Gjykimi Fetar Për Disa Çështje Që Kanë Të Bëjnë Me Ruajtjen Dhe Investimin E Vakëfeve

Bismilahi Rrahmani Rrahim

Gjykimi Fetar Për Disa Çështje Që Kanë Të Bëjnë Me Ruajtjen Dhe Investimin E Vakëfeve

Përkufizimi i vakëfit

Nga ana gjuhësore fjala uakf në gjuhën arabe do të thotë: i ndalur, i bllokuar, i palëvizshëm.[1]

Fetarisht vakëfi është: Ruajtja e një pasurie dhe shpenzimi i përfitimeve të saj në rrugë të Allahut.[2]

Argument për këtë është hadithi i autentik ku i Dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) i thotë Umer ibn Hatabit për tokën e Hajberit të cilin ai dëshironte ta jepte sadaka: ”Përdore terrenin e saj si sadaka. Nuk shitet as nuk dhurohet dhe as nuk trashëgohet, por shpenzohen frytet e saj.” Dhe Umeri e dha atë sadaka në rrugë të Allahut, për skllevërit, të varfrit, mikun, udhëtarin …”[3]

Imam Et-tirmidhi pas transmetimit të këtij hadithi thotë: Dijetarët që nga koha e shokëve të Profetit (paqja qoftë mbi të) dhe e të tjerëve që erdhën më pas këtë hadith e marrin si argument. Nuk dimë që të ketë ndonjë mospajtim te të parët (e këtij umeti) rreth ligjshmërisë të vakëfit, si për (sipërfaqe) tokë (që lihet vakëf) apo për diçka tjetër.[4]

Sipas Ebu Hanifes vakëfi është: Ruajtja e një pasurie, në pronësi të atij që e ka kthyer atë në vakëf, dhe dhënia sadaka e përfitimit të nxjerr prej saj.

Ndërsa sipas Ebu Jusufit dhe Muhamed Esh-shejbanit: Ruajtja e një pasurie në pronësi të Allahut dhe dhënia sadaka e përfitimit të nxjerr prej saj.[5]

Sipas përcaktimit të Ebu Hanifes vakëfi mund të mos jetë më vakëf, nëse ai që e ka kthyer pronën e tij në vakëf e ndryshon atë. Por kjo me dy kushte: e para që pronari të mos e ketë kushtëzuar që prona e tij të kthehet në vakëf pas vdekjes së tij, dhe e dyta: të mos të jetë përcaktuar kjo gjë nga kadiu (që të mbetet vakëf), në një rast të tillë lejohet shitja e tij, ndryshe ajo mbetet vakëf.[6]

Ndërsa sipas dy nxënësve të Ebu Hanifes dhe shumicës së nxënësve të tij vakëfi ngelet përherë i tillë edhe nëse pronari i tij i parë ndryshon mendim. Ebu Jusufi thotë për hadithin e më sipërm: Nëse ky hadith do t’i kishte mbërritur Ebu Hanifes ai do të kishte thënë po të njëjtën gjë.[7] Pra vakëfi konsiderohet si pronë vetëm e Allahut dhe nuk shitet, nuk dhurohet, nuk tjetërsohet, nuk trashëgohet dhe as nuk lejohet që në një mënyrë apo në një tjetër të humbasë rolin e tij si vakëf.[8]

Dijetarët hanefi dhe të tjerë, kanë dhënë fetva se nëse vakëfi shitet kjo shitje është e pavlefshme (batil).[9]

Për këtë arsye këta dijetarë kanë përcaktuar si një nga kushtet kryesore të vakëfit që ai të mos jetë i përkohshëm por i përhershëm, e ka përmendur një gjë të tillë pronari i parë i tij ose jo, ai ngelet i përhershëm.[10] Po ashtu një tjetër normë e rëndësishme në ruajtjen e vakëfit është respektimi i destinacionit për të cilin ai është lënë vakëf nga pronari i tij i parë, si për shembull për të varfrit apo jetimët, por me kusht që ky përcaktim të mos bjerë ndesh me normat e Sheriatit.[11]

