goditjen e avionëve luftarak dhe që konsiderohen si raketat më të sofistikuara në nivel botëror për mbrojtjen ajrore. Këto lloj raketash janë një burim frike për forcat ajrore amerikane në çdo përgatitje që ajo bën për të hyrë në luftëra të reja. Sipas mendimit tim SHBA nuk kanë për të ndërmarr ndonjë sulm ajror ndaj Iranit para se të sigurohet se nëse Moska e ka pajisur Teheranin me këto lloj raketash apo jo. Sepse një veprim i tillë do t’i humbiste praktikisht Amerikës superioritetin e saj ajror mbi të cilin ajo më së shumti i mbështet luftërat e saj.

Dhe tani në një zonë tjetër të botës, në Afrikë. Këtu një arab mysliman mund të pyes: se çfarë do Amerika nga Sudani dhe Somalia…?

Sudani gjendet ndërmjet burimeve të Nilit, zonës së liqeneve të mëdha, Bririt Afrikan dhe vendtakimit të kolonive të vjetra; franceze të Çadit, Afrikës qendrore e Kongos dhe atyre angleze të Egjiptit, Kenias e Ugandës dhe atyre italiane të Etiopisë e Libisë, siç edhe ka dalje në Detin e Kuq me një vijë bregdetare të gjatë mbi 300 km. Sudani është një vend me hapësirë të gjerë ku sipërfaqja e tij arrin përafërsisht rreth 2.5 milion km2 dhe me një sipërfaqe rreth 48.5 milionë hektarë të përshtatshme për tu kultivuar dhe shfrytëzuar si kullota, pra dyzet herë më tepër sesa tokat pjellore të Egjiptit. E megjithatë prej saj shfrytëzohen vetëm rreth 6.5 milion hektarë. Po të shtojmë këtu edhe pasuritë e mëdha natyrore si nafta, gazi, bakri, ari dhe uraniumi do të vihemi përpara një vendi që do t’i rridhte goja lëng çdo shteti kolonialist.

Në jug të Sudanit SHBA mbështetën me gjithë forcën e tyre iniciativën për sheshimin e konfliktit në mes qeverisë në veri dhe Lëvizjes Popullore në jug. Në të njëjtën kohë refuzoi iniciativën egjiptiane-libiane për të shuar të njëjtin konflikt. Dhe kjo për një arsye të thjesht për t’i mundësuar jugut që të shkëputet me vetëvendosje nga Sudani, ndërkohë që iniciativa tjetër ruante integritetin territorial të të gjithë Sudanit. Për të realizuar këtë iniciativë SHBA ushtroi të gjithë presionin e saj mbi qeverinë e Khartumit me forma nga më të ndryshme, që nga mbështetja që i jepte rebelizmit në jug e deri tek instrumentalizimi i aleatëve të saj ndërkombëtar si Britania dhe Izraeli dhe atyre rajonal afrikan që mbështesnin rebelizmin e jugut. Si rezultat qeveria sudaneze iu nënshtrua kushteve amerikane dhe nënshkroi ”marrëveshjen e Mishakus” në vitin 2002. Marrëveshje e cila i jep të drejtë jugorëve të vetëvendosin pas një periudhe transitore gjashtë vjeçare. Më pas në 2003 u nënshkrua një marrëveshje tjetër e cila siguronte mekanizmat për ndarjen e naftës dhe pushtetit për t’i dhënë akoma më tepër jugut favore në kurriz të veriut.

Për sa i përket krahinës së Darforit, sipërfaqja e së cilës është e barabartë me atë të Francës dhe numri i banorëve arrin në 6 milion dhe që përbëhet nga arab dhe raca afrikane, që të gjithë myslimanë, krizën naive të kullotave media amerikane dhe sioniste e ktheu në një krizë ndërkombëtare që u paraprinë lajmeve botërore. Për hir të saj mblidhet Këshilli i Sigurimit dhe nxjerr edhe rezoluta. Kjo krizë nuk është gjë tjetër veçse mosmarrëveshjet që lindin në mes fiseve nomade endacake arabe dhe fiseve afrikane të palëvizshme që banojnë në zonat rurale për shfrytëzimin e kullotave dhe ujit. Fiset nomade e kanë pas zakon që të zhvendoseshin nëpër zonat e El-mezar Ajn-it në kohën e thatësirës pas vjeljes së frutave, në një proces i cili rregullohej me marrëveshje lokale mes fiseve. Natyrisht që kjo nuk shmangte dhe ndonjë përplasje të mundshme e cila zgjidhej shpejt. Amerika pikërisht në këtë krizë gjeti mjetin e përshtatshëm për t’i siguruar asaj të hedh këmbën e saj në këtë rajon. Ashtu siç veproi edhe në jug edhe këtu Amerika nuk ka për tu kënaqur vetëm se me një marrëveshje e cila i hap rrugë për shkëputje Darforit, ngjashëm me marrëveshjen e Mishakus. Por para se të analizojmë arsyet të cilat e shtyn SHBA të ndërmarr këto përpjekje për të shkëputur nga Sudani këto dy krahina duhet të përmendim se pjesa më e madhe e pasurive natyrore sudaneze gjendet në zonën jugore dhe atë të Darforit. Pra pikësynimi i parë është të privohet Sudani arab mysliman nga këto burime natyrore të cilat nëse do të shfrytëzoheshin mirë do ta kthenin Sudanin në një forcë rajonale me ndikim jo vetëm në rajon por edhe në rang botëror.

Rrallë mund të gjejmë shtete ku të gjenden të gjitha këto veçori së bashku si pjelloria e tokës, prezenca e bollshme e ujit, pasuri natyrore dhe pozita strategjike. Çdo njëra prej tyre përbën një burim fuqie për shtetin dhe mendo kur ato të mblidhen të gjitha së bashku në një shtet të vetëm siç është rasti me Sudanin. Sudani para se të zbuloheshin këto pasuri quhej ”koshi i ushqimit të arabëve” e si do të quhet tani pas gjithë këtyre pasurive?! Ndaj një vend i tillë patjetër që duhet të shpërbëhet. Një nga pikësynimet jo më pak të rëndësishme është edhe lidhja e jugut të Sudanit pas shkëputjes së tij me shtetet e liqeneve të mëdha, të pasura me burime natyrore, në një aleancë të fortë, të përbërë nga Uganda, Etiopia, Eritrea, Kongo. Kjo aleancë do t’i mundësojë SHBA kontrollin e pasurive natyrore që gjenden në këtë zonë ashtu siç do t’i mundësojë asaj të vërë nën kontroll zonën e pellgut të Nilit dhe nënshtrimin e këtyre shteteve ndaj politikave amerikane. Për të realizuar këtë qëllim politika e Shtëpisë së Bardhë ndryshoi drejtim karshi Sudanit nga ”parandalim dhe izolim” në kohën e Klintonit në ”lidhje dhe krijim”, dhe kjo u shfaq në pjesëmarrjen aktive të SHBA në marrëveshjen e Mishakus që e përmendëm më parë, si parapërgatitje për shkëputjen e jugut të Sudanit dhe bashkëngjitjen e tij me këtë aleancë strategjike.

Ndërsa për sa i përket vigjilencës amerikane për tu gjendur edhe në Darfor, me çfarëdo lloj preteksti dhe forme, veç të tjerash bëhet edhe për të ndalur depërtimin historik francez në këto zona të Afrikës perëndimore, të pasura me naftë, dhe sidomos Çadi, fqinji perëndimor i Darforit, disa prej fiseve të të cilit janë fise afrikane darforiane.

Nëse do të vazhdojë ky skenar i copëtimit të shteteve ne do të shohim marrëveshje të tipit ”Fashuda” e cila ndau interesat në Afrikën veriore mes Francës dhe Britanisë në vitin 1904. Por këtë herë do të bëhet në mes Francës dhe SHBA. Ndërsa pikësynimi kryesor i vendosjes në Darfor të Amerikës është lufta ndaj depërtimit kinez gjithmonë e në rritje në të gjithë Afrikën dhe sidomos në Sudan, duke u gjendur kështu pranë puseve të naftës në perëndim dhe jug të Sudanit që kontrollohen nga kinezët. Po ashtu edhe çifutët kanë pasur prezencë dhe agjenda politike të dukshme në jug dhe në Darfor. David Ben Gurion, kryeministri i parë izraelit ka thënë: ”Ne jemi një popull i vogël, dhe mundësitë dhe burimet tona janë të kufizuara dhe ne duhet të punojmë që ta zgjidhim këtë hendek me anë të marrëdhënieve me shtetet tona armike arabe. Duke zbuluar dhe analizuar pikat e tyre të dobëta dhe sidomos marrëdhëniet ndërmjet grupeve dhe pakicave kombëtare dhe fetare që gjenden mes tyre. Të kontribuojmë në fryrjen dhe zmadhimin e këtyre pikave që në fund të kthehen në boshllëqe që vështirë se mund të mbushen apo kontrollohen.” Ben Gurioni nuk u mjaftua vetëm me fjalë por filloi aktivitetin duke formuar një grup specialistësh strategjik të cilët arritën të nxjerrin si përfundim tre pika mbi të cilën është bazuar politika izraelite me shtetet arabe. Së pari, ndërtimi i një force superiore e aftë për të mbrojtur sigurinë e Izraelit. Së dyti, izolimi i botës arabe nëpërmjet aleancave me shtetet e rëndësishme që e rrethojnë atë, si Turqia, Etiopia dhe Irani (në kohën e Shahut dhe tani Iraku) për të praktikuar politikën e ”shtrëngimit të rrathëve”. Së treti, lidhja e aleancave me pakicat kombëtare dhe fetare në botën arabe.

Kjo strategji është treguar në librin e botuar nga Qendra Dajan e Universitetit të Tel Avivit me titullin: ”Izraeli dhe lëvizja e çlirimit të Sudanit jugor… pika e fillimit dhe etapa e lëvizjes.” Në këtë libër është bërë e qartë me hollësi sesi agjentura izraelite ka mbështetur rebelët e jugut duke u ardhur atyre në ndihmë me para, armë, stërvitje të udhëheqësve dhe mbështetje politike në arenën ndërkombëtare në interes të kësaj lëvizje. Të njëjtën gjë ata bëjnë edhe me rebelët e Darforit, nuk ka sesi shpjegohet ndryshe festimi madhështor që çifutët i kushtuan rezolutës së Këshillit të Sigurimit nr. 1706 i cili bën hirrje në dërgimin e forcave ndërkombëtare në Darfor, në paragrafin e shtatë. Bëhet e qartë se strategjia e ”shtrëngimit të rrathëve” takon me strategjinë amerikane të ”anarkisë konstruktive” e cila po transformohet në ”prerjen e rrathëve” pasi është bindur se askush nuk mund të qëndrojë përpara projekteve të saj.

E ardhmja e Sudanit sipas ideologjisë amerikane dhe strategjisë së re të saj pas 11 shtatorit, e që synon riformulimin gjeostrategjik të shumë prej rajoneve mes të cilave edhe ai i Lindjes së Mesme dhe Afrikës veriore, dhe që bazohet në operacionin e zbërthimit dhe montimit, nuk del jashtë dy skenarëve të mundshëm. I pari: afrikanizimi i Sudanit dhe zhdukja e identitetit të tij arabo-islam i zëvendësuar ky me identitetin afrikan. I dyti: zbërthimi i plotë i Sudanit duke filluar nga jugu, pasuar nga Darfori dhe më pas nxitjen e zonave të tjera për të kërkuar të njëjtën gjë. Faktikisht në terren kanë filluar të duken disa shenja të tilla në zonën lindore kufitare me Eritrean dhe Etiopinë. Natyrisht që si rezultat i kësaj politike do të krijohen shtete të brishta të cilat do të dominohen lehtë nga Shtetet e Bashkuara dhe ajo që do të ngelet prej Sudanit nuk do të jetë në gjendje të rezistojë.

Nëse do të zhvendosemi në Somali do të shohim një tjetër dramë njerëzore me një tjetër shtet arab mysliman i cili copëtohet përpara syve të botës e cila as që e ngre zërin. Në Somali gjithashtu takohet strategjia ”anarkisë konstruktive” amerikane me strategjinë e ”shtrëngimit të rrathëve” izraelite, ku tashmë kemi mbërritur në etapën e ”konsumimit të rrathëve”, dhe ndërkohë presidenti i shtetit më të madh arab thotë se ai i kupton arsyet e ndërhyrjes së trupave etiopiane në Somali, dhe nuk e di se çfarë kupton në realitet ky president. Nuk është e nevojshme që të zgjatem në shpjegimin e arsyeve të asaj që ndodh sot në Somali, sepse një vështrim i shpejtë nga ti o lexues mbi hartën e Somalisë do të të bëj të qartë ty pozicionin strategjik të këtij vendi, pa u lodhur aspak. Somalia me brigjet e saj që përfshijnë një sipërfaqe rreth 3000 km2 ndodhet në udhëkryqin ku kontrollon rrugët e tregtisë botërore. Somalia është një nga vendet afrikane më strategjike të rajonit, duke qenë në një pozitë të tillë gjeografike ku kontrollon hyrjen dhe daljen e transportuesve të naftës që lëvizin ndërmjet Azisë, Afrikës dhe Lindjes së Mesme, ashtu siç mbikëqyrë edhe hyrjen jugore të Detit të Kuq, hyrje që të shpie në shtetet e Bririt Afrikan dhe që përfshin shtete si Xhibuti, Sudani, Etiopia, Kenia dhe Eritrea.

Briri Afrikan ka qenë një nga zonat më të rëndësishme të luftës së ftohtë para shkatërrimit të Bashkimit Sovjetik dhe për dominimin e tij duhej patjetër të dominohej shteti më i rëndësishëm në të, Somalia. Kjo është edhe arsyeja që tregon sekretin e operacioneve të vazhdueshme ushtarake që nga operacioni i kthimit të shpresës në Dhjetor të 1992, pra vetëm dy vjet pas rrënimit të Bashkimit Sovjetik, shtet i cili ishte pengesë për përpjekjet amerikane për të dominuar këtë rajon vital, por mbas rrënimit të tij natyrisht që ra edhe kjo pengesë dhe u hap rruga për dominimin e tij, qoftë ky dominim nëpërmjet një pushtimi të drejtpërdrejtë apo nëpërmjet një qeverie kukull të bindur.

Presidenti amerikan u tërbua kur pa sesi trupat e Gjykatave islamike hynë në Mogadisho dhe kthyen sigurinë dhe rendin në pjesën më të madhe të Somalisë, kjo sepse ai e di që një gjë e tillë do ta privojë SHBA nga dominimi i këtij rajoni strategjik. Dhe kështu ai i dha leje Etiopisë së burgosur gjeografikisht e cila ëndërron të ketë dalje në det, për të hyrë në luftë me Somalinë dhe rrëzimin e pushtetit të Gjykatave islamike dhe për të kthyer në pushtet qeverinë e përkohshme agjente të saj.

E di se u zgjata ca si tepër në shtjellimin e situatës në Sudan dhe Somali, por unë mendoj se vendi e kërkon një gjë të tillë. Shumë prej arabëve nuk e kanë të qartë realitetin e asaj që ndodh atje dhe projekti është shumë më i madh seç mund të imagjinojnë disa. Atë çka po pëson Sudani dhe Somalia aktualisht do ta pësojnë edhe shtete të tjera dhe secili sipas pozitës dhe rëndësisë së tij. Justifikimet dhe arsyet janë të gatshme apo po përgatiten, skenarët presin vetëm dorën e regjisorit hollivudian amerikan për të dalë nga errësirat e sirtarëve në dritën e skenës. E fillova me këto dy shtete sepse ato për ne arabët janë tepër të rëndësishme dhe se dominimi i tyre është pjesë e projektit për të dominuar Afrikën dhe rrjedhimisht edhe mbi tërë botën duke vënë nën kontroll potencialet e saj.

Për një kohë të gjatë SHBA nuk e ka pasur në llogari ekonomike dhe politike Afrikën duke e lënë atë të shfrytëzohej nga evropianët dhe kinezët pa ju hyrë gjemb në këmbë. Por ndodhi ajo që kish frikë Evropa dhe Kina, Amerika u zgjua nga gjumi i saj dhe filloi të kërkoj atë që i duket se është e drejta e saj dhe nuk ka për tu kënaqur vetëm se duke vënë nën kontroll të gjitha pasuritë afrikane për veten e saj, sepse ajo është superfuqia e vetme dhe pa rivale.

Amerika po përpiqet që të ribëj ndarjen afrikane nga e para në mënyrë që vetëm ajo të jetë dominuesja e parë e pasurive natyrore të këtij kontinenti. Mbas një shekulli të plotë të ndarjes evropiane të zonave të interesit dhe lëndës së parë dhe pas marrëdhënieve të ftohta me veriun e saj Amerika ka ndryshuar interesimin dhe për të realizuar këtë asaj i duhet që jo vetëm të ndal dominimin evropian mbi këtë zonë por edhe të largoj Kinën që ka futur hundët në ekonominë afrikane.

Amerika importon rreth 6 % të nevojave të saj për naftë dhe kjo përqindje do të ngrihet në rreth 70 % në vitet në vazhdim. Më parë ajo importonte rreth 40 % të nevojave të saj nga Gjiri Persik dhe 20 % nga Afrika. Statistikat tregojnë se kjo përqindje mund të ndryshojë në vitin 2010, ashtu siç edhe studimet bëjnë të ditur se Afrika perëndimore rezervon rreth 40 miliard fuçi nafte, shifër kjo që ka premisa të dyfishohet. Pavarësisht se kjo rezervë nuk mund të krahasohet me naftën arabe sidoqoftë ajo ngelet tepër tunduese për SHBA. Kjo naftë dhe përpjekjet e vazhdueshme amerikane për të dalë nga varësia e naftës arabe, e cila nuk ka siguri se do të rrjedh gjithmonë për të, për shkak të situatave politike të shumta të kësaj zone, shpjegon më së miri këtë interesim të papritur amerikan për këtë kontinent.

Për të futur nën kontrollin amerikan këtë zonë, Uashingtoni bën përpjekje për të dominuar rajonet strategjike të Afrikës duke i pushtuar disa në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe duke ngritur baza ushtarake të përhershme në disa të tjera.

Kostoja e investimeve kineze në Afrikë arrin rreth 14 % të investimeve, ku kompanitë kineze kanë investuar dhjetëra miliarda dollarë në Nigeri, Sudan dhe Angola për të blerë të drejtën e nxjerrjes së naftës duke shtuar këtu marrëveshjet për kërkimin e naftës me Kongon Demokratike dhe Etiopinë ashtu siç edhe nënshkroi një marrëveshje për naftën me Çadin pasi presidenti i këtij vendi përzuri kompaninë amerikane Shifron.