Qëllimi i përjetësimit të vakëfit

Siç u pa edhe nga ajo që u tha më sipër, personi i cili e kthen pasurinë e tij në vakëf, këtë e bën për të arritur shpërblimin e Allahut edhe pas vdekjes së tij. Për këtë qëllim Profeti (salallahu alejhi ue selem) thotë: “Kur njeriu vdes atij i ndërpriten veprat, përveçse në tre raste: Kur ai lë një sadaka të rrjedhshme, një dije nga e cila përfitohet dhe një fëmijë të mirë i cili lutet për të.”[12]

Sadakaja e rrjedhshme është pikërisht ajo pasuri që lihet si vakëf. Nëse vakëfi humbet nga papërgjegjshmëria e të tjerëve kjo do të thotë që personi i cili e ka lënë atë si vakëf do të privohet nga shpërblimi i saj pas vdekjes. Kjo përbën thyerje të amanetit dhe thyerja e amanetit ndëshkohet nga Allahu. Gjithashtu një akt i tillë përbën shpërdorim të pronës së myslimanëve dhe privon ata nga të ardhurat që vilen nga ky vakëf në dobi të tyre, dhe si i tillë ai është edhe ligjërisht i ndëshkueshëm.

Toka vakëf mbi të cilën më parë ka pasur një xhami

Në rastet kur është prishur xhamia dhe ka mbetur toka, ajo tokë konsiderohet sipas medhhebit hanefi si xhami deri në Ditën e Kiametit. Dhe sipas mendimeve të dijetarëve të medhhebit hanefi, shafi, hanbeli dhe disa dijetarë të medhhebit maliki; xhamia duhet të rindërtohet në të njëjtin vend, pasi toka mbi të cilën ka qenë ngritur xhamia ngelet xhami edhe nëse xhamia është prishur.[13]

A lejohet zëvendësimi i vakëfit?

Siç u tha edhe më sipër që tjetërsimi i vakëfit në çfarëdo lloj forme qoftë nuk lejohet, por a lejohet zëvendësimi i tij? Po, lejohet zëvendësimi i tij dhe kjo në dy raste:

Rasti i parë: Kur zëvendësimi i tij bëhet i domosdoshëm apo i nevojshëm. Dhe kjo kur ai e humbet vlerën e tij plotësisht, si p.sh. një xhami e braktisur apo edhe e prishur në të cilën nuk falen më njerëz.

Në këtë rast lejohet zëvendësimi i tij me një tjetër. Ky zëvendësim bëhet duke u shitur vakëfi i parë me shumën më të mirë të mundshme dhe me këtë shumë të blihet apo ndërtohet vakëfi i dytë i cili duhet të ketë të njëjtin destinacion si i pari. Dijetarët e vonshëm hanefi si Ibn Abidin e të tjerë, kanë kushtëzuar që ky zëvendësim të bëhet kokë për kokë, dhe nëse është e mundur të mos shitet me të holla për të shmangur abuzimet që bëhen në këto raste.[14] Një kusht tjetër është që vakëfi i zëvendësuar të jetë si i pari ose më i mirë se ai, ndryshe nuk lejohet. P.sh. edhe nëse është me sipërfaqe më të madhe, por ka një vlerë më të ulët se i pari, përsëri nuk lejohet. Disa prej dijetarëve e kanë lejuar që zëvendësimi mund të mos jetë i të njëjtit lloj nëse i dyti sjell të ardhura më të mëdha sesa i pari.[15]

Rasti i dytë: Nëse vakëfi me të cilin kërkohet të zëvendësohet është më i mirë se i pari dhe me më shumë të ardhura.

Sipas disa dijetarëve hanefi një gjë e tillë lejohet,[16] ndërsa shumica e tyre nuk e lejojnë, sepse nuk përbën domosdoshmëri si në rastin e parë, shto këtu edhe abuzimet që ndodhin në të tilla raste.[17]

Investimi nëpër vakëfe

Lejohen investimet që bëhen me qëllim rritjen e të ardhurave që vinë nga vakëfet, pasi vetë vakëfi është një investim nga i cili merren të ardhura të vazhdueshme duke ruajtur kështu kapitalin fillestar.

Disa nga format e lejuara nga Sheriati të investimeve që mund të zbatohen në pronat vakëf janë:[18]

  • Dhënia me qira. Një nga format më të vjetra dhe më të përhapura të shfrytëzimit të vakëfeve. Dijetarët kanë rënë dakord për këtë formë shfrytëzimi, por ka pasur mospajtime rreth disa hollësive siç është periudha e dhënies me qira dhe çmimi i qirasë.
  1. Periudha e dhënies me qira: Sipas hanefive koha e dhënies me qira për një ndërtesë nuk duhet të kalojë një vit, ndërsa për tokat bujqësore nuk duhet të kalojë tre vjet. Sipas Fetvas që jepet tek hanefitë, një vakëf nëse jepet me kontratë për një qira afatgjatë; atëherë kjo kontratë është e pavlefshme. Kjo për arsye se një kontratë e tillë mund të shkaktoj dëmtimin vakëfit për një kohë të gjatë, madje mund të shpjerë deri në asgjësimin e vakëfit. Përjashtohen rastet kur këtë e kërkon interesi i ndërtimit të vakëfit, dhe kjo duke marrë paradhënie qiranë e viteve të ardhshme. Në një rast të tillë kontrata e qirasë duhet të ripërsëritet vit për vit.[19]
  2. Çmimi i qirasë. Një pjesë e dijetarëve (prej tyre edhe hanefitë, malikitë dhe shafijtë) kanë kushtëzuar që vakëfi të mos jepet me qira me vlerë më të vogël sesa tregu i një prone të tillë. Nëse vakëfi jepet me vlerë më të vogël, administratori i vakëfit ka të drejtë të prishë kontratën, dhe nëse shtohet vlera e qirasë pas kontratës duhet të ripërtërihet kontrata me vlerën e re. [20]
  3. Kontrata e qirasë për një kohë të gjatë dhe jo me vlerën reale të tregut nuk është e detyrueshme. Kontrata e qirasë te të gjithë dijetarët është e detyrueshme,[21] por kur bëhet fjalë për vakëfin nuk konsiderohet si e tillë nëse ajo bëhet për një kohë të gjatë dhe jo me vlerën e tregut. Kjo është një tjetër veçanti e vakëfit. [22]
  • Qiraja me dy vlera. Kjo metodë u shpik nga dijetarët kur në vitin 1611 ra një zjarr i madh në Stamboll dhe përfshiu shumë prej godinave vakëf atje. Duke mos pasur mundësi financiare për të meremetuar këto vakëfe, dijetarët propozuan që të lidheshin kontrata qiradhënie nën kujdestarinë e kadiut, me dy vlera: njëra e madhe dhe e menjëhershme, vlerë me të cilën administratori i vakëfit do të rindërtoj vakëfin, dhe vlera tjetër: vjetore dhe e ulët. Kontrata në këtë rast duhet të ripërtërihet çdo vit. Është e natyrshme që kontrata në këtë rast të zgjasë për një kohë të gjatë, kohë e mjaftueshme në të cilën qiramarrësi përfiton shumën e derdhur prej tij. [23]Kjo formë rregullon problemin e mos shitjes së vakëfit dhe realizon të njëjtin qëllim me të cilin lejohet edhe shitja (pra zëvendësimi). Në këtë rast ruhet pronësia e objektit nga ana e vakëfit dhe i jep mundësi qiramarrësit të qëndrojë gjatë në të, pa pretenduar pronësinë e tij.
  • El-hikr, që do të thotë dhënia me qira e tokës vakëf për një kohë të gjatë dhe lënia në dorë të qiramarrësit se çdo të bëjë në të, duke mos marrë parasysh nëse do të mbjellë apo ndërtojë në të, si dhe me të drejtën për të qëndruar në të përderisa paguan qiranë.[24] Në këtë rast çdo investim që bëhet mbi tokën vakëf është pronë e investitorit. Shumica e dijetarëve janë të mendimit se një kontratë e tillë lejohet po të plotësohen këto kushte: [25]
  1. Kur vakëfi është prishur dhe nuk përfitohet më prej tij.
  2. Kur administratorët e vakëfit nuk kanë mundësi financiare të investojnë në të.
  3. Kur nuk gjendet kush mund t’i japë administratorëve të vakëfit një borxh të mjaftueshëm për rindërtimin e tij.
  4. Kur nuk është e mundur që ky vakëf të zëvendësohet me një tjetër nga i cili do të merren të ardhura. Kusht ky i vënë nga hanefitë.[26]