Kina sot në Afrikë numëron më tepër 150 qendra tregtare dhe zyra përfaqësie dhe më se 200 kompani dhe qendra shpërndarje, ashtu siç edhe ka marrëdhënie diplomatike dhe tregtare me më shumë se 45 shtete afrikane. Kulmi i këtyre sukseseve të dukshme në kontinentin afrikan për Kinën arriti kur nënshkroi marrëveshje tregtare shuma e të cilave arrinte në 40 miliard dollarë në forumin tregtar kinezo-afrikan në nëntor të vitit që shkoi. Amerika nuk mund të lejojë që këto miliarda dollarë të fluturojnë sa në veri në Evropë dhe sa në lindje në Kinë pa bërë as gjënë më të vogël. Kjo është një luftë tjetër e ftohtë por e një lloji tjetër, në të cilën kanë hyrë palët e ndryshme secili sipas metodës së tij që i duket e përshtatshme. Kina përpiqet të tërheq shtetet afrikane nëpërmjet ndihmave dhe kredive të lehtësuara, për të ngritur kështu një aleancë ekonomiko-politike i cila do të krijonte një pol botëror të ri në të ardhmen e pritshme.

Ndërsa metoda amerikane mbështet në nënshtrimin e sistemeve qeverisëse në Afrikë nëpërmjet vendosjes së kolonave politike, metodë që e përsërit në çdo vend që kërkon të fusë hundët, siç janë çështjet e të drejtave të njeriut, lufta kundra terrorizmit, kërcënimi me anë gjykatave ndërkombëtare për ata që nuk zbatojnë urdhrat e saj, apo edhe ndërhyrja e drejtpërdrejtë ushtarake me çfarëdo lloj argumenti për të shkurtuar kohë. Kudo që gjendet ndonjë zonë strategjike në kontinent dije se edhe Amerika gjendet atje, për të shtuar kështu dominimin e saj ndaj shteteve të këtij kontinenti. Për shembull Amerika ka një bazë ushtarake në afërsi të rajonit ku gjenden liqenet e mëdha dhe burimet e Nilit, në Uganda, ashtu siç gjendet edhe në bregdetin perëndimor për të siguruar tubacionin Çad-Kamerun, siç edhe ka nënshkruar edhe një marrëveshje me shtetin ishull të San-Tomasit për ngritjen e një baze ushtarake atje, shtet i cili ndodhet në juglindje të gjirit të Guineas të pasur me naftë e që prodhon rreth 5.4 milion fuçi naftë në ditë. Jo vetëm kaq, por Amerika është e vendosur të krijojë forca ushtarake emergjente afrikane numri i ushtarëve të cilave do të arrijë në 40 mijë trupa, e për të qenë të gatshme të ndërhyjnë në të gjitha konfliktet e kontinentit. Ashtu siç edhe ministria e mbrojtjes amerikane synon ndërtimin e një qendre komande për forcat amerikane në Afrikë për të shtuar kështu ndikimin e saj në këtë kontinent. Tash ata po punojnë për përzgjedhjen e një vendi të përshtatshëm për tu vendosur në të për këtë qëllim.

Në të shkuarën çështjet e kontinentit afrikan ndaheshin ndërmjet komandës amerikane të Lindje së Mesme me qendër në Katar, e që merrej me Bririn Afrikan dhe asaj evropiane në Gjermani që merrej me pjesën tjetër të Afrikës. Duke mos harruar këtu edhe bazën e saj të rëndësishme ushtarake në Xhibuti i cila i jep Amerikës një dominim më të shumtë të rajonin të Bririt Afrikan dhe kontrollit të rrugëve detare për transportin e Naftës.

Dhe së fundi duhet të dini se nuk ka asnjë vlerë tu japësh shpirt fjalëve të vdekura, ndaj dhe nuk do të flas për rolin e arabëve në përballjen e këtyre projekteve të reja kolonizuese. Sepse deklaratat që jepen në këto raste janë vetëm fjalë të vdekura. Roli arab i ngjason cilësive të ujit, i cili nuk as ngjyrë as shije dhe as erë, shto këtu që ai edhe jo si uji, nuk ka aspak vlerë.

Përktheu : J.topulli

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:21 am  Lini një Koment  

RREGULLAT FETARE QË DUHET TË NDJEKË NJË MUSLIMAN NË RAST FITNESH

Bismilahi Rrahmani Rrahim

RREGULLAT FETARE QË DUHET TË NDJEKË NJË MUSLIMAN NË RAST FITNESH

Ligjëratë e mbajtur nga Shejh Salih ibn Abdulaziz Al Shejh

Fjala e përkthyesit

Ky material, ndonëse është ligjëruar në një vend dhe në një situatë të ndryshme nga ajo e vendit tonë, përmban disa rregulla dhe parime që për nga rëndësia dhe zbatimi, i kalojnë përmasat e një vendi dhe kohe të caktuar. Këtu, përmenden parime dhe rregulla islame shumë të rëndësishme që u vlejnë të gjithë muslimanëve, në çdo kohë dhe vend, e veçanërisht, kur ata kalojnë sprova të rënda që rrezikojnë unitetin dhe bashkësinë e tyre fetare. Feja islame i kërkon çdo muslimani që në të gjithë jetën e tij të vetëkontrollohet në pajtim me parimet dhe normat e fesë së tij. Ky material na jep një panoramë të shkurtër dhe të përmbledhur, se si muslimani duhet ta vërë në jetë këtë vetëkontroll, se si ai duhet të vlerësojë njerëzit dhe situatat, për t’iu ruajtur sa më shumë gabimeve dhe për të fituar kënaqësinë e Allahut.

Hyrje

Lavdërimi i përket Allahut, Atij që thotë në Librin e Tij:

“Ne kemi caktuar për çdo popull rregulla fetare, sipas të cilave ata shkojnë, prandaj mos lejo kurrsesi (o Muhamed) që të diskutojnë me ty për atë çështje. Dhe thirri te Zoti yt! Sigurisht që ti je në rrugë të drejtë. Nëse ata grinden me ty, thuaju: “Allahu e di më së miri atë që bëni ju. Ai do të gjykojë në Ditën e Kijametit për kundërshtitë që keni pasur ndërmjet jush.” [1]

Lavdërimi i përket Atij, që gjithashtu thotë: “A nuk i mjafton Allahu, robit të Vet?! Ata të frikësojnë ty me zota të tjerë, përveç Tij.”[2]

Atë që Allahu e shpie në humbje, nuk mund ta udhëzojë kush.

Dëshmoj se s’ka hyjni tjetër veç Allahut, të vetëm e të pashoq, dëshmi e dalë nga zemra e mbrujtur me njësimin e Zotit, që prej kësaj dëshmie mësoi veprat dhe fjalët që e kënaqin Allahun dhe i pëlqejnë Atij.

Dëshmoj po ashtu, se Muhamedi është robi i Zotit dhe i Dërguari i Tij, i zgjedhuri dhe miku i Zotit. Ai ishte përgëzuesi dhe paralajmëruesi, që u dha sihariq njerëzve dhe i qortoi ata, u ligjëroi dhe u mësoi njerëzve të vërtetën. Lum ai që kapet pas Sunnetit të tij dhe pason gjurmët dhe udhëzimin e tij. Bekimet dhe uratat e Allahut qofshin për të, familjen, shokët e tij dhe të gjithë ata që ecën në shtegun e tyre, deri në Ditën e Kiametit.

Vëllezër! Lutuni Allahut t’iu ruajë nga fitnet (sprovat, ngatërresat), t’iu ruajë nga sprovat që shkatërrojnë fenë, mendjen dhe trupin, që prishin çdo gjë të mirë!

Lutuni Allahut t’iu ruajë prej tyre, sepse asnjëherë nuk ka të mira nga fitnet!

Profeti (salallahu alejhi ue selem) shpesh i lutej Allahut që ta ruante nga fitnet dhe paralajmëronte për rrezikun e tyre.

Imam Buhari në librin e tij, kapitullin që flet për fitnet, e ka filluar me ajetin: ‘Ruajuni një sprove (fitne) që nuk cenon vetëm ata që kanë vepruar në mënyrë të padrejtë prej jush’, dhe me atë se si i Dërguari i Allahut (salallahu alejhi ue selem) paralajmëronte për rrezikshmërinë e fitneve.

Fitnet kur vijnë, nuk dëmtojnë vetëm të padrejtin, por i dëmtojnë të gjithë. Kur ato shfaqen, nuk lënë vend të dëgjohen fjalët e të mençurve. Ne e kemi si detyrë që të paralajmërojmë për rrezikun e tyre, që para se ato të ndodhin. Të largohemi sa më shumë të jetë e mundur, nga çdo gjë që na afron me fitnet. Një nga shenjat para ndodhjes së Kiametit, është edhe shtimi i fitneve, siç na përcillet kjo në një thënie të Profetit (salallahu alejhi ue selem), ku ai thotë: ‘Do të afrohet koha, pakësohet puna, mbizotërojë koprracia dhe do të shtohen fitnet.’[3] Sprovat, fitnet kur shfaqen sjellin me vete probleme dhe telashe të atilla, që tregojnë për afrimin e ditës së Kiametit dhe Lajmëtari i Allahut, nga dhembshuria që kishte për ne, na paralajmëroi të ruheshim nga të gjitha fitnet.

Allahu i Madhëruar na ka paralajmëruar për rrezikun e fitneve në Fjalën e Tij: ”Ruajuni një sprove (fitne) që nuk cenon vetëm ata që kanë vepruar në mënyrë të padrejtë prej jush!”[4]

Ibn Kethiri në komentin e këtij ajeti thotë: Ky ajet, edhe pse iu drejtohet shokëve të Profetit (salallahu alejhi ue selem), vlen për të gjithë muslimanët, sepse vazhdimisht Profeti (salallahu alejhi ue selem), paralajmëronte që të ruheshin prej fitneve.

El-alusi, një tjetër komentues i Kur’anit thotë: Fitnja në ajetin: ”Ruajuni një sprove (fitne) që nuk cenon vetëm ata që kanë vepruar në mënyrë të padrejtë prej jush!”, është komentuar në mënyra të ndryshme, si për shembull: ‘Lënia mbas dore e urdhërimit për të mira dhe ndalimit nga e keqja, përçarja dhe divergjencat, mos kritika ndaj shfaqjes së bidatit, etj.’ Më pas, ai thotë: ‘Çdonjëra ka vlerë, sipas kohës së saj.’

Pra, në kohën e divergjencave dhe përçarjeve, ne duhet ta paralajmërojmë njeri-tjetrin me ajetin: ”Ruajuni një sprove (fitne) që nuk cenon vetëm ata që kanë vepruar në mënyrë të padrejtë prej jush!” Ruajuni pra divergjencave dhe përçarjes, pasojat e të cilave nuk prekin dhe as kufizohen vetëm tek ata që kanë bërë padrejtësi, por ato i prekin që të gjithë. Ndaj ne dëshirojmë që t’ua kujtojmë këtë gjë, sepse shohim se kemi një rizgjim islam të mbarë, i cili fton për te feja e Allahut dhe adhurimi i vetëm i Tij. Është detyra jonë t’i kujtojmë vetes dhe gjithë të tjerëve, që t’i përkushtohemi dijes së dobishme, besimit të të parëve të mirë, doktrinës së Ehli Sunneh uel Xhemah.

Ky është një rizgjim i bekuar, i cili shpresojmë të bëhet flamurtar i përhapjes së Fesë së Allahut, e që njerëzit ta duan, t’i kthehen fesë, e të kapen fort pas saj, ashtu siç shpresojmë që kjo lëvizje të qëndrojë e palëkundur mbi themelet e një dijeje të dobishme.

E shoh si detyrë që t’u transmetoj këtyre të rinjve dhe t’u shpjegoj atë që kam mësuar prej dijetarëve të Ehli Sunneh uel Xhemah, të mbështetur në fjalët e Allahut dhe në fjalët e Profetit (salallahu alejhi ue selem).

S’ka dyshim se nëse fitnet nuk vihen në qendër të vëmendjes dhe nuk merren parasysh pasojat e tyre, në të ardhmen kemi për t’u përplasur me situata mjaft të këqija. Kuptohet, këto situata të padëshiruara do të vijnë, nëse njerëzit e dijes nuk do t’i shohin situatat e ndryshme që kalon shoqëria me një sy realist e të drejtë, në njohjen e vërtetë të problemeve që ato shfaqin, çka do t’u jepte mundësi atyre, që sa më mirë të vepronin në të tilla momente fitnesh, ashtu siç dëshiron Allahu dhe do të dëshironte i Dërguari i Tij (salallahu alejhi ue selem).

Parimet dhe kriteret, patjetër duhet të ruhen, sepse me anë të tyre çdo njeri është në gjendje të ruajë veten nga gabimet e mundshme. Nëse ne do të ndjekim parimet ligjore të Fesë dhe rregullat praktike (të jetës), do të mjaftohemi me to dhe nuk do t’i kalojmë kufijtë e tyre, s’ka dyshim se do të arrijmë mjaft të mira, pas të cilave nuk do të bëhemi kurrë pishman, -në dashtë Allahu-. Për këtë arsye, për çdo çështje duhet të njihen parimet përkatëse, që çdokush të ketë mundësi të ruajë veten e tij, e të mos bëhet preh e diçkaje që nuk ia di përfundimin, nëse është e mirë apo jo.

Në mënyrë të detyrueshme, ne duhet t’i përmbahemi parimeve dhe rregullave, të cilat i kemi trashëguar prej dijetarëve të Ehli Sunneh uel Xhemah.

Por ç’kuptojmë me fjalën rregull dhe parim?

Parimi (kaide), është një ide themelore, tek i cili kthehemi për të gjykuar çështje të llojeve të ndryshme.

Kriteri (dabit), është një rregull, sipas të cilit jepet gjykimi për diçka dhe bëhet vlerësimi i problemeve të një lloji të ngjashëm e të vetëm.

Ne e kemi për detyrë që t’i njohim dhe përvetësojmë këto parime dhe rregulla të Ehli Sunnetit, siç na këshillon edhe Profeti (salallahu alejhi ue selem), kur u drejtohej sahabeve dhe u thoshte: “Ai që do të jetojë gjatë prej jush, do të shohë mosmarrëveshje të shumta, prandaj kapuni pas Sunnetit tim dhe Sunnetit të Kalifëve të drejtë e të udhëzuar që do të vijnë pas meje. Shtrëngohuni fort pas tyre me dhëmballë!”[5]

Pas vdekjes së Profetit (salallahu alejhi ue selem), sahabet hasën në mosmarrëveshje dhe shpëtuan, vetëm sepse ata u përmbaheshin parimeve të qarta, me të cilat vepronte Profeti (salallahu alejhi ue selem) dhe Kalifët e drejtë pas tij.

Dobitë që përfitohen nga zbatimi i këtyre rregullave

E para: Duke iu përmbajtur parimeve dhe rregullave, arrijmë të ruajmë një përfytyrim të drejtë për gjërat dhe në pajtim me normat e fesë. Këto rregulla dhe parime, e vënë nën kontroll përfytyrimin e një muslimani, që të mos bjerë ndesh me fenë e tij.

Është më se e ditur, se nëse një muslimani që e përfytyron një çështje, pa u bazuar te parimet dhe rregullat e fesë, mendja do t’i shkojë larg dhe do të hallakatet në veprimet e tij, që mund të jenë me pasoja për veten, familjen dhe popullin e tij. Që këtu, kuptojmë rëndësinë që ka t’u përmbahemi këtyre rregullave dhe parimeve, që e drejtojnë muslimanin në një të menduar dhe të vepruar të drejtë, në pajtim me fenë e tij.

E dyta: Duke iu përmbajtur këtyre rregullave, muslimani ruhet nga gabimet. Nëse një musliman do të shkojë mbas mendjes dhe opinionit të tij dhe sidomos në raste fitnesh, pa iu përmbajtur parimeve dhe rregullave të Ehli Suneh uel Xhemah, ai nuk ka siguri se nuk do të gabojë. Gabimi mund të rezultojë me pasoja të hidhura, për shkak se gabimi mund të përshkallëzohet dhe degëzohet së tepërmi. E pra, nëse u përmbahemi këtyre rregullave, do të ruhemi nga gabimet. Përse? Kush i formuloi këto rregulla dhe parime?

Këto parime dhe rregulla janë formuluar nga ‘Pasuesit e Sunnetit dhe Xhematit’, në përputhje me argumentet, dhe kushdo që pason argumentin dhe ndjekësit e Sunetit dhe Xhematit, nuk do të bëhet kurrë pishman për këtë.

E treta: Një tjetër dobi që vjen si rezultat i praktikimit të këtyre rregullave, është edhe ruajtja e muslimanit nga gjynahet. Nëse ti do të shkosh pas mendjes tënde që të duket e drejtë, pa marrë parasysh këto rregulla dhe parime, ti nuk je i sigurt se nuk do të biesh në gjynah. Nëse shkon pas mendimit tënd, që të duket i drejtë, ti nuk e di se ç’pasoja mund të lënë në të ardhmen, fjalët apo veprat e tua. Nëse do të veprosh sipas bazave dhe rregullave të përgjithshme të fesë, të nxjerra nga argumentet përkatëse, ti me shpresë të Zotit, do të shpëtosh nga gjynahet dhe Allahu i Madhëruar ka për të të falur, sepse ti i je përmbajtur argumentit. Nuk ka gjë më të mirë, sesa t’i përmbahesh Shpalljes.

Nga këto tre dobi që përmenda, kuptojmë rëndësinë dhe domosdoshmërinë që ka t’i përmbahemi këtyre parimeve dhe rregullave, të cilat do t’i shpjegojmë më pas.

Këto parime dhe rregulla janë nxjerrë nga dy lloj argumentesh:

E para: Parimi apo rregulli është përmendur drejtpërdrejtë në Kur’an ose në Sunnet dhe pasuesit e Sunetit dhe Xhematit, i kanë marrë për bazë këto argumente.

E dyta: Rregullat janë marrë nga sunneti praktik, me të cilin kanë vepruar shokët e Profetit (salallahu alejhi ue selem). Shokët e Profetit (salallahu alejhi ue selem), ata që erdhën pas tyre dhe imamët e nderuar të Sunnetit dhe Xhematit, kanë pasur edhe një histori praktike në rastet kur shfaqeshin fitne. Ata, në mënyrë praktike iu përmbajtën këtyre parimeve dhe rregullave të bazuara në argumente.

Pra, ne nuk kemi arsye për të devijuar dhe për të na marrë koka erë, nëse ndjekim historinë e tyre dhe bazohemi tek argumentet, që ata i zbatuan në jetën praktike.

Kjo është një mëshirë dhe mirësi e Allahut ndaj nesh, që na ka lënë shembuj për t’i pasuar. Dijetarët e Sunnetit dhe Xhematit, janë ata, te të cilët duhet të kthehemi për t’u konsultuar dhe marrë mendimin e tyre, sepse ata e njohin fenë dhe parimet madhore e të përgjithshme të saj, siç njohin edhe rregullat praktike, që të ruajnë nga gabimet dhe devijimet.

Pra, edhe njëherë bëhet e qartë detyrimi që kemi për t’iu përmbajtur këtyre rregullave dhe parimeve që do të përmend më pas, rëndësisë dhe dobisë që ato kanë për vete dhe shoqërinë ku jetojmë.

Lum për atë që shkon pas një të udhëzuari! Lum për atë që shkon pas argumenteve! Lum për të, sepse kurrë pas kësaj nuk do të bëhet pishman!

RREGULLI I PARË

Gjëja e parë që duhet të kesh parasysh kur shfaqen fitnet apo ndryshojnë situatat, është të jesh i butë, i pangutshëm dhe i vetëpërmbajtur. Mos u nxito!

Ky është një rregull i rëndësishëm: të jesh i butë, të jesh i pangutshëm dhe të jesh i vetëpërmbajtur.

Tri cilësi:

E para është butësia (rifk). Profeti (salallahu alejhi ue selem) siç transmetohet në një hadith autentik thotë: ‘Butësia, nëse gjendet diku, ajo e zbukuron atë dhe nëse largohet, e shëmton atë.’ [6]

Dijetarët duke komentuar këtë hadith, thonë se fjalët këtu janë përgjithësuese, ndaj butësia përfshin çdo gjë. E pra, butësia në të gjitha rastet është e lavdëruar. Kjo që thashë, është përmendur edhe në një tjetër hadith autentik të Profetit (salallahu alejhi ue selem), ku ai thotë: ‘Allahu e do butësinë në çdo çështje.’[7] Këto fjalë, Profeti (salallahu alejhi ue selem) ia tha Aishes së ndershme, dhe po kështu e ka titulluar edhe imam Buhari kapitullin, ku ka cituar këtë hadith.

Në çdo çështje duhet të jesh i butë dhe i qetë, e mos ji i dhunshëm. Pas butësisë asnjëherë nuk do të bëhesh pishman. Butësia, kudo që ndodhet e zbukuron atë, i zbukuron mendimet, qëndrimet, ndjenjat, gjykimet… Ndaj ji i qetë dhe mos u nxito, mos shko pas atyre që nxitohen, por tregohu i qetë dhe zbato hadithin e Profetit tënd (salallahu alejhi ue selem): ‘Butësia, nëse gjendet diku, ajo e zbukuron atë’! Kapu pas të bukurës dhe pas të mirës dhe ruaju e ruaju nga e shëmtuara, që largon nga fjalët dhe veprat e tua butësinë dhe qetësinë!

E dyta është mosngutja (enat). Profeti (salallahu alejhi ue selem) i tha Eshexh Abdulkajsit: ‘Ti ke dy cilësi, të cilat i pëlqen Allahu dhe i Dërguari i Tij: vetëpërmbajtjen dhe pangutshmërinë.’[8]

Maturia është një virtyt i lartë, ndaj edhe Allahu në Librin e Tij thotë: Njeriu mallkon në të keqe, ashtu siç lutet edhe për të mirë, vërtet që njeriu është i ngutur.’[9]

Dijetarët, duke komentuar këtë ajet, thonë se këtu kemi të bëjmë me një kritikë për njeriun, sepse ai është i nxituar. Kjo është një cilësi e keqe për të gjithë ata që e kanë këtë, ndaj edhe Profeti (salallahu alejhi ue selem), nuk ishte një njeri i nxituar.

E treta është vetëpërmbajtja (hilm). Vetëpërmbajtja është një cilësi e lavdëruar dhe sidomos në raste fitnesh. Nëpërmjet saj dhe maturisë, njeriu mund t’i shohë gjërat ashtu siç janë, mund t’i shohë ato në mënyrë realiste.

Në librin e Muslimit, na tregohet se El-musteurid el-kurejshi ndodhej me Amr ibn Asin dhe i pari tha: ‘Kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (salallahu alejhi ue selem), të thotë: ‘Kur të bëhet Kiameti, romakët do të jenë njerëzit më të shumtë.’

Amr ibn El-Asi i tha: Shiko se çfarë po thua!

Dhe ai iu përgjigj: ‘Çfarë të keqe ka që unë të them atë që ka thënë i Dërguari i Allahut (salallahu alejhi ue selem)?’

Atëherë Amri tha: ‘Nëse është kështu, atëherë kjo vjen ngase romakët kanë katër cilësi. E para: ata janë njerëzit më të vetëpërmbajtur në rast fitnesh. E dyta: ata janë njerëzit që përmenden më shpejt pas një fatkeqësie…’ Amri përmendi të katër cilësitë dhe u shtoi atyre edhe një të pestë.

Dijetarët duke komentuar këtë thënie, janë shprehur se Amr Ibn El-As nuk kërkon që të lavdërojë romakët, jomuslimanët. Jo! Ai do t’u sqarojë muslimanëve se arsyeja pse romakët do të jenë dhe mbesin njerëzit më të shumtë kur të bëhet Kiameti, është sepse ata, kur ndodhin fitne, janë njerëzit më të vetëpërmbajtur. Pra, ata kanë aq maturi dhe vetëpërmbajtje, sa t’i shohin dhe t’i trajtojnë gjërat me qetësi, që të ruajnë veten dhe shoqërinë e tyre.[10]

Ky është një sqarim i rëndësishëm, sepse Profeti (salallahu alejhi ue selem), na informoi se Kiameti nuk do të bëhet derisa romakët të jenë njerëzit më të shumtë. Përse?! Amri tha: ‘sepse ata kanë katër cilësi…’ E para, e cila na intereson edhe neve këtu, është se ata janë njerëzit më të vetëpërmbajtur në raste fitnesh. Pra, kur shfaqen fitnet, ata tregohen të vetëpërmbajtur, nuk nxitohen dhe nuk irritohen, për të ruajtur shoqërinë e tyre të krishterë nga vrasjet dhe trazirat. Ata janë të vetëdijshëm se nëse plasin trazira, trazirat do t’i shfarosin ata. Ndaj për shkak të kësaj cilësie që kanë, ata do të mbeten njerëzit më të shumtë, derisa të bëhet Kiameti.

Unë habitem se si ne nuk e përvetësojmë një cilësi të tillë kaq të mirë, që e kanë këta njerëz! Ndërkohë që ne na takon të jemi më të mirë se gjithë të tjerët.

Maturia, vetëpërmbajtja janë të lavdëruara në çdo çështje, sepse këto cilësi të ndriçojnë mendjen në raste fitnesh dhe tregojnë mençurinë dhe largpamësinë e njeriut.

Ky është edhe rregulli i parë, të cilit i janë përmbajtur pasuesit e Sunnetit dhe Xhematit, kur shfaqen fitnet dhe pështjellohen situatat.

RREGULLI I DYTË

Nëse shfaqen fitne dhe pështjellohen situatat, mos gjyko për asgjë që ka të bëjë me fitnen, derisa të kesh një përfytyrim të plotë dhe të qartë të asaj që ndodh, duke zbatuar kështu rregullin që thotë: Gjykimi ndaj një gjëje, vjen pas përfytyrimit të saj.

Këtij rregulli i janë përmbajtur të gjithë njerëzit e mençur para Islamit dhe pas Islamit. Ne si argument për të, kemi librin e Allahut që thotë: ‘Mos shko pas diçkaje, për të cilën nuk ke dijeni![11] Pra, për gjërat që nuk i di dhe nuk ke një panoramë të qartë për to, mos fol! E aq më keq të bëhesh i pari në to, apo të të vijnë të tjerët nga pas, e të bëhesh gjykatës për to.

Gjykimi ndaj një gjëje vjen pas përfytyrimit të saj’

Këtë rregull njerëzit e zbatojnë në çështjet e rëndomta të tyre dhe në mjaft probleme të ndryshme. Mendja njerëzore patjetër duhet t’i përmbahet një rregulli të tillë dhe asnjë veprim nuk është i drejtë, përderisa nuk i përmbahet një rregulli të tillë. Nëse njeriu nuk i përmbahet një rregulli të tillë, ai padyshim që do të gabojë. Feja e njeh dhe e urdhëron këtë rregull mjaft qartë. Po jap disa shembuj që të bëhet më e qartë:

Shembull: Nëse do të pyes ndonjërin prej jush, duke i thënë: Çfarë gjykimi jep Islami për shitjen el-murabaha (fitimprurëse)?

Ndonjëri mund të thotë: Fitimi është i lejuar dhe feja nuk e ndalon atë, ndaj edhe shitja el-murabaha është e lejuar.

Ndërkohë që gjykimi i tij është i gabuar, sepse ky njeri nuk ka pasur një përfytyrim të qartë, se çfarë kuptohet me fjalën shitje el-murabaha. Ai ka menduar se el-murabaha do të thotë fitimi që nxirret nga shitja dhe kështu nga ky përfytyrim i gabuar, edhe gjykimi fetar doli i gabuar.

Një gjykim fetar duhet të bazohet mbi një përfytyrim të saktë. El-murabaha është një lloj shitjeje që nuk lejohet dhe që përdoret nga disa banka islamike dhe joislamike, si hile për të fshehur fajden. Kjo shitje bazohet në autorizimin e dikujt tjetër dhe pas autorizimit, vendoset një premtim i detyruar për t’u kryer. Autorizuesi është i detyruar që t’i përmbahet premtimit që ai i ka bërë të autorizuarit të tij dhe kjo nuk lejohet me fe, ndaj dhe shitja el-murabaha nuk lejohet.[12]

Një shembull tjetër që sqaron rregullin Gjykimi ndaj një gjëje,vjen pas përfytyrimit të saj’: ‘Nëse do të pyes ndonjërin prej jush: Çfarë gjykimi ka për grupimin ‘dëshmitarët e Jehovait’, çfarë do të thoni?’

Nëse ndonjëri ka njohuri, do të thotë se çfarë grupimi është dhe se cili është gjykimi i Islamit për të. Por ndonjëri mund të thotë: nuk e kam idenë se çfarë është ky grupim dhe nuk kam dëgjuar për të, më parë. Në këtë rast, nuk je në gjendje të gjykosh nga ana fetare, sepse nuk ke një përfytyrim për këtë grupim se çfarë është dhe se ç’parime ka, a është një grupim islam, i krishterë apo çifut? [13] Pra, nuk mund të japësh një gjykim për të, vetëm se pasi ta njohësh atë.

Një gjykatësi, myftiu apo një personi që flet për çështjet e fesë, që të ruajë veten nga gjynahet, të drejtat e muslimanëve dhe të mos flasë në emër të Zotit pa dije, i duhet të dijë dy gjëra:

E para: Të ketë një përfytyrim të plotë dhe të qartë për çështjen në fjalë, që të mos i ngatërrohet me ndonjë çështje tjetër. Ndodh që çështjet të ngatërrohen për shkak të ngjashmërisë dhe afërsisë që mund të kenë dhe kështu, gabimisht me mendjen tënde, mund të zhvendosesh te ajo, e rrjedhimisht do të gabosh në gjykim.

E dyta: Të njohësh vendimin e Allahut dhe të të Dërguarit të Tij për këtë çështje dhe jo për ndonjë çështje tjetër të ngjashme me të.

Nëse kjo u bë e qartë, këtu lind një pyetje e rëndësishme: Si mund ta arrij unë një përfytyrim të tillë? Si mund të kem një pamje të qartë për këtë çështje dhe nga kush mund ta marr këtë përfytyrim?

Çështjet shpeshherë janë të paqarta dhe shëmbëllejnë me njëra-tjetrën, e për disa të tjera, nuk do të gjej njeri të m’i bëjë të qarta ashtu siç duhet.

Përgjigjja për këtë është: Përfytyrimi mbi të cilin bazohet edhe një vendim i fesë, është ai që vjen:

Së pari: Nga ai që e kërkon fetvanë (gjykimin e fesë). Ky person është ai që përjeton një realitet të caktuar, e nëse pyetet dhe e shpjegon çështjen, nga kjo përftohet përfytyrimi i kërkuar. Ai që jep fetva, e jep këtë në bazë të përfytyrimit që i ka dhënë kërkuesi i fetvasë.

Dhe së dyti: Ky përfytyrim duhet të vijë nga muslimanë të drejtë e të paanshëm, të përpiktë dhe të besueshëm, të tillë që i përcjellin lajmet pa gabime, përndryshe nëse nuk do të jenë të tillë, do të gabojmë edhe në gjykimin e një çështjeje. E pra, patjetër që përcjellësi duhet të jetë i drejtë dhe i përpiktë në këtë çështje.

Në raste fitnesh dhe situata trazirash p.sh., nuk lejohet të marrim për bazë fjalët e mosbesimtarëve. Ata, mund të përmendin p.sh. përfytyrimin dhe analizat e tyre në ndonjë stacion apo revistë çfarëdo. Nga ana fetare, nuk lejohet që ne mbi të, të bazojmë një vendim të fesë, pasi një vendim i tillë, duhet të bazohet vetëm nga përcjellja e një muslimani të drejtë dhe të përpiktë.

Hadithet e Profetit (salallahu alejhi ue selem) nuk pranohen nga kushdo që i tregon ato, por vetëm në rastet kur zinxhiri i transmetimit (isnadi) nga fillimi deri në fund, përbëhet nga transmetues të drejtë dhe të përpiktë. Nëse në zinxhirin e transmetimit gjendet një njeri i prishur (fasik),[14] pra, me moral jo të mirë islam, apo ndonjë që nuk është i përpiktë dhe i ngatërron gjërat, nga ky person hadithi nuk pranohet dhe ky hadith nuk merret si bazë për të nxjerrë një gjykim fetar. Pra, është e domosdoshme që të zbatohet me kujdes një rregull i tillë.

Nëse do ta përmbledhim, mund të themi se rregulli që thotë: Gjykimi ndaj një gjëje, vjen pas përfytyrimit të saj’, thelb të tij ka përfytyrimin, i cili mund të konsiderohet i drejtë nga ana fetare, vetëm nëse vjen nga një musliman i drejtë dhe i përpiktë, ose ka të bëjë me vetë atë që e kërkon fetvanë, edhe në qoftë fasik.

RREGULLI I TRETË

Muslimani duhet të jetë në çdo rast i drejtë dhe i paanshëm.

Allahu i Lartësuar thotë në Kur’an: ‘Kur të flisni, thoni të vërtetën, qoftë edhe për të afërmit tuaj!’[15] dhe ‘Le të mos ju nxisë urrejtja ndaj njerëzve për të bërë padrejtësi. Bëhuni të drejtë, se kjo është më afër devotshmërisë dhe frikësojuni Allahut!’[16]

Kjo çështje është shumë e rëndësishme dhe është sqaruar në mënyrë të plotë nga ana e fesë. Është e domosdoshme që të mbahet drejtësia në çdo gjë që thuhet dhe gjykohet. Një njeri që nuk tregohet i drejtë në fjalët dhe gjykimet e tij, nuk e ka ndjekur fenë aq sa të ketë shpresë për shpëtim.

Ç’do të thotë drejtësi? Ç’do të thotë të jesh i paanshëm, sipas këtij rregulli?

Do të thotë që të marrësh në shqyrtim të mirat dhe të këqijat, anën që të pëlqen dhe atë që nuk të pëlqen dhe pasi t’i peshosh të gjitha së bashku, mund të gjykosh. Të jesh i bindur se marrja parasysh e të dyja anëve së bashku, të ruan që të mos i atribuosh fesë, Allahut të Lartësuar, apo edhe ndonjë ligji të Tij në natyrë, një gjykim të padrejtë, gjë që bie ndesh me drejtësinë e urdhëruar nga Vetë Allahu.

Pra, është e domosdoshme që të ballafaqohen në mendje, të mirat dhe të këqijat, të bukurat dhe të shëmtuarat, në mënyrë që të arrihet në një gjykim sa më të drejtë fetar. Kështu dhe me përfytyrimin, fjalët, të kuptuarit dhe opinionet e tua në raste fitnesh, do të jesh i shpëtuar, inshallah.

Ky rregull është shumë i rëndësishëm dhe duhet që patjetër të praktikohet, sepse ai që nuk i përmbahet këtij rregulli, do të bëhet i njëanshëm dhe zemrën do t’ia pushtojnë trillet, dhe më e keqja është, se ai mund të bëhet shkak që edhe të tjerët t’i shkojnë nga pas, e kështu do të përfshihet nga fjala e Profetit (salallahu alejhi ue selem): ‘Ai që fut në Islam diçka të keqe, mbi të do të bjerë gjynahu i saj dhe i atyre që e veprojnë atë, deri në Ditën e Kijametit.’[17]

Fatkeqësia më e madhe ndodh atëherë, kur këtë veprim të gabuar e kryen një njeri që shihet si i ditur dhe në rrugë të drejtë, sepse veprimet e tij i pasojnë njerëzit e paditur dhe ata gjysmë të ditur.

Siç edhe kuptohet, është më se e domosdoshme që t’i përmbahemi këtij rregulli në të gjitha çështjet tona dhe kush u shpëton pasioneve pa krye, Allahu do ta shpëtojë atë në këtë botë dhe në tjetrën.

RREGULLI I KATËRT

Një parim tjetër, të cilit duhet t’i përmbahemi, është urdhri që na jep Allahu në këtë ajet: ‘Të gjithë mbahuni fort për litarin e Allahut dhe mos u përçani!’[18]

Profeti (salallahu alejhi ue selem) e ka shpjeguar këtë ajet duke thënë: ‘Ju e keni për detyrë të jeni të bashkuar me xhematin dhe ruajuni përçarjes.’ [19] Po kështu, edhe në një hadith tjetër, Profeti (salallahu alejhi ue selem) thotë: ‘Bashkësia është mëshirë, ndërsa përçarja është ndëshkim’ [20]

Përçarja me të gjitha llojet e saj: në opinione, në fjalë dhe në vepra, është ndëshkim, një ndëshkim, me të cilin Allahu dënon ata që i kanë devijuar urdhrit të Tij dhe nuk kanë ndjekur udhëzimin e Tij.

Për këtë arsye, ai që i përmbahet xhematit të Ehli-Sunetit dhe pason imamët e dijetarët e tyre, i është përmbajtur xhematit. Ai që ndahet prej tyre, nuk ka siguri se nuk do të bëhet pjesë e përçarjes dhe se nuk do të vuajë ndonjë formë ndëshkimi të Allahut në këtë botë.

E lusim Allahun e Lartësuar që të na ruajë ne dhe vëllezërit tanë, nga kjo e keqe!

Profeti tha: ‘Bashkësia është mëshirë, ndërsa përçarja është ndëshkim.’ Bashkësia në të gjitha format dhe karakteristikat e saj, nëse kapet pas udhëzimit dhe së vërtetës është mëshirë, mëshirë me të cilën Allahu mëshiron robërit e tij. E përçarja është ndëshkim, s’ka të mira nga përçarja, prej saj kurrë nuk vijnë të mira. Ndaj edhe Allahu pasi përmendi ajetin: ‘Të gjithë mbahuni fort për litarin e Allahut dhe mos u përçani!’ e vijoi me ajetin tjetër që thotë: ‘Le të dalë prej jush një grup që të thërrasë për në mirësi, të urdhërojë për vepra të mira e të ndalojë prej veprave të shëmtuara! Këta njerëz do të jenë të shpëtuarit.’ Dhe më pas tha: ‘Mos u bëni si ata që, pasi u erdhën provat e qarta, u përçanë dhe u grindën. Për këta do të ketë dënim të madh.’