Nëse plotësohen këto kushte atëherë lejohet kjo lloj kontrate me vakëfin.

Koha e El-hikrit

Periudha kohore e kësaj kontrate është e kufizuar sado e gjatë qoftë ajo. Por tradicionalisht një shfrytëzim i tillë i tokës zgjat pafundësisht edhe nëse në kontratë është përcaktuar koha e qëndrimit, pasi është vetë qiramarrësi ai i cili vendos nëse do të qëndrojë në të ose jo, dhe qiradhënësi nuk ka të drejtë ta nxjerrë atë.[27] Dijetarët hanefi kanë përmendur se nëse qiramarrësi ka bërë ndërtime në tokën vakëf apo e ka mbjellë atë, ai ka të drejtë të qëndrojë përderisa investimi i tij vazhdon të ekzistoj dhe ai paguan qiranë e favorshme për tokën e marrë. [28] Sidoqoftë dijetarët nuk kanë neglizhuar dy fakte: Së pari lejohet që t’i kushtëzohet qiramarrësit që ai të dalë prej saj nëse plotësohet koha e rënë dakord, sepse zbatimi i kushteve të kontratës është më i fortë sesa praktika tradicionale. Dhe së dyti nëse vazhdimësia e qiramarrësit dëmton vakëfin, si për shembull nëse kihet frikë se ai do ta gllabëroj vakëfin apo nuk të lejon ushtrimin e të drejtës së kthimit të tij, në një rast të tillë lejohet që çështja të çohet në gjykatë për të prishur kontratën. [29] Nëse investimi i qiramarrësit, qoftë kjo ndërtesë apo pemë, një ditë prishet plotësisht, pas përfundimit të kohës së kontratës humbet e drejta e tij për të vendosur për fatin e vakëfit. [30]

· El-mursad, në këtë rast lidhet një aktmarrëveshje në mes administratorëve të vakëfit dhe qiramarrësit për investime dhe ndërtime në tokën e vakëfit, me kusht që shpenzimet e kryera në të, të jenë borxh i cili lahet nga të ardhurat që fiton qiramarrësi nga ky investim që bëhet pronë e vakëfit. Pas plotësimit të shumës i jepet vakëfit qiraja e rënë dakord për tokën. [31]

· Dhënia me qira e tokës për një kohë të gjatë ku në fund objekti i takon vakëfit. Në këtë rast toka vakëf i jepet me qira një firme apo investitori duke i dhënë të drejtën atij të ndërtojë në të objekte të ndryshme sipas marrëveshjes, të cilat ai do t’i shfrytëzojë për një kohë të caktuar dhe pas përfundimit të kohës këto investime do të bëhen pronë e vakëfit. Një vendim i tillë duhet të sanksionohet në aktmarrëveshje që investimi do t’i dhurohet apo do t’i shitet vakëfit. Pas përfundimit të kohës shitja bëhet me një aktshitje të re.[32] Aktmarrëveshjes mund edhe t’i shtohet një artikull ku i kërkohet investitorit pagimi i një qiraje qoftë edhe modeste nga e cila do të mund të përfitohet diçka nga vakëfi, për pasojë edhe koha e shfrytëzimit mund të zgjatet në aktmarrëveshje si kompensim i kësaj qiraje.