Por për ata që janë përçarë me fjalë dhe me vepra, pasi iu kanë ardhur atyre prova të qarta dhe udhëzimi, nuk ka siguri se nuk do të devijojnë, nuk ka siguri se nuk do të kenë mosmarrëveshje, nuk ka siguri se nuk do të dalin nga rruga e drejtë. Ndaj është e domosdoshme që t’i përmbahemi bashkësisë së pasuesve të Sunetit dhe Xhematit dhe fjalëve të tyre dhe të mos u largohemi parimeve dhe rregullave të tyre dhe gjithçka kanë përcaktuar dijetarët e Sunetit dhe Xhematit. Këta dijetarë i njohin bazat e pasuesve të Sunetit dhe Xhematit dhe shumë argumente fetare, të cilat shumë nga njerëzit që pretendojnë se i dinë, nuk i dinë. Kjo, sepse këta dijetarë, dijen e kanë të qëndrueshme, vlerësimet e sakta dhe kanë mençuri e përvojë të madhe.

Shiko se çka bërë Abdullah ibn Mes’udi (radijallahu anhu)! A e di se çka bërë kur ka qenë në Haxh me Othmanin (radijallahu anhu)?

Othmani e falte namazin të pashkurtuar, në Mina falte katër rekatë, e ndërsa sunnet është të falen të shkurtuara namazet me katër rekatë, pra, me nga dy rekatë. Por Othmani sipas një mendimi të tij të interpretuar fetarisht, falte katër dhe Ibn Mes’udi thoshte: Sunneti i Muhamedit (salallahu alejhi ue selem) është që të falen në Mina dy rekatë për çdo namaz katërsh dhe jo ndryshe.

Ibn Mes’udit iu drejtuan dhe i thanë: Ti e thua këtë, ndërkohë që ti falesh mbas Othman ibn Afanit me katër rekatë?! Pse e bën këtë?!

Ai i tha: O ti njeri! Kontradikta është e dëmshme.[21]

Dhe kjo, sepse njerëz të tillë si ata, i kishin kuptuar drejt parimet dhe rregullat, të cilat nëse dikush i shkel, nuk ka siguri se nuk do të bëhet vetë pre e fitnes dhe nuk do të tërheqë edhe të tjerët nga pas.

Ibn Mes’udi tha: ‘Kontradikta është e dëmshme.’

RREGULLI I PESTË

Flamujt që ngrihen kur ndodhin fitne, qofshin këta flamuj shtetesh apo thirrësish, muslimani duhet t’i vlerësojë ato me peshoren e saktë të fesë, me kriteret e pasuesve të Sunnetit dhe Xhematit. Ai që i mat gjërat me këtë peshore padyshim që vlerësimi i tij do të jetë i drejtë dhe i paanshëm në gjykim, ngjashëm me përshkrimin që Allahu i bën peshores së Tij: ‘Dhe në Ditën e Kiametit, Ne do të vendosim peshore të sakta e askush nuk do të pësojë asnjë padrejtësi.’[22]

Edhe pasuesit e Sunnetit dhe Xhematit kanë kritere të drejta me të cilat vlerësojnë çështjet, mendimet dhe situatat. Këto kritere, siç sqarohen nga imamët dhe dijetarët pasues të Sunetit dhe Xhematit, ndahen në dy grupe:

Grupi i parë: Kritere që ndajnë Islamin nga kufri, pra që vlerësojnë se sa i saktë është pretendimi se ky apo kjo, ide, njerëz dhe grupe i përkasin Islamit apo jo.

Shumë flamuj që ngrihen i atribuohen Islamit, ndaj ato duhen vlerësuar. Nëse këta flamuj që ngrihen janë islam, atëherë për ta do të rezultojnë gjykime fetare të cilave duhet tu përmbahemi, duke iu bindur kështu urdhrave të Allahut dhe të Dërguarit të Tij.

Grupi i dytë: Kritere me të cilat vlerësohet sesa i plotë është islami i një njeriu grupi apo ideje dhe sa i mangët është ai. Vlerësohet ndjekja e drejtë e Islamit nga ndjekja jo e drejtë e tij.

Pra nga vlerësimet e grupit të parë dallohet besimi nga jo besimi, imani nga kufri. A është ky flamur që ngrihet islam apo jo? Ndërsa nga vlerësimet e grupit të dytë dallohet nëse një flamur është i drejtë dhe i udhëzuar ashtu siç dëshiron Allahu dhe i Dërguari i Tij, apo ka mangësi?

Nëse pas kësaj gjërat bëhen të qarta, si rrjedhim do të kemi edhe gjykime të caktuara të fesë të cilave duhet tu përmbahemi.

Për sa i përket grupit të parë me të cilin dallohet Islami nga kufri, kemi tre kritere:

Kriteri i parë: Të shikohet nëse ata që ngrenë një flamur në emër të Islamit a janë zbatues të teuhidit apo jo? Nën këtë flamur a adhurohet vetëm Allahu dhe zemrat i drejtohen plotësisht vetëm Atij, apo adhurimi i drejtohet edhe të tjerëve veç Allahut?

Allahu i lartësuar thotë: ‘Çdo populli Ne i çuam një të dërguar (që u thoshte): “Adhuroni Allahun dhe shmangni idhujt!” [23] dhe përsëri Ai thotë: ‘ata, të cilëve, nëse u japim pushtet në tokë, kryejnë faljet, japin zekatin, urdhërojnë kryerjen e veprave të mira dhe pengojnë atë që është e mbrapshtë. Tek Allahu është fundi i të gjitha çështjeve.’ [24]

Disa nga komentuesit e Kuranit thonë se shprehja ‘urdhërojnë kryerjen e veprave të mira’ do të thotë urdhërojnë në teuhid, dhe shprehja ‘pengojnë atë që është e mbrapshtë’ do të thotë ndalojnë nga shirku, sepse e mira më e madhe është teuhidi dhe e keqja më e shëmtuar është shirku. Ky është pra edhe kriteri i parë.

Kriteri i dytë: Të shikohet sesa realizohet dëshmia se Muhamedi është i dërguari i Allahut. Një nga kushtet që kjo dëshmi të plotësohet është edhe të gjykuarit me ligjin dhe fenë të cilën ka ardhur Muhamedi (salallahu alejhi ue selem).

Allahu i lartësuar thotë: ‘Jo, për Zotin tënd, ata nuk do të jenë besimtarë të vërtetë, derisa të të marrin ty për gjykatës për kundërshtitë mes tyre; e pastaj, të mos ndiejnë kurrfarë dyshimi ndaj gjykimit tënd dhe të të binden ty plotësisht.’[25]

Dhe përsëri Ai thotë: A mos kërkojnë ata gjykimin (me ligjin) e (kohës së) injorancës?! E kush është gjykatës më i mirë se Allahu për njerëzit që besojnë bindshëm?’[26] dhe thotë: ‘Kushdo që nuk gjykon sipas asaj që ka shpallur Allahu, ai është mohues i vërtetë.’[27]

Nëse sheh një flamur të ngritur pasuesit e të cilit gjykojnë me ligjin e Allahut në çështjet e njerëzve, atëherë dije se ky flamur i ngritur është flamur islam. Kjo sepse pasuesit e tij gjykojnë me ligjin e Allahut dhe kanë ngritur gjykata të sheriatit të cilat gjykojnë me atë që ka zbritur Allahu. Askujt nuk i takon që të gjykojë ndryshe nga ajo që ka zbritur Allahu, apo të jetë i kënaqur me një gjykim ndaj të cilit as Allahu dhe as i Dërguari i Tij nuk janë të kënaqur.

Kriteri i tretë: Të shikohet nëse ka lejim të harameve? Apo nëse ndodhin harame ato urrehen dhe kritikohen?

Nëse një gjë e ndaluar, për të cilën është rënë dakord mes dijetarëve, shfaqet atëherë kemi dy qëndrime: e para ose këtë gjë e shohin si të lejuar, dhe kjo padyshim që është kufr- Zoti na ruajt, ose e dyta nuk e shohin si të lejuar, por ajo gjendet dhe ekziston. Ata që kanë ngritur këtë flamur e pranojnë se ajo është e keqe dhe e ndaluar, atëherë nga këtu kuptojmë që ky flamur është islam dhe pasuesit e tij janë muslimanë.

Këto janë edhe tre kriteret e grupit të parë që janë sqaruar nga dijetarët dhe imamët tanë, Allahu i mëshiroftë.

Grupi i dytë ka të bëjë me kriteret me të cilat dallohet sesa i plotë është islami i dikujt apo sa i mangët është ai.

Profeti (salallahu alejhi ue selem) Islamin e pranoi dhe e zbatoi të gjithin, ashtu siç i erdhi nga Allahu i madhëruar. Ai është i udhëzuari që merret si pishtar i udhëzimit, për të tillë e ndoqën atë kalifët e drejtë që erdhën pas tij, Allahu qoftë i kënaqur prej tyre. Por vitet rrodhën dhe pak nga pak zbatimi i plotë i Islamit u rrallua, deri në ditë tona, siç qe shprehur edhe Profeti (salallahu alejhi ue selem): ‘Çdo kohë që do të vijë më pas për ju do të jetë edhe më e keqe se ajo që shkoi, derisa të takoni Zotin tuaj.’[28]

Kriteret në këtë rast janë të shohësh sesi realizohen çështjet e fesë? Si e realizon namazin? Si e realizon ndalimin nga e keqja? Si e realizon urdhërimin për të mira dhe ndalimin nga e keqja, për sa i përket farzeve dhe ndalimit të harameve?

Sa më të plota apo të mangëta të jenë këto aq edhe i plotë apo i mangët është ky flamur.

Këto kritere që përmendëm janë të rëndësishme dhe duhet që patjetër t’i mbash në mendje dhe në zemër, asnjëherë mos iu largo atyre, që të mos humbasësh dhe të lajthisësh atëherë kur ndodhin këto gjëra, që të mos të të ngatërrohen çështjet në kohë fitnesh dhe trazirash.

Nëse i ke të qarta të gjitha këto që thamë dhe arrite të dallosh ndërmjet një flamuri islam dhe një jo të tillë, atëherë e ke për detyrë fetarisht që të përkrahësh dhe mbështesësh flamurin islam që ngrihet me drejtën dhe të vërtetën. Kjo sepse Allahu i madhëruar ka urdhëruar që t’i duam dhe përkrahim besimtarët dhe ka nxitur që të kapemi pas litarit të Allahut dhe të mos përçahemi.

Kështu që së pari që të përkrahësh dhe të mbështesësh një flamur të drejtë islam duhet që dashuria, ndihma dhe përkrahja jote të jenë për atë flamur që ngre Islamin e saktë dhe të pastër, pa pasur në të devijime, paqartësi dhe mëdyshje. Sepse o është Islam ose është kufr! Nëse është Islam, prej kësaj rrjedhin edhe norma të fesë që duhet të zbatohen.

Nuk i lejohet një muslimani që për shkak të një gjynahu t’ia lejojë vetes të mos i bindet asaj që ka urdhëruar Allahu dhe i Dërguari i Tij, që t’i dojë dhe përkrah besimtarët, t’i dojë dhe përkrah ata që luftojnë e përpiqen për hir të Allahut.

Së dyti të këshillosh me gjithë zemër ngritësit dhe pasuesit e këtij flamuri islam. Pasuesit e Sunneti dhe Xhematit dallojnë nga bidatçinjtë që duan përçarjen, sepse pasuesit e Sunnetit këshillojnë ata që Allahu ka caktuar të jenë prijës të tyre, dhe i shtojnë lutjet për ta edhe nëse shohin prej tyre gjëra që nuk u pëlqejnë. Ata i këshillojnë njerëzit dhe nuk duan nëpërmjet kësaj as lëvdata e as shpërblime, por gjithçka e presin prej Allahut dhe prej askujt tjetër. Nëse këtë e kemi në zemër atëherë me të vërtetë jemi prej pasuesve të Sunnetit dhe Xhematit.

Lexoni librat e besimit të pasuesve të Sunnetit dhe Xhematit, do të gjeni në to kapituj të veçantë që flasin për të drejtat që ka prijësi ndaj xhematit dhe të drejtat që ka xhemati ndaj prijësit. Kështu duke u plotësuar këto të drejta arrihet që ne të jemi pjesë e pasuesve të Sunnetit dhe Xhematit.

Këshilla që duhet tu japim prijësve musliman dhe mbarë muslimanëve është detyrë, siç na këshillon edhe Profeti (salallahu alejhi ue selem) në hadithin e mirënjohur që thotë se feja është këshillë.

Si bëhet këshilla dhe sqarimi?

Ashtu siç na tregohet në Sunnet dhe jo siç na thotë mendja jonë.

Në një hadith autentik profetik thuhet se Ijadh ibn Ganem i tha Hisham ibn Hakimit (radijallahu anhuma): A nuk e ke dëgjuar fjalën e të Dërguarit të Allahut (salallahu alejhi ue selem): ‘Kush dëshiron të këshilloj atë që ka pushtet, mos ta fillojë këshillën në mënyrë publike, por ta marrë për dore të veçohet me të dhe nëse ia pranon: kjo është ajo që kërkohet, nëse jo ai e ka kryer detyrën e tij.’ [29]

Dëgjojeni Sunnetin e Muhamedit (salallahu alejhi ue selem), sepse padyshim që ju doni ta pasoni Sunnetin, ashtu si pasuesit e Sunnetit dhe Xhematit e zbatojnë atë.

Nëse sipas kritereve të mësipërme dallohet një flamur islam nga një jo i tillë, atëherë prej tyre rrjedhin detyra fetare të rëndësishme. Një nga këto detyra të rëndësishme e cila del më në pah në kohë fitnesh dhe trazirash është edhe këshilla që përmendëm.

Profeti (salallahu alejhi ue selem) tha: ‘Kush dëshiron të këshilloj atë që ka pushtet, mos ta fillojë këshillën në mënyrë publike, por ta marrë për dore të veçohet me të dhe nëse ia pranon: kjo është ajo që kërkohet, nëse jo ai e ka kryer detyrën e tij.’

Pasimi i këtij sunneti na jep qetësi e siguri dhe na vendos në radhën e ndjekësve të Profetit dhe me dëshirën e Allahut ne do të jemi të shpëtuar.

Nëse nuk e pasojmë Sunnetin atëherë edhe dalja nga rruga e pasuesve të Sunnetit dhe Xhematit do të jetë në atë masë për sa nuk i jemi bindur Sunnetit.

Nëse këto kritere nuk mund të dallohen qartë nga një musliman i thjeshtë apo edhe një nxënës dije, atëherë ç’duhet bërë? Në këtë rast pikë referimi janë dijetarët. Dijetarët janë ata që i matin çështjet dhe i vlerësojnë ato më drejtë dhe më saktë, janë ata që gjykojnë më drejtë se kushdo me gjykimin e saktë fetar.

Për këtë arsye gjykimi se diçka i përket Islamit apo jo, gjykimi se kemi të bëjmë me iman apo kufr, pikë referimi për këtë janë dijetarët e Sunnetit dhe Xhematit dhe jo dikush tjetër që nuk është dijetar, të cilët mund të dinë diçka dhe nuk dinë diçka tjetër apo edhe përgjithësojnë gjëra që nuk lejohet të përgjithësohen.

Gjykatës për atë njeri që nuk është në gjendje të masë drejtë me peshoren e saktë të fesë është dijetari. Fjalët e tyre duhen pasuar në vlerësimin e imanit apo të kufrit, përderisa ata përdorin ato kritere që përmendëm…

RREGULLI I GJASHTË

Për fjalët dhe veprat në situata fitnesh ka norma dhe rregulla të caktuara. Jo çdo fjalë që të duket e bukur duhet thënë dhe jo çdo vepër që të duket e mirë duhet vepruar, sepse në situata fitnesh si nga fjalët dhe veprat e tua do rrjedhin pasoja të tjera.

Ndaj nuk është habi që Ebu Hurjera (radijallahu anhu) thoshte: ‘Nga i Dërguari i Allahut kam marrë dy dije: Të parën e kam shpërndarë, ndërsa tjetrën nëse do ta shpërndaja do të ishte prerë ky gurmaz’ [30]

Dijetarët për këto fjalë të Ebu Hurejrës se do të ishte prerë ky gurmaz, kanë thënë se ai ka fshehur disa hadithe që flasin për fitnet dhe hadithe që flasin për Beni Umejen dhe të ngjashme me to. Ebu Hurejra i tha këto fjalë në kohën Muauijes (radijallahu anhu) dhe njerëzit në atë kohë i ishin bashkuar Muauijes pas përçarjes dhe luftërave që kishin pasur.

Ebu Hurjera fshehu disa hadithe, pse?! Ato janë thënie të Profetit, pse ai duhet t’i fshihte ato? Këto hadithe nuk kishin të bënin me norma të fesë, por me diçka tjetër. Megjithatë pse ato duhet të fshiheshin? Shkaku ishte që ato mos të bëheshin fitne për njerëzit. Ebu Hurejra nuk tha: hadithet janë hak dhe nuk lejohet që dija të fshihet, përse? Arsyeja është se koha kur Ebu Hurejra i tha këto fjalë e kërkonte një gjë të tillë, që njerëzit të mos përçaheshin pas vitit të bashkimit kur ata u mblodhën nën udhëheqjen e Muauijes.

Abdullah ibn Me’udi (radijallahu anhu) thotë: ‘Nëse do tu tregosh njerëzve diçka që nuk e kuptojnë, për disa prej tyre ajo do të bëhet fitne’[31]

Njerëzit jo të gjithë i kuptojnë fjalët siç duhet dhe sidomos në rast fitnesh, ata mund të dëgjojnë fjalë që nuk ua kap mendja si duhet dhe në bazë të asaj gjëje që e kuptojnë gabim krijojnë bindje dhe besime të gabuara, apo edhe bëjnë veprime të pakontrolluara dhe thonë fjalë që nuk duhen thënë dhe që kanë përfundime jo të mira. Të parët (selefët) për një arsye të tillë e kanë praktikuar shpesh këtë gjë.

Kemi shembullin e Hasan Basriut i cili e kritikoi Enes ibn Malikun (radijallahu anhu) kur ai i tregoi Haxhaxh ibn Jusufit hadithin që fliste për dënimin e uranijinëve.[32] Ai i tha Enesit: Pse ia tregon Haxhaxhit këtë hadith?!

Hasani ia tha këtë Enesit sepse Haxhaxhi ishte njeri i etur për gjak, e ai me këtë hadith ndoshta do të justifikonte veprimet e tij, ndaj një hadith i tillë nuk duhej t’i tregohej Haxhaxhit që ai të mos gjente me mendjen e tij – që nuk e kishte në rregull- justifikim fetar që të mbështeste gjëmat që ai bënte. E pra kjo dije dhe ky hadith do të kuptohej në mënyrë të gabuar nga ana e Haxhaxhit.

Hasani e kritikoi Enesin ndërkohë që Enesi ishte sahab i Profetit për hadithin që ai i tregoi Haxhaxhit, dhe Enesi u bë pishman pse ia tregoi këtë hadith atij.

Po kështu edhe Hudhejfe ibn Jemani, që para Ebu Hurejrës, i fshehu disa hadithe që kishin të bënin me fitnet, sepse e pa që njerëzit nuk kishin nevojë për to.

Edhe imam Ahmedit nuk i pëlqente të tregonte për hadithet ku përmendet dalja kundra pushtetit dhe madje dha urdhër që ato të hiqen nga libri i tij Musnedi, dhe tha: ‘Nuk vjen gjë e mirë nga fitnja, nuk vjen gjë e mirë nga dalja (kundra pushtetit)’ [33]

Ebu Jusufi gjithashtu nuk i pëlqente të tregonte hadithe të panjohura, të çuditshme dhe të pa dëgjuara nga njerëzit.

Edhe imam Malikut gjithashtu nuk i pëlqente të tregonte disa hadithe ku përmendeshin disa prej cilësive të Allahut.

E rëndësishme nga kjo që thashë është se në raste fitnesh jo çdo gjë që dihet thuhet dhe jo çdo gjë që thuhet mund të thuhet në çdo kohë.

Fjalët duhet të kontrollohen sepse ti nuk e di seç mund të shkaktoj fjala jote, mendimet apo opinionet e tua.

Të parët (selefët)- Allahu i mëshiroftë- dëshironin të ishin të ruajtur në rast fitnesh, ndaj dhe kanë heshtur për shumë gjëra që të ruanin fenë e tyre dhe ta takonin Allahun të pastër dhe të ruajtur nga fitnet.

Po kështu transmetohet se Sad ibn Ebi Uekasi (radijallahu anhu) kur i biri i foli për diçka që duhet të bënte në kohën e fitnes, ai i tha: Ore ti! Çfarë do që unë të bëhem kreu i fitnes?! Jo, jo pasha Allahun!

Siç shihet Sadi nuk donte që as ai dhe as i biri të bëheshin pjesë e fitnes, qoftë edhe me një fjalë apo veprim edhe nëse do t’i dukej i mirë, sepse përfundimi mund të mos ishte i mirë.

Njerëzit duhet t’i peshojnë gjërat me peshoren e saktë të fesë, që të ruhen dhe mos bien në gabime. Pra si fjalët ashtu dhe veprat duhet të jenë të kontrolluara në bazë të rregullave të fesë, sepse jo çdo gjë që mund të jetë e lavdëruar në një kohë të caktuar e tillë është edhe në kohë fitne, sidomos kur fjalët dhe veprat nuk kuptohen ashtu siç duhet.

Profeti (salallahu alejhi ue selem) i tha Aishes: ‘Sikur populli yt të mos kish qenë kaq pranë kohës së kufrit; do ta kisha shembur Qaben dhe do ta kisha rindërtuar mbi themelet e Ibrahimit dhe do t’i kisha bëra asaj dy dyer’ [34]

Profeti (salallahu alejhi ue selem) pati frikë se mos kurejshët që sapo ishin bërë musliman do ta keqkuptonin veprimin që do të bënte Profeti duke e prishur dhe rindërtuar Qaben në themelet e Ibrahimit e duke i bërë asaj dy dyer, një nga e cila do të hynin dhe nga tjetra do të dilnin, se ai ndoshta me këtë donte tu mburrej atyre apo se ndoshta ai donte tu zhdukte atyre fenë e tyre që patën trashëguar nga Ibrahimi apo edhe ndonjë arsye tjetër, për këtë edhe Profeti e la këtë gjë dhe nuk veproi.

Vetë Buhariu në një kapitull të librit të tij argumentohet me këtë hadith duke e quajtur këtë kapitull: ‘Ai që e lë diçka të zgjedhur nga frika se njerëzit nuk e kuptojnë ashtu siç duhet dhe bien në një pozitë më të keqe’ Siç shihet edhe nga ky titull kemi të bëjmë me gjëra që mund të zgjidhen ose të lihen, por për shkak të frikës së keqkuptimit ato lihen. Dhe nën këtë titull Buhariu përmendi hadithin e mësipërm.

Nga gjithë sa përmendëm nxjerrim se: patjetër duhet përdorur arsyetimi logjik dhe të kuptohen si duhet situatat që kalojmë. Nxitimi dhe ngutja janë gjëra të shëmtuara. Kush të detyron ty që në situata fitnesh të flasësh atë që të duket e drejtë në çdo takim që bën apo me çdo njeri që njeh e nuk njeh?!

Të vërtetën dhe të drejtën e sqarojnë dijetarët e Sunnetit dhe Xhematit. Nëse ti ke ndonjë mendim apo ide tënden paraqitua atyre dhe nëse ta pranojnë; mirë, nëse jo; e ke larguar përgjegjësinë që ke nga vetja dhe nuk ke arsye për tua shfaqur mendimet e tua muslimanëve të thjeshtë.

RREGULLI I SHTATË

Allahu ka urdhëruar që të përkrahim dhe mbështesim besimtarët dhe në veçanti dijetarët.

Besimtarët dhe besimtaret ashtu siç thotë edhe Allahu janë miq dhe mbështetës të njeri-tjetrit. Çdo besimtari i takon dhe i del si detyrë që t’i dojë besimtarët dhe t’i ndihmojë ata dhe të mos tallet me ta, aq më tepër kur këta besimtarë janë ndihmëtarët e fesë së Allahut, kur këta besimtarë janë ata të cilët u sqarojnë njerëzve hallallin dhe haramin, të drejtën dhe të kotën. Nuk lejohet që dijetarët të përmenden për keq. Ato takime ku dijetarët nuk përmenden për mirë ato janë takime të këqija. Përse? Sepse dijetarët janë trashëgimtarët e Profetëve, dhe Profetët nuk kanë lënë trashëgimi as dinar e as dirhem, por kanë lënë trashëgimi dijen. Dhe kush ka marrë prej saj, vërtetë që ka marrë një hise të bollshme. Kush i nderon dhe i respekton dijetarët dhe ndjek fjalët e dijetarëve të Sunnetit dhe Xhematit, dijetarët e teuhidit, padyshim që një njeri i tillë ka marrë prej trashëgimisë profetike dhe nuk e ka lënë këtë trashëgimi profetike vetëm për të tjerët.

Dijetarët të cilëve u merren fjalët dhe duhen janë ata që kanë këto karakteristika:

E para: Ata janë imamët e Sunnetit dhe Xhematit në kohën e tyre, imamët e teuhidit, atyre të cilëve u merren fjalët për bazë në kohën e tyre.

E dyta: Ata janë të pajisur me dije të gjithanshme në njohjen e normave të fesë. Ata njohin jurisprudencën islame (fikhun) me të gjithë kapitujt e tij, njohin parimet e fesë, rregullat praktike të jetës. Ata i kanë çështjet të qarta dhe nuk u ngatërrohen ato njëra me tjetrën.

Këtu dua të përmend një çështje të rëndësishme në të cilën kanë gabuar shumë njerëz. Disa njerëz kanë thënë: Dijetarët tanë në këtë kohë nuk e kuptojnë realitetin! Madje ka prej atyre që thonë se nga këto gjëra që kanë ndodhur dhe nga këto situata që kanë kaluar kemi dalluar se cilët prej dijetarëve e kuptojnë realitetin dhe në bazë të tyre përcaktojnë edhe vendimet fetare dhe cilët jo!

Këto nuk janë fjalë të peshuara mirë dhe tregojnë se ai që i thotë këto nuk e kupton se ku bazohen normat e fesë dhe sesi gjykojnë dijetarët për të dhënë një gjykim të caktuar.

Për dijetarët të kuptuarit e realitetit ndahet në dy lloje:

Lloji i parë: Të kuptuarit e realitetit mbi të cilin bazohet një gjykim fetar. Kjo është diçka e domosdoshme, sepse nëse një njeri gjykon për një çështje pa e kuptuar realitetin e saj; ai ka gabuar. Nëse njohja e një realiteti të caktuar ka të bëjë edhe me e dhënien e gjykimit atëherë patjetër që duhet njohur dhe kuptuar ky realitet.

Lloji i dytë: Realitet i cili nuk ka asnjë lloj ndikimi në gjykimin fetar. Në realitet mund të kenë ndodhur shumë gjëra…kështu e ashtu…histori pa fund. Por të gjitha këto nuk kanë asnjë ndikim në gjykimin e fesë për diçka të caktuar. Në këtë rast dijetarët nuk i marrin parasysh këto gjëra edhe sikur t’i njohin dhe kuptojnë ato. Jo për çdo situatë që njihet ndryshon edhe gjykimi fetar.

Do tu jap disa shembuj për të dyja rastet që të kuptohen më mirë:

Për rastin e parë kur të kuptuarit e realitetit shërben si bazë për dhënien e një gjykimi fetar:

Për shembull kur gjykohet se një njeri ka vdekur, me pushimin e zemrës apo me vdekjen e trurit?

Kjo është një çështje bashkëkohore dhe nëse dikush do të flasë pa e njohur realitetin e kësaj gjëje padyshim që do të gabojë në gjykim. Gjykimi fetar i kësaj gjëje është i lidhur me të kuptuarit e këtij realiteti.

Shembull tjetër: Gjykimi ndaj një shteti nëse ai është shtet islam apo jo? Si mund të gjykoj mbi një shtet nëse ai është islam ose jo pa njohur më parë realitetin e tij?!

E pra është e domosdoshme që një dijetar të nxjerrë një gjykim fetar për këtë gjë duhet më parë të njoh këtë realitet.

Shembull tjetër: Kemi shumë grupime dhe xhemate islamike të ndryshme që veprojnë sot në terren. Ato ndryshojnë nga njëra-tjetra, dhe a mundet që një dijetar i fesë të gjykojë për to apo t’i vlerësojë pa i njohur më parë mirë ato? Çfarë besimesh kanë? Çfarë baza dhe metodologji përdorin? Çfarë mendime dhe ide kanë? E të tjetra si këto…

E pra është e pamundur që dijetari të japë një vlerësim të drejtë për këtë gjë pa njohur dhe kuptuar më parë realitetin që ka të bëjë me këtë gjë. Siç kuptohet gjykimi në këtë rast është i lidhur ngushtësisht me njohjen dhe kuptimin e realitetit, ndryshe gjykimi do të jetë i gabuar.

Rasti i dytë kur njohja e realitetit nuk ka asnjë ndikim në gjykimin fetar përkatës. Për shembull: ajo që i tregohet gjykatësit kur ka përplasje ndërmjet dy palëve. Secila palë fillon të tregojë para gjykatësit çdo gjë që i ka ndodhur me palën tjetër, por jo e gjithë historia që ata tregojnë ka vlerë për gjykatësin. Ajo është një realitet, por gjykatësi nuk e merr atë për bazë pasi ajo nuk ka asnjë vlerë për gjykimin që ai do të japë. Ndaj edhe një dijetar që jep fetva apo një gjykatës u drejtohen njerëzve duke iu thënë: Nëse ka ndodhur kështu, nëse është kështu…etj, çka do të thotë se ai realitet që përmende nuk ka asnjë lidhje me gjykimin fetar për këtë çështje.

Shembull tjetër: Në ditët e sotme ne shohim se shumë prej thirrësve që kanë një moshë relativisht të madhe përzihen me ata më moshë më të vogël në ambiente të ndryshme duke dashur t’i mësojnë dhe udhëzojnë ata në atë që është më e mira. Por, ne e dimë se ndodh që nga kjo përzierje e të mëdhenjve me të vegjlit të kemi gjëra negative, madje edhe të ndaluara. Kjo njohje që ne kemi për këtë realitet nuk na shtyn që ne të gjykojmë se kontakti dhe përzierjet që kanë të vegjlit me të mëdhenjtë nuk lejohet. Pra njohja e këtij realiteti negativ nuk ka ndikim në gjykimin që u dashka dhënë në këtë rast se të madhit nuk iu lejuaka të mësojë dhe udhëzojë të voglin!

Por njohja e këtij realiteti ka diçka tjetër, ajo ka të bëjë me këshillën që i duhet dhënë atij që ka gabuar apo ka kryer diçka të ndaluar, të këshillohet që të pendohet. Realiteti në këtë rast nuk ka ndikim në ndonjë gjykim të caktuar, por njohja e tij ka vlerë për këshillën që duhet t’i japim atij që ka gabuar, që ai të mos bjerë më në një gabim të tillë që nuk i pëlqen Allahut të madhëruar.

Një shembull tjetër që ka rëndësi: Ka disa norma fetare ndaj të cilave njerëzit kanë bindje të gabuara. Si për shembull dihet me saktësi se Profeti (salallahu aleji ue selem) ka urinuar në këmbë. Të veprosh në një mënyrë të tillë duke ruajtur trupin dhe veshjen nga papastërtitë është diçka e lejuar, sepse Profeti e ka vepruar diçka të tillë. Por njerëzit e padijshëm besojnë se ai që vepron kështu ka vepruar gabim dhe se kjo nuk i takon ta bëjë një musliman…e të tjera si këto.

Kjo bindje e këtyre njerëzve të paditur nuk do të thotë se gjykimi nuk është i saktë dhe se nuk duhet vepruar me të, pasi diçka e tillë është e lejuar dhe për këtë nuk ka dyshim. Gabimi qëndron te psikoza e të paditurve dhe ky gabim dhe çdo gabim tjetër që vjen si rezultat i mos dijes së njerëzve, ilaçin e ka te të mësuarit e këtij të padituri dhe jo që dijetari të ndryshojë gjykimin e saktë fetar për këtë çështje.

RREGULLI I TETË

Edhe ky është një rregull shumë i rëndësishëm dhe ka të bëjë me: Si përcaktohet që një veprim quhet përkrahje për jobesimtarëve dhe si përcaktohet që një veprim quhet miqësi me jobesimtarët.

Në fe ne kemi dy fjalë që kanë kuptime të ndryshme dhe shpesh ngatërrohen nga shumë njerëz:

E para: përkrahja, mbështetja (teueli).

E dyta: miqësia, dashuria (muualat).

E para është kufr.

E dyta është e ndaluar.

E treta: të kërkosh ndihmë nga një jobesimtarë apo ta paguash atë. Kjo gjë lejohet me kushtet përkatëse.

Pra kemi tre çështje.

* Për sa i përket të parës mund të përmendim fjalën e Allahut të madhëruar që thotë: O besimtarë! Mos i bëni miq e mbrojtës hebrenjtë dhe të krishterët! Ata janë mbrojtës të njëri-tjetrit. Kushdo prej jush që i mbështet ata, ai është prej tyre. Vërtet, Allahu nuk i udhëzon në rrugë të drejtë keqbërësit.[35]

Ajo që e përcakton teuelin (mbështetjen, përkrahjen) është kur në kohë lufte i vihet në ndihmë jomyslimanit kundra myslimanit, duke dashur që jomuslimanët të dalin fitimtarë ndaj muslimanëve.

Teueli, është dashuria e plotë ndaj një jomyslimani, apo ndihmesa që i jepet atij kundrejt myslimanit. Kush e do një jomysliman për shkak të besimit të tij, ky njeri ka kryer një akt teueli,dhe kjo është kufr.

* Ndërsa për sa i përket vetëm miqësisë (muualat) me jomyslimanët, ka të bëjë me dashurinë dhe admirimin që kihet për ta, për arsye të kësaj bote.

Vlerësimi i lartë për ta, ngritja dhe ekzaltimi i tyre… e të tjera si këto; janë fisk (gjynah i madh), por jo kufr. Allahu i madhëruar thotë: ‘O besimtarë, mos i bëni miq armiqtë e Mi dhe tuajt, duke u shprehur atyre dashuri, ndërkohë që ata kanë mohuar të vërtetën që ju ka ardhur dhe kanë dëbuar të Dërguarin dhe ju, vetëm se besonit në Allahun, Zotin tuaj. Nëse keni dalë luftëtarë në rrugën Time dhe për kënaqësinë Time dhe fshehurazi u shfaqni atyre dashuri, atëherë gaboheni. Unë e di çfarë fshihni dhe çfarë bëni haptazi. Secili prej jush që vepron ashtu, është shmangur nga rruga e drejtë.’[36]

Dijetarët duke e komentuar këtë ajet kanë thënë se këtu Allahu iu është drejtuar me emrin besimtarë dhe në mes këtyre futen edhe ata që kanë shprehur dashuri ndaj jomyslimanëve dhe kjo tregon se një veprim i tillë nuk është kufr, por humbje e rrugës së drejtë. Kjo sepse ai që shpreh dashurinë dhe admirimin për ta, këtë e bën për arsye të kësaj bote dhe jo për shkak të dyshimeve që ai ka ndaj fesë.

Ndaj edhe Profeti (salallahu alejhi ue selem) iu drejtua sahabit që veproi në një mënyrë të ngjashme duke e pyetur: ‘Ç’të shtyri të veprosh kështu?’ dhe ai iu përgjigj: ‘Pasha Allahun unë nuk i besoj vetëm se Allahut dhe të Dërguarit të Tij, por unë doja që ata të ma dinin për nder dhe kështu Allahu nëpërmjet kësaj gjëje të më shpëtonte nga dëmi familjen dhe pasurin time…’ [37]

Nga këtu kuptojmë se dashuria për jobesimtarët dhe admirimi për ta për arsye të kësaj bote nuk është kufr në vetvete nëse një njeri i tillë është besimtarë dhe është i bindur në besimin e tij, ndonëse ai ka këtë lloj dashurie.

* Ndërsa të kërkuarit ndihmë nga jomyslimani dhe pagimi i tij është i lejuar në situata të ndryshme,- kanë thënë dijetarët. Dijetarët japin fetva për këtë çështje sa herë që ata e shohin të nevojshme apo të arsyeshme këtë gjë.

Tu japësh jomyslimanëve të holla, apo sadaka duke dashur që t’i afrosh ata apo të largosh të keqen e tyre, është një temë tjetër që nuk futet te këto të tria që përmendëm.

RREGULLI I NËNTË

Hadithet që flasin për fitnet nuk duhet të zbriten në një realitet të caktuar në të cilin jetojmë. Njerëzve u pëlqen së tepërmi që kur ndodhin fitne të lexojnë hadithet e Profetit (salallahu alejhi ue selem) që flasin për to. I dëgjon shpesh të thonë në bisedat e tyre: Profeti ka thënë kështu…dhe kjo është koha dhe kjo është fitnja për të cilën ai ka folur!

Të parët (selefët) na kanë mësuar se hadithet e fitneve nuk zbriten në një realitet aktual, por ato tregojnë vërtetësinë e Profetit për çka ai ka thënë për fitnet vetëm mbasi ato të ndodhin, por duke pasur parasysh gjithmonë faktin që duhet tu ruhemi dhe bëjmë kujdes ndaj të gjitha fitneve.

Për shembull disa njerëz kanë thënë për fjalën e Profeti (salallahu alejhi ue selem): ‘Fitnja në kohën e fundit do të vijë nga një njeri prej familjes time’ se ai na qenka filani i biri i filanit![38] Apo disa thonë se fjala e Profetit: ‘Derisa njerëzit të pajtohen mbas një njeriu si ija mbi brinjë’ se ky është filani i biri filanit! Apo se fjala e Profetit: ‘Do të ketë mes jush dhe romakëve paqe dhe pajtim…’ se kjo është ajo kohë!

Kjo metodë e zbritjes së haditheve mbi ngjarje të caktuara të realitetit që jetojmë dhe përhapja e tyre ndërmjet muslimanëve, nuk është prej metodës së pasuesve të Sunnetit dhe Xhematit. Pasuesit e Sunnetit dhe Xhematit i përmendin hadithet e fitneve për të paralajmëruar për rrezikun dhe dëmin e tyre. I paralajmërojnë myslimanët që tu rrinë larg dhe të mos u afrohen fitneve, ashtu siç edhe duan të tregojnë vërtetësinë e atyre që ka thënë Profeti (salallahu alejhi ue selem).

Dhe si përfundim e lus Allahun e lartësuar që të na e tregojë të vërtetën të vërtetë dhe të na bëjë prej atyre që pasojmë atë! Të na bashkojë zemrat dhe të na forcojë në të drejtën! Të na bëjë prej atyre që pasojmë rrugën dhe besimet e pasuesve të Sunnetit dhe Xhematit, që nga fillimi deri në fund, duke mos bërë dallim mes asaj që kanë thënë, vendosur dhe argumentuar!

O Zot të kërkojmë të na ruash nga fitnet që duken dhe ato që nuk duken! Të rregullosh myslimanët dhe prijësit e tyre! T’i udhëzosh ata në udhën e drejtë! T’i largosh nga njerëzit e prishur dhe të humbur, o Zot i botëve na e prano lutjen!

E lusim Allahun të na mëshirojë dhe të na e mbyllë jetën tonë sa më mirë! T’i bëjë fitnet që shfaqen t’i kalojmë me sukses dhe të këqijat e tyre dëm për armiqtë e myslimanëve…

Paqja, bekimi dhe uratat e Allahut qofshin për Profetin tonë Muhamed, familjen, shokët e tij dhe të gjithë ata që pasojnë udhëzimin e tij, deri në ditën e Kijametit!

U zbardh nga kaseta në letër nga Ekrem ibn Serdar Shejh

më 22/5/1411.h (9/12/1990 e.s)

Përshtati në shqip me disa shkurtime J.Topulli.


[1] Sure El-haxh: 67-69.

[2] Sure Ez-zumer: 36.

[3] Transmeton Buhari.

[4] Sure El-enfal:25.

[5] Transmeton Ebu Daudi.

[6] Transmeton Muslimi, kapitulli: Mirësia e Butësisë.

[7] Transmeton Buhari, kapitulli: Butësia në çdo çështje.

[8] Transmeton Muslimi nr.24.

[9] Sure El-isra:11.

[10] Ky koment, në mënyrë të përmbledhur është marrë nga Es-senusi dhe El-ubeji në komentin e tyre të Sahih Muslimit.

[11] Sure El-isra: 36.

[12] Për ta sqaruar më tepër këtë lloj shitblerje, po japim një shembull: një person do të blejë një mall të caktuar, por duke mos pasur mundësi, e kërkon këtë nga banka, të cilës i premton dhe i ngelet peng, i detyruar që t’i paguajë asaj me këste, një shumë më të madhe sesa ajo me të cilën banka e ka blerë mallin. (sh.përkth)

[13] Ky material është shkruar vite më parë dhe në një vend ku nuk ekzistojnë dëshmitarët e Jehovait, Zoti na lëntë pa ta! (sh.përkth)

[14] Me termin fasik, sipas fesë konsiderohet ai person që kryen gjynahe të mëdha ose nuk u ndahet gjynaheve të vogla. (sh.përkth)

[15] Sure El-en’am: 152.

[16] Sure El-maide: 8.

[17] Transmeton Muslimi, Nesaiu etj.

[18] Sure Ali Imran:103.

[19] Transmeton Tirmidhiu, Ahmedi dhe është sahih.

[20] Transmeton Abdullah ibn Ahmed në Zeuaid Musned dhe është sahih, shih Es-sahiha nr.667.

[21] Transmeton Ebu Daudi dhe është sahih.

[22] Sure El-enbija:47.

[23] Sure En-nahl: 36.

[24] Sure El-haxh: 41.

[25] Sure En-nisa: 65.

[26] Sure El-maide: 50.

[27] Sure El-maide: 44.

[28] Transmeton Buhari.

[29] Transmeton Ibn Ebi Asim dhe është sahih.

[30] Transmeton Buhari.

[31] Transmeton Muslimi.

[32] Krahinë nga vinin këta njerëz.

[33] Bëhet fjalë kur qeveria apo pushteti i një vendi është islam, dhe pavarësisht nga gabimet që ka përderisa nuk del nga feja nuk lejohet që të ngresh krye kundra tij. (sh.përkth)

[34] Transmeton Buhari.

[35] Sure El-maide: 51.

[36] Sure El-mumtehine: 1.

[37] Hadithin e transmeton Buhari dhe Muslimi.

[38] Kjo ligjëratë është mbajtur mbas luftës së parë të Gjirit kur Iraku sulmoi Kuvajtin dhe njerëzit thoshin se ky njeri i fitnes ishte Sadam Husejni! (sh.përkth)

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:20 am  Lini një Koment  

Ramazani sfidon globalizmin

Ramazani sfidon globalizmin

Dr. Neha Katrexhi

Një Ramazan i ri po vjen për myslimanët dhe ata vazhdojnë të ngelen mbrapa dhe të jenë të përçarë, edhe si rezultat i ngjarjeve politike që ndodhin sot në botë. Do të gjesh njerëz mes nesh të cilët e përkrahin këtë forcë botërore e cila kërkon ta vendosë veten në piedestalin e një perëndie të re dhe kërkon të qeverisë dhe nënshtrojë me politikat e saj mbarë popujt dhe kombet, duke futur hundët edhe në punët e brendshme të tyre. Ndërsa në krahun tjetër qëndrojnë besimtarët të cilët nuk pranojnë t’i nënshtrohen politikës së skllavërisë dhe poshtërimit. Politikë kjo që shoqërohet me zhdukjen e identitetit të lirë islam, identitet i cili nuk beson veçse se tek një Zot i vetëm, i Cili qeveris këtë univers në bazë të ligjeve dhe rregullave që Ai vetë i ka vendosur.

Nën hijen e një kontradikte të tillë po mendoja për Ramazanin e këtij viti, dhe pashë në të disa kuptime të reja të cilat nuk i kisha vënë re më parë, pashë në këtë muaj një ligjërim të ri sfidues, nga i cili mund të nxirret një argument i ri për njëshmërinë e Krijuesit dhe depërtimin absolut të Tij në sundimin e kësaj bote që vetë e krijoi.

Ky ligjërim sfidues nuk kufizohet vetëm tek muaji Ramazan, por një njeri që mediton mund ta dallojë atë tek të gjitha adhurimet në Islam, ndonëse në Ramazan ai është më i dukshëm. Nëse për shembull do të mendojmë për Haxhin do të gjejmë në të elemente si vëllazëria dhe bashkëpunimi për hir të Allahut të cilat sfidojnë globalizmin, i cili propagandon individualizmin dhe braktisjen e tjetrit. Këtë bashkëpunim dhe vëllazëri nuk mund ta dallojmë tek të gjithë myslimanët sepse ky adhurim, që është Haxhi, nuk është i obliguar për të gjithë por vetëm për ata që kanë mundësi. Ndërsa adhurimi i agjërimit në muajin Ramazan karakterizohet nga një llojshmëri adhurimesh gjithëpërfshirëse, kjo llojshmëri shfaqet shumë bukur në agjërimin e ditës dhe faljet e natës, në lëmoshën që jepet, në bashkëpunimin për të mira e të tjera të kësaj natyre. Gjithëpërfshirja dhe universaliteti i këtij muaji shfaqet në forcën që ai ka për të bashkuar myslimanët në mbarë botën kudo që janë, dhe ripërtëritjen e besimit të tyre, madje edhe myslimanët gabimtarë, tek Allahu i Madhëruar, duke treguar në këtë mënyrë universalitetin e Islamit, të pakapshëm dhe të pa rivalizueshëm nga çfarë do bindje apo doktrinë njerzore, sado e zhvilluar dhe përparuar qoftë ajo. Prej këtu lindën edhe meditimet e mia sesi Ramazani sfidon globalizmin.

Në Ramazan shfaqet gjithësundimi i Allahut ndaj robërve të Tij. Muslimani në këtë muaj ripërtërinë besën e tij ndaj Allahut të vetëm e të pashoq, Atij të cilit i nënshtrohen të gjitha ligjet e kësaj bote dhe botës tjetër. Ky besim dhe nënshtrim ndaj Allahut shfaqet në dy rregulla thelbësore, që janë bindja dhe adhurimi; “Dhe Unë (Allahu) nuk i krijova njerëzit dhe xhinët, veçse që ata duhet të më adhurojnë vetëm Mua. Dhe nuk dua prej tyre ndonjë furnizim dhe as nuk dua që ata të më ushqejnë Mua.” [1] ky adhurim është bazuar në lirinë e zgjedhjes, adhurim i cili nuk i privon zgjedhësit të drejtën e tij për të shijuar jetën e kësaj bote por nuk ia largon përgjegjësinë që ai duhet të mbajë për shpërblimin apo ndëshkimin e tij. Dhe kjo në bazë fjalës së Allahut: Nuk ka asnjë detyrim në fe. Vërtet, Rruga e Drejtë është bërë e qartë nga rruga e gabuar.[2]

Kjo gjë bie ndesh me qeverisjen e globalizmit, e cila u imponohet njerëzve me forcë dhe pa dëshirë, nëpërmjet bindjes ndaj ligjeve të cilat vetë ata i kanë sajuar dhe të cilat nga njëra anë nuk i sigurojnë njeriut nivelin më të ulët të jetesës së ndershme, dhe nga ana tjetër u japin mundësi të pakufizuar një pakice njerëzish të kontrollojnë dhe shfrytëzojnë pasuritë njerëzore, intelektuale dhe materiale në interes të tyre, pa u dhënë atyre si shpërblim asgjë përveç poshtërimit, cinizmit dhe indiferencës.

Në Ramazan gjithashtu haptazi sfidohet globalizmi ideor i cili propagandon idetë liberale perëndimore për të shijuar të gjitha kënaqësitë dhe epshet trupore dhe materiale pa asnjë lloj kontrolli dhe vetpërgjegjësie. Ata pretendojnë se çlirimi i epsheve e ndihmon njeriun të gjejë lirinë dhe lumturinë e tij, ndërkohë që agjërimi vërteton se lumturia dhe liria e vërtetë nuk gjendet tek kënaqësitë epshore por tek kufizimi i tyre. Profeti i Islamit thotë: Biri i Ademit enën më të keqe që mbush është barku i tij, atij i mjaftojnë pak kafshata për të mbajtur veten, por nëse nuk mundet atëherë le të mbush një të tretën me ushqim, një të tretën me lëngje dhe një të tretën ta lërë me ajër. [3]

Për këtë arsye shumë prej studiuesve të hershëm dhe të sotëm këmbëngulin se lumturia nuk gjendet tek të shijuarit e kënaqësive trupore por tek kontrolli dhe vendosja e tyre në vendin e duhur, çka nuk e zhvesh njeriun nga ana njerëzore e tij. Një dijetarë mysliman për të theksuar këtë fakt ka thënë: E gjithë lumturia e njeriut qëndron në faktin sesa ai e kontrollon vetveten, dhe ndërsa fatkeqësia sesa e kontrollojnë dëshirat dhe epshet atë. Një tjetër argument bashkëkohor që fakton se nuk ekziston një lidhje e domosdoshme ndërmjet mirëqenies materiale dhe lumturisë është edhe konstatimi që një studiues perëndimor i ka bërë kësaj gjëje, Robert Rajt studiues në Universitetin e Pensilvanisë thotë: Nuk ekziston ndonjë lidhje e pandarë ndërmjet pasurisë, mirëqenies materiale dhe lumturisë, pasi është vënë re se njerëzit në shtetet e varfra janë më të lumtur sesa ata në shtetet e pasura, të cilat ofrojnë të gjitha shërbimet për një mirëqenie materiale.

Në Ramazan gjithashtu do të gjejmë një tjetër element i cili sfidon globalizmin ekonomik, i cili përpiqet të vendosë një sistem të vetëm, të bazuar mbi individualizmin dhe braktisjen e tjetrit, dhe zhytjen e tij në borxhe dhe taksa pa fund, duke shtuar kështu varësinë dhe varfërinë e këtij njeriu dhe në të njëjtën kohë shton pasurinë dhe shfrytëzimin e padronëve të perëndimit. Kjo ideologji pajton me idenë se kapitalizmi bazohet mbi ligjin e xhunglës, ku më i forti jeton dhe më i dobëti vdes. Ndaj nuk është habi që në perëndimin ekonomik të ndeshësh zëra të cilët çirren se një miliard e njerëzve të varfër, që jetojnë në botën e tretë, siç u pëlqejnë t’i quajnë vendet e pazhvilluara ekonomike, janë të tepërt ndaj dhe duhet të shpëtojmë prej tyre, sepse jeta u përket atyre që janë më të fortë. Agjërimi i Ramazanit i kundërvihet kësaj teorie, duke theksuar se i varfëri ka të drejtën e tij në pasurinë e të pasurit, pjesë e cila duhet të jepet nëpërmjet Zekatit apo sadakasë, Allahu i Madhëruar thotë: Dhe në pasurinë e tyre është e drejta për lypësin dhe të privuarin.[4]

Merr Sadaka (e Zekat) nga pasuria e tyre me qëllim që t’i pastrosh dhe t’i bësh të dëlirë me anë të saj.[5]

Këtë përgjegjësi personale për besimtarin e sqaron mjaft mirë i Dërguari i Allahut kur e këshillon atë që të japë tepricën e pasurisë për atë që nuk ka: Kush do prej jush që ka një kafshë transporti tepër le ta përgatisë atë për atë që nuk ka, dhe kushdo që ka ushqim të tepërt le ta përgatisë atë për atë që nuk ka.[6]

Kjo praktikë është vlefshme për çdo kohë, por në Ramazan ajo bëhet edhe më e detyruar, për vetë hadithet e shumta të cilat nxisin për të ofruar iftar për agjëruesin dhe për të dhënë sadaka për të mjerët dhe të varfrit. Në traditën profetike tregohet se i Dërguari i Allahut, paqja dhe bekimi qofshin mbi të, ishte një njeri bujar, por ai bëhej edhe më bujar në Ramazan, kur Xhibrili vinte tek ai dhe të dy bashkë ata mësonin Kuranin.[7]

Kjo për sa i përket ushqimit dhe sadakasë që jepet për të vobektit dhe të mjeranët, ndërsa për sa i përket Zekatit, dhënia e tij nga shumë myslimanë në kohën e Ramazanit kontribuon në pakësimin e vuajtjeve të shtresës së varfër të popullsisë dhe aktivizon qendrat bamirëse që merren me përkrahjen sociale të njerëzve në nevojë.

Në Ramazan do të gjejmë një tjetër sfidë ndaj globalizmit social i cili përpiqet ta largojë njeriun nga familja dhe shoqëria e tij, ta kthejë atë në një individ që jeton vetëm për vete. Dhe vjen Ramazani për të krijuar atë bashkim familjar rreth sofrës së ushqimit dhe për të ripërtërirë edhe njëherë unitetin familjar, dhe për të treguar se myslimani i qëndron besnik sistemit shoqëror i cili bazohet në dashurinë e pjesëtarëve të familjes për njeri-tjetrin, për të treguar se myslimani kërkon kënaqësinë e Zotit të botëve, i Cili ka përcaktuar për të, pikësynimet e tij në jetë.

Nëse do të shohim gruan, e cila është një nga shtyllat e shtëpisë myslimane, ajo gjatë Ramazanit e sfidon më tepër sistemin globalist i cili kërkon ta obligoj atë me parime të cilat refuzojnë familjen tradicionale, e cila ngrihet mbi parësinë e burrit dhe bindjen ndaj tij. Dhe gruaja në këtë muaj sado e preokupuar që të jetë me punë të tjera përpiqet me të gjitha forcat për t’i servirur familjes së saj një ushqim të këndshëm dhe të shijshëm, pa e vrarë aspak mendjen për ata që mendojnë se puna e saj shtëpiake është një ulje për nderin dhe fisnikërinë e saj.

Nëse do të shohim burrin dhe kryefamiljarin e shtëpisë do ta gjejmë atë gjatë muajit Ramazan tek takohet përditë me familjen e tij rreth sofrës së iftarit, për të ripërtërirë praktikën e dashurisë dhe mëshirës mbi të cilën ngrihet familja myslimane. Ky takim i përditshëm një mujor u jep një kënaqësi të veçantë pjesëtarëve të familjes, dhe në veçanti fëmijëve të cilët mund të vuajnë këtë mungesë takimesh ngjatë gjithë vitit, ndaj dhe me të drejtë një poet thotë:

Nuk është jetim ai që prindërit e kanë lënë të braktisur

sepse ata u ndanë nga jeta

por jetim është ai që gjen një nënë dhe baba që s’pyesin për të

Po ashtu gjatë këtij muaji do të shohim sesi marrëdhëniet shoqërore ndërmjet myslimanëve do të shtohen dhe përmirësohen me anë të vizitave të shumta e të ndërsjella, për të treguar edhe njëherë rëndësinë e lidhjes mes myslimanëve, lidhje të cilën së tepërmi Islami e kërkon. Kjo lidhje shfaqet në forma të ndryshme, si për shembull:

  1. Mbushja e xhamive me myslimanë nga të gjitha grupmoshat, dhe origjinat, duke vërtetuar kështu barazinë ndërmjet gjithë myslimanëve. Të gjithë ju jeni pasardhës të Ademit, dhe Ademi u krijua nga dheu, më i miri prej jush tek Allahu është ai që më tepër është i devotshëm. Një arab nuk është më i mirë sesa një joarab, vetëm devotshmëria i vlerëson njerëzit.[8]
  2. Harmonia ndërmjet myslimanëve dhe mos shqetësimi i tjetrit me fjalë apo me vepra, siç mëson edhe Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të,: Nëse ndonjë prej jush agjëron, mos të thotë fjalë të shëmtuara dhe të mos bëj veprime të pahijshme, dhe nëse ndokush e sulmon atë apo e fyen, le t’i thotë: unë agjëroj.[9]
  3. Nxitja e brendshme që ka një besimtarë për të gëzuar dhe kënaqur vëllezërit e tij besimtarë nëpërmjet ndihmës dhe veprave bamirëse vullnetare. Si për shembull dhënia iftar një besimtari që agjëron, Profeti thotë: Kushdo që i jep iftar një agjëruesi, ai do të shpërblehet sa ai, duke mos iu pakësuar asnjë shpërblim edhe atij që agjëron.[10]

Nga përvoja është konstatuar se asgjë nuk mund të krahasohet në këtë botë me kënaqësinë shpirtërore që ndjen kur ti u jep gëzim apo ngushëllim njerëzve të tjerë. Këtë kënaqësi që ndjen kur të tjerëve u dhuron diçka e kanë pranuar edhe studiues perëndimorë, por dallimi ndërmjet nesh dhe atyre qëndron në faktin se ata e kufizojnë lëmoshën në dhënien e disa dollarëve, për të shlyer disi ndjesinë e keqardhjes dhe fajit që ata mund të ndjejnë karshi të varfërve. Robert Rajt shprehet: Nëse ty nuk të zë gjumi për shkak të trishtimit se një fabrikë në Sirilanka është mbyllur dhe punëtorët e saj kanë ngelur në rrugë si rezultat i një ngadalësimi të lehtë që ka prekur globalizmin, këtu ka një rrugë të cilën nëse e ndjek mund të shlyesh ndjesinë e keqe që të jep një fakt i tillë, dhe kjo duke i dhuruar para ndonjë fondacioni bamirës që merret me shpërndarjen e ushqimit për shtresat më të varfra në botë.


[1] Sure Edh-dharijat: 56-57.

[2] Sure El-bekare:256.

[3] Transmeton Tirmidhiu: 2380.

[4] Sure Edh-dharijat: 19.

[5] Sure Et-teube:103.

[6] Transmeton Muslimi nr.1728.

[7] Hadith i cili transmetohet nga Buhari nr.1902.

[8] Pjesë nga Hutbja e lamtumirës të Profetit , Sirretu ibn Hisham.

[9] Transmeton Muslimi 1151.

[10] Transmeton Tirmidhi 807.

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:15 am  Lini një Koment  

Psikologjia e urrejtjes

Psikologjia e urrejtjes

Nëse ka njeri në këtë botë që nuk urren, me shpirt nuk do ta besoja, por diku ai mund të ekzistojë! Ashtu siç ekzistojnë çuditërisht edhe shumë pikëpamje irealiste në utopitë e mendjeve njerëzore!

Urrejtja, kjo ndjenjë e fuqishme është pjesë e pandashme e qenies njerëzore. Kush më shumë e kush më pak që të gjithë urrejnë diçka apo dikë, njerëzit sa më tepër të duan diçka apo dikë aq më tepër ata edhe do të urrejnë diçka apo dikë tjetër. Urrejtja nuk mund të zhduket ashtu siç nuk mund të zhduket edhe dashuria. Një njeri që nuk urren ai as nuk dashuron. Më kot përpiqen disa të zhdukin urrejtjen dhe të promovojnë vetëm dashurinë. Këto dy ndjenja janë një binom i pandarë i jetës njerëzore; kur humbet njëra humbet edhe tjetra, kur pakësohet njëra pakësohet edhe tjetra dhe kur shtohet njëra shtohet edhe tjetra. Ata që nuk e duan urrejtjen edhe vetë urrejnë, urrejnë ata që urrejnë, një hije kjo që i ndjek nga prapa dhe së cilës nuk mund t’i ikin dot. Urrejtja, thonë, sjell luftëra dhe dashuria paqe! Urrejtja përçan, vret dhe derdh gjak, ndërsa dashuria bashkon, pajton dhe jep paqe…!

Por pavarësisht kësaj, bota jeton, ajo nuk mund të vdes, sepse ekzistenca e urrejtjes dhe e dashurisë e shtyn atë të jetojë, të jetojë pse jo edhe për hir të këtyre të dyjave. Por, unë po ju them se mungesa e të dyjave sjell vdekje, një vdekje të ngadaltë të shpirtit dhe të trupit, një vdekje të ftohtë, një vdekje të ndjenjave, ku jeta mekanizohet dhe veç instinkteve dhe nevojave fiziologjike asnjë ndjesi tjetër nuk ka kuptim. Një botë e tillë duke mos pasur dëshirë të ripërtërij trupin e saj do të vdesë pak nga pak, ashtu siç edhe po vdes.

Njerëzit e mençur të kësaj bote e kanë parë se utopi të tilla ku të jetohet duke mos urryer e për rrjedhim edhe duke mos dashuruar; nuk kanë sjellë vetëm se vdekje, një vdekje të ftohtë dhe të ngadaltë. Që kjo të ndalet duhet të kthehet urrejtja dhe për rrjedhim edhe dashuria. Por, kë dhe çfarë duhet të urrejmë, për të vazhduar jetën? Përgjigjen për këtë kanë kohë që e kanë gjetur. Të urrejmë ata që mund të na urrejnë apo edhe që duhet t’i bëjmë të na urrejnë, që ne të jetojmë duke i urryer ata. Të urrejmë ata që jetojnë dhe nuk po vdesin sikur ne, të urrejmë ata që shtohen dita ditës dhe nuk janë sikur ne… Por, kjo nuk mjafton, përderisa urrejtja e tyre ndaj nesh është më madhe dhe e jona më e vogël, ndaj duhet ndryshuar raporti duke u mësuar atyre të na urrejnë më pak. Disa mostra prej tyre do të mjaftonin për të ushqyer ndenjën e urrejtjes te ne, ndërsa ata, të tjerët, duhet të vdesin ftohtë dhe ngadalë, që ne të jetojmë dhe ata të vdesin…

Ndaj unë u drejtohem atyre që pa e kuptuar duan të na infektojnë me këtë sëmundje të importuar andej nga ndjenjat perëndojnë dhe vetëm instinktet gjallërojnë, me këtë pacifizëm absurd dhe pa ndjenja, se Profeti i tyre, të cilin ata e besojnë si shpallësi i të Vërtetës ka thënë: “Nyja më e lidhur e besimit është solidariteti për hir të Allahut dhe armiqësia për hir të Allahut, dashuria për hir të Allahut dhe urrejtja për hir të Allahut”[1]

Ne urrejmë sepse besojmë dhe besimi ynë është jeta jonë. Urrejtja jonë nuk është e lidhur me etninë apo gjeografinë, por ajo vjen si reagim i natyrshëm ndaj qasjes negative që këta njerëz kanë ndaj së vërtetës, ndaj së drejtës dhe së mirës. Ata që na mohojnë nuk urrejnë sikur ne, ata urrejnë për të jetuar dhe jetojnë për të mos besuar. Ne jetojmë sepse besojmë dhe besojmë për të JETUAR, këtu dhe pas vdekjes.

J.Topulli

(22.07. 1428 h / 5.08.2007 e.s)


[1] Shih sililetu sahiha nr.998.

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:13 am  Lini një Koment  

PSE NUK KA PËR TË PASUR SUKSES THIRRJET PËR VËLLAZËRI ME SHIAT

PSE NUK KA PËR TË PASUR SUKSES THIRRJET PËR VËLLAZËRI ME SHIAT

Nuk kam ndërmend të hap ndonjë debat për temën e shiave, ndonëse e di që diçka e tillë edhe mund të provokohet, si gjithmonë, por më tepër doja të pasqyroja një realitet për të cilin ia vlen të mendohesh mirë para se të bëhen thirrje për bashkim dhe vëllazëri sunni-shia. Realiteti i sotëm tregon se të paktën nga ana propagandistike shiat janë flamurtarë në këtë drejtim, ndërsa mes sunnive nuk e gjen një zell të tillë, për më tepër që shumë prej tyre janë mosbesues madje dhe kundërshtues, gjë kjo që nuk ndodh për shembull, në këtë masë kundërshtimi, kur flitet për sektet e tjera brenda Islamit.

Jetojmë në kohë tepër të vështira për Islamin dhe sunnitë janë të vetëdijshëm që ia vlen të lihen disa mëri të vjetra apo edhe të sqarohen për të përballuar këto kryqëzata të pamëshirshme luftarake dhe ideologjike që u bëhen sot myslimanëve. Por dy janë arsyet pse në mesin e sunnive ka kundërshtime: e para është pengesa e doktrinave të ndryshme, pra e akides në disa çështje thelbësore të saj dhe e dyta përvoja historike konfliktuale në mes sunnive dhe shiave.

p.s Në fakt shiat nuk janë të gjithë unik mes tyre ka sekte dhe grupime të ndryshme por unë këtu do të flas për grupimin më të madh sot të tyre dhe që janë xhaferijtë apo ithnaasherijtë (ndryshe rafidha) dhe që gjenden në Iran, Irak, Liban e gjetkë.

Përsa i përket akides, të gjithë dijetarët e hershëm sunni që kanë shkruar për shiat kanë përmendur në librat e tyre se ata nuk besojnë se Kurani që gjendet në duart e sunnive dhe krejt myslimanëve është ashtu siç i zbriti Profetit (salallahu alehji ue selem) por është ndryshuar, qoftë duke shtuar, hequr apo edhe ndryshuar ajete të tij. Këtë gjë e kanë pasqyruar dijetarë të tillë serioz sunni siç është:

1-Ebu El-hasan El-eshari (v. 324 h.) në librin e tij ‘Mekalat el-islamjin’ kur flet për rafidhat.

2-Abdul-kader El-Bagdadi (v. 429 h.) në librin e tij ‘El-ferk bejne El-firek’.

3-Ibn Hazm El-andalusi (v. 456 h.) në librin e tij ‘El-fasl fi el-milel uel ehua ue en-nahl’ madje ai në të rafidhat i quan si jomyslimanë.

4-Muhamed Esh-shehrestani (v. 548 h.) në librin e tij ‘El-milel ue en-nahl’ etj . etj .

Për të mos përmendur shumë të sotëm ku do të veçoja pakistanezin e vrarë nga shiat Ihsan Ilahi Dhahir (v. 1987 e.s) i cili ka shkruar një seri librash për doktrinat e shiave, mes tyre edhe librin ‘Shiat dhe Kurani’ ku tregon me fakte dhe referenca shiite evoluimin e akides së shiave për Kuranin. Është e tepërt të them se të përgënjeshtrosh tërë këta dijetarë sunnij do të thotë t’i akuzosh ata për shpifës ose së paku subjektiv dhe të njëanshëm e që janë bërë preh e indoktrinimit anti-shiit. Një njeri i mençur dhe objektiv nuk do ta bënte kurrë një gjë të tillë. Megjithatë kjo gjë nuk është pohuar vetëm nga sunnitë por pikë së pari nga vetë shiat dhe dijetarët e tyre të mëdhenj, ja disa prej tyre:

1- Muhamed ibn Jakub El-kulejni (v. 328 h.) autori i librit ‘Usul min El-kafi’ libri më prestigjioz i haditheve për shiat. Libër në të cilin ai jep mjaft transmetime nga imamët e shiave për ndryshimin e Kuranit si për shembull në kapitullin ‘fadail el-kuran’ po ashtu edhe në mjaft kapituj të tjerë ku flitet për ajete të ndryshuara sipas tij (shih për shembull volumi i parë faqe: 412-414, 416, 417, 418, 421-424, 429, 432-434 botimi i katërt v. 1392 h.)

2- Shejh El-mufid (v. 413 h.) në librin e tij ‘Euail el-mekalat’ (fq. 13, 54 botimi i dytë 1379 h.) si dhe në librin ‘El-ihtisas’ (fq. 123 botim mektebetu besireti Kum pa datë botimi).

3- Ali ibn Ibrahim El-kumi (v. 307 h.) në tefsirin e tij të Kuranit në hyrje (fq. 10) dhe vende të tjera (shih volumi i parë faqe: 29, 48, 58, 79, 100, 109, 110, 136, 141, 142, 196, etj. volumi i dytë faqe: 35,111,125. botim dytë Kum 1968 e.s)

4- El-fejdh El-kashani në tefsirin e tij ‘Es-safi’ në hyrjen e gjashtë (fq. 24-37) si dhe shumë ajete të ndryshuara sipas tij (shih volumi i parë faqe: 96, 114, 118, 182, 183, 202, 257, etj. botim Kitabfrushi islamijetu Iran pa datë botimi)

5- Hashim El-bahrani autori i tefsirit ‘El-burhan’ edhe ky si të parët (shih volumi i parë faqe: 50, 102, 104, 125, 129, 130, 140, 170, 208, 231, etj. botimi i dytë Iran)

6- Ebu Mensur Ahmed Et-tabersi në librin ‘El-ihtixhaxh’ (volumi i parë fq. 223-228, botim fondacioni en-nu’man Bejrut pa datë botimi).

7- Ni’metullah El-xhezairi (v. 1112 h.) në librin ‘El-enuar en-numa’nije’ (vol i parë fq. 97, dhe i dytë fq. 357, botim 1378 h. Tibriz)

8- Muhamed Bakir El-mexhlisi (v. 1111 h.) në librin ‘Tedhkiretu el-eimetu’ (fq. 9), në librin ‘hajat el-kulub’ (vol. 2 fq.681) dhe në librin ‘Mir’atu el-ukul’ (vol. 12 fq. 525 botim 1400 h. Iran) në këtë libër ai madje është i mendimit se transmetimet që flasin për deformimin e Kuranit janë muteatir, dhe se mohimi tyre do të thotë të mohosh edhe transmetimet e imametit që për shiat është thelbi i akides.

9- Dhe së Fundi, dhe jo i fundit pasi emrat e tyre janë shumë, Mirza Husejn En-nuri Et-tabersi (v. 1320 h. /1899 e.s) në librin e tij të famëkeq ‘Fasl el-khitab fi ithbat tahrif kitab rabi el-erbab’[1] (shqip: Konkluzioni i pagabueshëm në vërtetimin se libri i Zotit të zotëve është ndryshuar) që nga titulli duket seç libër është (leanehullah)! Libër në të cilin autori i tij ka mbledhur me qindra thënie nga dijetarët shia dhe muxhtehidët e tyre nëpër shekuj se Kurani është shtuar apo pakësuar, libër i cili u botua në Iran në vitin 1298 hixhri, i cili duke qenë se është pak a shumë i vonshëm, vetëm një shekull e ca më parë, kohë kur shiat ishin të mendimit se një gjë e tillë duhet mohuar për ta, ashtu siç bëjnë edhe sot, shkaktoi një zhurmë të madhe në mes vetë shiave, ku pati prej atyre që e kundërshtuan. Por autori në fjalë jo vetëm që nuk hoqi dorë por vetë dy vjet para se të vdiste nxori një libër tjetër me titullin ‘Redu badu eh-shubuhat an ‘Fasl el-khitab fi ithbat tahrif kitab rabi el-erbab’ ku mbron qëndrimin e tij në librin e parë. Madje edhe ky si El-mexhlisi është i mendimit se transmetimet që flasin për deformimin e Kuranit janë muteatir, dhe se mohimi i tyre do të thotë të mohosh edhe transmetimet e imametit, gjë që shiat nuk mund ta bëjnë atëherë nuk kanë pse të mohojnë edhe ndryshimin e Kuranit, ndryshe duhet t’i lenë të dyja madje edhe më gjerë, çdo akide të tyre.

Duhet theksuar se librat e sotshëm shiitë e mohojnë këtë akide, madje ka prej atyre që kërkojnë të hedhin hi syve duke thënë se ka një ixhma, unanimitet në mes shiave që Kurani nuk është deformuar apo se Et-tabersi në librin e tij ka dash të thotë të kundërtën! Por ka edhe të atillë më të moderuar që e pranojnë se autori i mësipërm ka gabuar dhe është mbështetur në transmetime të pasakta, një ixhtihad i paqëlluar sipas tyre! A thua sikur po flasin për një çështje sekondare tepër të koklavitur që nuk ia qëlloi dhe jo më për një gjë kaq madhore siç është vërtetësia autentike e Kuranit, mohuesi i të cilit del nga Islami. Një propagandë e ethshme bëhet në këtë drejtim jo vetëm nëpër librat dhe broshurat propagandistike të sotshme, por veç kësaj në Iran botohet dhe ribotohet i njëjti Kuran që botohet në Damask dhe Medine (kiraeti Hafs an Asim me kaligrafi të Uthman Tahas), organizohen konkurse të përvitshme të leximit të Kuranit në Iran ku marrin pjesë nga e gjithë bota, madje edhe nga Shqipëria, ka një kanal satelitor (IRIB Kuran), ngrihen shkolla për mësimin e tij përmendësh si për shembull Fondacioni i Kuranit që gjendet në Shqipëri (me seli në rrugën Hoxha Tahsim) etj. dhe të gjitha këto mund të përdoren nga ndokush si fakt se shiat besojnë vërtetë në autenticitetin e Kuranit.

Por megjithatë ne si sunni jemi të kënaqur që shiat e sotëm ta kenë lënë një besim të tillë, pasi kështu ata kanë hedhur një hap tepër të rëndësishëm për tu afruar me ne. Por që ata për të qenë të sinqertë deri në fund e objektiv u duhet të distancohen nga këta autorë dhe librat e tyre dhe nga ata dhjetëra transmetues që kanë shpifur për një akide të tillë dhe kështu ata vetvetiu do të eliminonin po thuaj tërë kontradiktat e tyre me sunnitë në akide. Më së paku do tu ngjanin zejdive të Jemenit, dhe sidoqoftë ne apo shumica sunnite do tua zgjaste dorën e bashkëpunimit përball këtyre armiqve që na kanë vënë lakun në fyt. Dhe për të qenë realistë edhe nëse të gjithë shiat nuk e bëjnë këtë të paktën edhe ata që e bëjnë, sado të pakët, janë të mirëpritur me gjithë zemër. Por! Dhe patjetër që ka një ‘por’. A është vërtetë kështu? Shumë sunni ashtu edhe unë si ta kemi frikë se jo. Për vetë faktin se nuk kemi prej tyre një distancim të qartë nga këta autorë dhe librat e tyre, aq më tepër që ata përdorin tukje-n apo tekije-n, një lloj kamuflimi apo hipokrizie që përdoret përball kundërshtarëve, konkretisht kundra sunnive apo neuasibve, siç na quajnë ata. Doktrinë kjo aq e theksuar në librat e tyre bazë, saqë nuk mund të mohohet ashtu sikur edhe doktrina e imametit. Kur them libra bazë, kam për qëllim librat e haditheve, tefsirit dhe fikhut të tyre, të autorëve të vjetër, mbi të cilat ngrihen edhe doktrinat e shiave dhe jo librat e broshurat propagandistike të autorëve bashkëkohorë. Edhe në librat e Homejnit gjejmë të thotë: ”siç edhe transmetohet kush nuk ka tukje nuk ka fe.”[2] E pra kjo akide mashtrimi na bën të jemi skeptik kundrejt thirrjeve të tyre për bashkim. Fakti që ata i botojnë dhe i ribotojnë këto libra të vjetër dhe nuk i krasisin nga këto hadithe apo të skruajnë në të së paku se janë të pavërtetë por ja lënë këtë vetëm retorikës apologjetike tregon sesa të ‘sinqertë’ janë në pretendimet e tyre. I kam parë dhe dëgjuar vetë në disa debate televizive (tek kanali satelitor Al-mustekila) sesi dijetarët e tyre kur viheshin përball transmetimeve të tilla ku mohohej autenticiteti i Kuranit thonin që nuk është sahih, edhe nëse këto transmetime vinin nga libra si ‘El-kafi fil usul’ libër të cilin ata e ngrenë aq shumë, si edhe autorin e tij.[3] Kjo mundësi nuk përjashtohet por problemi është se këtë lloj gjëje ata e bëjnë në mënyrë arbitrare kur përplasen me sunnitë dhe kur janë me pasuesit e tyre bëjnë të kundërtën. Nëse i pyet pse nuk keni një libër ku të tregohet se kush është sahih dhe daif apo t’i bënë një rivlerësim këtyre librave dhe të shënoni kush është i saktë dhe kush jo? Ata të përgjigjen se kjo çështje varet nga ixhtihadi i çdo muxhtehidi! E thënë më shqip u lihet në dorë çdo muxhtehidi që simbas qejfit apo nevojës kur të dojë i bën sahih dhe kur do daif. Por shumica njerëzve nuk janë muhadithinë që vetë ta vlerësojnë transmetimin prandaj u duhet pazgjidhshmërish të lidhen për çdo gjë me të ashtuquajturit muxhtehid të shiave! Edhe mes vetë sunnive muhadithinët janë të pakët dhe jo më mes shiave qofshin edhe dijetarë apo muxhtehid, kur dihet që ata nuk shquhen si sunnitë në këtë fushë të shkencave islame. Atëherë çfarë ngelet tjetër veç abuzimit dhe arbitraritetit?!

Përveç deformimit të Kuranit dhe Tukjes, shiat kanë edhe plotë parime të tjera të cilat nuk pajtojnë me sunnitë siç është Imameti dhe pozita e lartë që ata ju japin imamëve të tyre duke arritur deri në shirk dhe përkundrejt kësaj fyerja, poshtërimi madje edhe nxjerrja nga feja e sahabeve dhe në krye të tyre Ebu Bekrin, Umerin, Uthmanin dhe Aishen (radiajllahu anhum). Për të mos përmendur këtu pritjen e imamit të tyre të fshehur Mehdiut, që jeton akoma dhe një ditë do të dalë për të rikthyer nderin e gjoja nëpërkëmbur të shiave. Për elbeda-n, për isme-n e imamëve etj. etj. megjithatë për të gjitha këto që thashë kush është i interesuar për fakte konkrete mund të zbres nga emaili librin që unë e kam vënë në attachment në pdf ‘Ulemau shia jekulun’ (dijetarët shia thonë) libër në të cilin çdo citat i shiave jepet drejtpërdrejt i fotografuar nga librat e tyre. Më vjen keq për ata që nuk dinë arabisht, por nuk do të ishte gabim që ta merrnin se ndoshta do tu duhet një ditë.

Këtu mund të shtoj edhe një fakt mjaft të rëndësishëm që është distancimi i disa prej dijetarëve shia nga këto akide ose duke u kthyer në sunni ose duke u munduar që vetë shiat të reformohen nga brenda dhe të largohen nga besimet e mbrapshta që kanë. Disa prej këtyre dijetarëve janë:

1- Esedullah El-harkani iranian.

2- Ajetullah Sheriiat Sengalxhi iranian.

3- Ahmed Kisraui iranian.

4- Mustafa Tabtabaui iranian, i cili mësoi në shkollat shite në Kum dhe arriti gradën e ixhtihadit tek shiat dhe më pas u distancua nga ky medhheb.

5- Ajetullah El-adhami Ebu El-fadl El-berkei iranian (1992 e.s) nxënësi i Mustafa Tabtabauit edhe ky arriti po të njëjtën gradë si i më sipërmi. Autor i disa librave ndërmjet tyre ‘Kesr Es-sanem’ (Thyerja e idhullit) në persisht, ku merr në kritikë librin e haditheve të El-kulejnit që kemi folur edhe më parë.

6- Hajdar Ali Kalemderan iranian koleg i të më sipërmit autor i librit ‘Dirasetu Et-tesheju’ (Studim mbi shiizmin).

7- Prof. Dr. Musa El-museui i lindur më 1930 e.s mori gradën e ixhtihadit tek shiat po ashtu doktoraturën në legjislacionin islam nga Universiteti i Teheranit 1955, doktor në filozofi nga Universiteti Sorbonë i Parisit si dhe profesor në disa universitete arabe dhe perëndimore. Autor i librit ‘Esh-shia ue Et-tes’hih’ (Shiat dhe korrigjimi). Ku kritikon doktrinat e shiave si Imametin dhe pozicionin ndaj sahabeve, tukjen, ardhjen e Mehdiut, deformimin e Kuranit, vetërrahjen në përvjetorin vdekjes së Husejnit (radijallahu anhu), martesën me kontratë etj.

8- Husejn El-museui i diplomuar në Nexhef të Irakut me gradën muxhtehid nga dijetarët e mëdhenj shia të kohës së sotme, autori i librit të bujshëm ‘Lilahi thume li tarih’ (Për hirë të Allahut… dhe më pas për hir të historisë). Libër në të cilin ai përgënjeshtron shumë prej akideve të deformuara të shiave duke i akuzuar ata për shpifje ndaj imamëve të tyre të ehli bejtit. Autori ka qenë bashkëkohës dhe mik i Homejnit dhe tregon për të në librin e më sipërm ngjarje që e komprometojnë së tepërmi figurën e tij.

Këtu duhet të cekë se autorët e këtyre librave kanë qenë vetë shia dhe i kanë shkruar këto libra që janë botuar gjatë jetës së tyre, disa prej të cilëve edhe e kanë paguar këtë gjë me jetën e tyre. Dhe jo si disa libra të sajuar shiash siç është libri ‘El-muraxheat’ (Refleksionet) i shkruar nga Abdulhusejn Sherefudin ku autori pretendon se ka zhvilluar një letërkëmbim në mes tij dhe Shejh Selim El-bishri (ish shehu i Ez’herit) dhe ç’është më e forta se ky libër për herë të parë është botuar 20 (njëzet) vjet mbas vdekjes së sheh Selimit nga Abdulhusejni! Ky libër është nga më të botuarit dhe të ribotuarit e shiave. Pse jo, sipas tyre ky libër jo vetëm që e nxjerr sheh Selimit një copë injoranti që nuk i njeh shiat por edhe nuk di si të përgjigjet dhe e ha sapunin për djathë! Kur është pyetur i biri i sheh Selimit për të ai tha se i ati as që e njihte këtë gënjeshtar dhe as nuk ka pas letërkëmbim mes tyre dhe as nuk gjendet ndonjë shkresë në Ez’her që të flas rreth kësaj teme.[4] Pavarësisht sesa e vërtetë është kjo ngjarje dhe këto letërkëmbime në mos plotësisht pjesërisht janë të gënjeshtra. E them këtë jo se besoj në sinqeritetin e rafidhave, sepse ata janë njerëzit më gënjeshtarë siç thotë Imam Shafiu, por për hatër të ndonjë naivi shia që u beson vërtetë atyre përrallave. Për të treguar deformimet dhe pasaktësitë e këtij libri janë shkruar shumë libra të tjerë që i kundërvihen dhe nxjerrin në shesh broçkullat e Abdulhusejnit[5], që edhe emrin e ka shirk i gjallë, shiko abd: rob, skllav, adhurues, + husejn = robi, skllavi, adhuruesi, i Husejnit! Libri është një flluskë sapuni, një fije kashte për shiat e mbytur. Sheh Albani i ka kushtuar një seri të tëra faqesh haditheve që tregohen në këtë libër në librin e tij për hadithet dobëta dhe të shpifura.

A nuk do të ishte e arsyeshme që shumë sunni dashamirës të bëhen më tepër objektiv dhe të mos i bëjnë sytë qorr dhe veshët shurdhë para këtyre fakteve, por të reflektojnë më seriozisht larg dhe të na thonë a ja vlen të tolerohen shiat kur kanë edhe të tilla besime? T’i bësh qefin vetes duke u kënaqur me deklarimet e tyre do të thotë të mos duash të kërkosh të vërtetën!

Ndërsa arsyeja e dytë është ajo historike siç e thashë edhe më lartë. Tani unë këtu nuk dua t’i hyj të tregoj për shiat si Tusi dhe Ibn Alkami sesi ata ia futën në dorë kalifatin abasit dhe qendrën e tij Bagdadin mongolëve me në krye Holakon dhe masakrën që ai bëri në të, as nuk dua tu flas për shtetin Fatimi (lexo ubejdi) dhe bëmat e Hasan Sabahut dhe kusaritë dhe mizoritë e keramitëve në Mekë. Këto gjëra tashmë i përkasin historisë së shkuar. Unë dua tu flas pak për historinë e sotshme dhe më saktë për Irakun. Shumë prej jush në këtë listë, për fat të keq nuk dinë arabisht dhe mjaftohen vetëm me ato lajme që dëgjojnë dhe lexojnë shqip apo anglisht. Ndoshta mund të keni dëgjuar për konferenca dhe thirrje nga të dyja palët sesi bëhet thirrje për ndalje të gjakderdhjes sektare mes shiave dhe sunnive. Keni dëgjuar dhe dëgjoni përditë sesi vihen bomba mes shiave nga terroristët sunni dhe sesi ata kundërpërgjigjen më pas duke vrarë sunnitë. Por ju nuk dini atë që përfituesi më i madh nga pushtimi i Irakut nuk qe Amerika por Irani! Po, po Irani, këtë nuk e them unë por realiteti dhe relacionet ndërkombëtare. Irani shiitë dhe ‘flamurtarë i anti-imperializmit amerikan’! lakenjtë e tij me mijëra, që janë futur në Irak jo vetëm që nuk kanë shkrehur njëherë armën kundra pushtuesit por i qëndrojnë në krah kundra terroristëve sunnitë. Një numër i madh milicish shiite të armatosura si Felik Bedr, Liua edh-dhiib etj. ditën për diell në sy të amerikanëve bëjnë kërdinë mes popullsisë sunnite, janë pikërisht këta renegatë ata të cilët po ia zgjasin jetën amerikanëve në Irak. Edhe ushtria e Mehdit, një grup tjetër i armatosur shiit, që dikur bëri ca rezistencë ndaj amerikanëve, mbas këshillave që iu dhanë nga vëllezërit e tyre të Iranit hoqën dorë nga ‘antiamerikanizmi’ dhe iu kthyen sunnive. Ky grup komandohet nga Mukteda Sadri që është arab, në dallim me grupet e tjera që janë iranian të arabizuar apo arab që i binden shehut të tyre ‘të madh’ me origjinë iraniane Ali Sistani, ndaj edhe kjo qe arsyeja pse në fillim ata bënë rezistencë pasi kishin edhe përplasje etnike me shiat e tjerë iranian, por ja që vëllazëria e medhhebit doli më e fortë se ajo e arabizmit me sunnitë dhe ulën armët kundra amerikanëve dhe i ngritën kundra arabve sunnitë. Unë e di që edhe sunnitë vrasin civil shia, dhe natyrisht që nuk dua t’i justifikoi për këtë, por dua të them se ata që luftojnë atje prej sunnitve janë më shumë se njëzet grupe dhe këto vrasje të civilëve shia kryesisht i bën grupi i Zerkauit. Por sidoqoftë për të mos u zgjatur më shumë me këtë plagë të dhimbshme, dua të them se shiat duhet të ishin të parët ata që duhet tu shtrinin rezistencës sunnite dorën e bashkëpunimit dhe së paku të mos bashkëpunonin me amerikanët nëse nuk donin të luftonin kundra tyre! Por ja që nuk e bën dhe nuk po e bëjnë, dhe kjo për shkak të atyre shehlerëve të tyre apo referencave fetare (merxhiije dinije) siç i quajnë, për të treguar edhe njëherë se ata nuk duan bashkim por vetëm gënjejnë për të ruajtur lëkurën e tyre dhe për të shfarosur sunnitë. E dhimbshme por e vërtetë. Kjo është ajo që ndodh sot në Irak nga ‘vëllezërit tanë shia’ që janë ‘zemëruar’ nga sundimi i Sadamit ‘sunni’ dhe tani po nxjerrin inatin! Po në Iran shumica e të cilit dikur ka qenë sunnite?! Nuk po e hapim këtë kapitull se do të thoshit më mirë shia në një vend sunni sesa sunni në një vend shia!

Një pyetje do tu bëja kush nga dijetarët e mëdhenj të ehli sunnetit siç janë katër imamët e mëdhenj e më gjerë kanë bërë thirrje për vëllazërim me rafidhat? Myslimanët nuk është hera e parë që kalojnë momente të vështira dhe a nuk kanë pasur ata nevojë për bashkim?! Nëse po, pse nuk është bërë?! E pra këtu na vjen në ndihmë historia e përplasjeve sunni-shia, pengë të së cilës ne jemi dhe nuk e harrojmë dot. Nëse do të mundohemi ta harrojmë do të duhet të harrojmë edhe akiden tonë. Për ta mbyllur këtë pikë do të citoja Muhamed Reshid Ridan (v. 1935 e.s), promovuesin e thënies: Le të bashkëpunojmë mes nesh për hir të atyre gjërave që na bashkojnë dhe të heshtim për gjërat që na ndajnë. Ja seç thotë ai:

  • Unë jam së tepërmi i dëshiruar për këtë pajtim (sunnive dhe shiave), dhe kam luftuar për ta arritur këtë më shumë se një të tretë shekulli. Nuk njoh asnjë myslimanë apo të ma marr mendja se ai është më i dëshiruar dhe më i zellshëm se unë në këtë pikë. Unë kam parë mbas një përvoje të gjatë se shumica e dijetarëve shia e refuzojnë këtë pajtim me forcë, sepse ata besojnë se kjo gjë bie ndesh me interesat e tyre personale, pasurinë dhe prestigjin. Kam biseduar për këtë gjë me shumë njerëz në Egjipt, Siri, Indi dhe Irak. Ajo çfarë kam konstatuar nga përvoja dhe nga informatat është se shiat janë tepër fanatik dhe mospajtues ndaj ehli sunnes… Në këtë kohë janë bërë tepër aktiv në shkrimin e librave dhe mesazheve ku sulmojnë ehli sunetin dhe halifet e drejtë, të cilët hapën botën dhe përhapën Islamin në çdo skaj, dhe sulme ndaj imamëve të Sunnetit dhe ruajtësit e tij dhe ndaj popullit arab në përgjithësi.[6]

Po ashtu thotë:

  • Ata (shiat) kanë qenë vuajtja dhe intriga më e ashpër që ka pësuar Islami. Ata janë sajuesit më të shumtë të bidateve të shëmtuara që i kanë prishur imazhin Islamit. Ata janë ata të cilët e kanë çarë unitetin e tij, kanë dobësuar forcën e tij, kanë prishur bukurinë e tij, kanë pakësuar përsosmërinë e tij, që kanë kthyer teuhidin e tij në idhujtari, vëllazërinë e tij në armiqësi dhe urrejtje, kanë mbjellë mes tyre (myslimanëve) fitnen e adhurimit të disa njerëzve për shkak të prejardhjes së tyre, shenjtërimin e disa njerëzve për shkak të prestigjit të tyre dhe lumturinë e kësaj bote dhe tjetrës në ndërmjetësimin e tyre tek Allahu, ndikimi i këtyre (‘shejntorëve’) në dijen e Allahut dhe vullnetin e Tij duke kundërshtuar kështu atë që na mëson Kurani se Krijuesi i madhëruar nuk ndikohet në atributet e Tij nga krijesat. Të gjitha sektet që kanë nga Islami në shekujt e shkuar kanë qenë prej ekstremeve shiite, siç janë të gjitha sektet batinije që visheshin me rrobën e myslimanëve dhe shfaqeshin si të tillë për tu bërë të pranuar tek masat… Shiat ekstremistë kanë qenë shkaktarët e fatkeqësive më të rënda që kanë rrënuar forcën e Islamit, tronditur hilafetin abasit, shkatërruar qytetërimin arab që qe bukuria e kësaj toke dhe krenaria e saj; e kam fjalën për mynxyrën e tatarëve. Ata kanë qenë miq dhe ndihmëtarë të armiqve të myslimanëve dhe më të këqij dhe më armiqësorë sesa kryqtarët. Armiqësia e shiave në veçanti ka qenë drejtuar kundrejt sunnive. Kur nga tokat perse u largua pushteti arab dhe erdhën turqit armiqësia kundrejt arabeve kaloi ndaj turqve…. dhe sunnitë në tokën e Iranit u shkelën më tepër sesa zjarrputistët. Shiat e Iranit e kanë forcuar medhhebin e tyre tek beduinët arab të Irakut sa që për pak sa gjithë beduinët nuk u bënë si ata. Kremtojnë zinë e vdekjes së imam Husejnit dhe mallkojnë Ebu Bekrin dhe Umerin, Allahu qoftë i kangur prej tyre… shiat që të gjithë janë thirrës në medhhebin e tyre deri edhe gratë.[7]

Fjalë vërtetë të rënda dhe të mbushura me mllef, nuk do t’i citoja në rast se nuk do të kish qenë një nga flamurtarët e vëllazërimit me shiat. Kjo është përvoja e tij dhe kjo është zhgënjimi i tij. Dija është një përvojë që trashëgohet dhe akumulohet!

Na lini të qetë nëse nuk doni t’i largoheni shiizmit tuaj, jemi ngopur me broçkullat tuaja!

Shiat dhe shqiptarët

Shiat në tërë botën islame përbëjnë një pakicë, diku tek 20% dhe në pak vende ata janë shumicë. Në mes shqiptarëve ata janë shumë më pak se një pakicë, tarikatet sufiste mes shqiptarëve janë më tepër sunnite sesa shiite me përjashtim të bektashinjve të cilët doktrinën e kanë batinije. Atëherë lind pyetja ç’duan shiat mes shqiptarëve, ç’duan fondacione të tilla si Sadi Shirazi që ngrenë shkolla jopublike për vajza, shkolla për mësimin e kuranit, revista Perla dhe gazeta Këshilla, radio Irani etj, në një vend ku nuk ka shia?! Kjo është vëllazëria që kërkojnë ata? Të shiitizojnë sunnijtë shqiptarë me paratë i Iranit?!

Vërini frerë mefshtësisë dhe naivitetit tuaj o sunni të përgjumur që nesër mos të dëgjoni fëmijët tuaj të thërrasin: ja husejn! Dhe: Lebejke ja homejn!


[1] http://www.fnoor.com/quran.htm Ky është edhe linku ku mund ta shohësh këtë libër të skanuar.

[2] Keshf El-esrar fq.129.

[3] Homejni në Keshf el-esrar për të thotë:një nga librat më madhështorë të hadithit dhe një nga librat bazë tek shiat. (fq. 327)

[4] El-hutut el-aridha me komente të Muhamed Malullah fq.8.

[5] Ky njeri që ka qenë tepër ‘energjik’ në idenë e bashkimit mes shiave dhe sunnive ka edhe një libër ku flet për Ebu Hurejrën (radijallahu anhu) transmetuesin më të madh të haditheve të Profetit (alehji salatu ue selam) të cilin jo vetëm që shanë keq por edhe e bën qafir dhe munafik dhe prej banorëve të zjarrit!

[6] Revista El-menar, marrë nga Historia e gazetarisë islame vol. 1 fq. 139 botim Dar Elensar Kajro.

[7] Ibd fq.144.

Published in: on Janar 1, 2009 at 1:11 am  Lini një Koment