· Ortakëria në mes vakëfit dhe investitorit. Në këtë rast administratorët e vakëfit u ofrojnë tokën investitorëve dhe ndajnë përqindjen e përfitimit nga ky investim sipas kontratës së rënë dakord. Në këtë kontratë duhet të përcaktohet që mbas një farë kohe të rënë dakord, investitori ortak (jo vakëfi) duhet t’i shesë pjesën e tij vakëfit me këste apo me një dorë të vetme. Në këtë rast nuk lejohet që ortakut investitor t’i jepet pronësia e tokës së vakëfit qoftë edhe pjesërisht, vetëm me kushtet e zëvendësimit të vakëfit. Pra në këtë rast ortakëria mbyllet në favor të vakëfit. [33]

Duke qenë se natyra e investimit pranon edhe humbjen edhe fitimin, por pasuria e vakëfit është e veçantë dhe për qëllime bamirëse, dijetarët kanë kushtëzuar që pronat e vakëfeve të administrohen me përgjegjësinë më të madhe dhe për investimet e mundshme tu jepet përparësi atyre që janë më të sigurta dhe më fitimprurëse. Për këtë qëllim duhet të ketë studime serioze dhe kontroll të rreptë në administrimin e këtyre vakëfeve, si për sigurinë e fitimit dhe mos abuzimet ashtu edhe për llojin e investimit dhe investitorit që duhet të jetë në pajtim me normat e Sheriatit.

J.Topulli.

Allahu e di më së miri

P.s. Ky material i është paraqitur KMSH nga anëtarët e komisionit që mori në shqyrtim parregullsitë e shitjes së tokës vakëf pas bustit të Azem Hajdarit.


[1] Mekajis el-luga, Mu’xhem el-uesit fq.1051 etj.

[2] Fikhu Es-suneh 4/330.

[3] Transmetuar nga Buhariu (2764), Muslimi (1633), Tirmidhiu (1375), Nesaiu (3603), Ebu Daudi (2878), Ibn Maxha (2396) etj.

[4] Xhamiu Et-tirmidhi, kita bel-uakf.

[5] Shih El-bahr Er-raik 5/202.

[6] Shih Mukhtesar el-kudurij, kapitulli i vakëfit fq.283.

[7] Nejl El-eutar, Kapitulli i Vakëfit.

[8] Shih Muhtesar el-kudurij, fq. 287, El-hidajetu sherh el-bidaje 3/13, Fikhu Es-suneh 4/335.

[9] Shih Hashijetu Ibn Abidin 5/57.

[10] Shih Muhtesar el-kudurij, fq.285, El-bahr er-raik 5/204, Hashijetu Ibn Abidin 4/349.

[11] Hashijetu Ibn Abidin 4/343.

[12] Transmeton Muslimi, Ebu Daudi, Nesaiu etj.

[13] Nga fetvatë e El-ez’herit, Shej Xhadul Hak Ali Xhadul Hak, faqja e ministrisë së vakëfeve egjiptiane: http://www.islamic-council.com. Shih po ashtu edhe vendimet e dhëna nga Akademia e jurisprudencës islame në Indi, vend ky i dominuar nga dijetarët e medh’hebit hanefi, marrë nga Fikh En-neuazil 4/499 dok. nr. 339 e Dr. Muhamed El-xhizani.

[14] Hashijetu Ibn Abidin 4/386.

[15] Po aty. Disa prej dijetarëve hanefi siç është Es-serkhasi nuk e kanë lejuar zëvendësimin e vakëfit në asnjë lloj rasti, në mënyrë absolute.( El-bahr er-raik 5/222).

[16] Ky është edhe rasti kur lejohet nga Imam Ahmedi zëvendësimi i vakëfit dhe jo shitja e tij në çdo lloj rasti siç thonë disa njerëz! Shih F’ikh es-suneh kitabul uakf, El-insaf etj.

[17] Shih Hashijetu Ibn Abidin 4/384, 386, 388, El-bahr er-raik 5/222.

[18] Shkëputur nga studimi Istithmar el-uakf ue turukuhu el-kadime uel-hadithe, Dr. Ali Muhjidin Dagi.

[19] El-fetaua el-hindije (419/2)

[20] Hashijetu ibn Abidin 3/391, El-fetaua el-hindije 2/419, Fethul el-alij el-malik 2/239, Mugni el-muhtaxh 2/395, Er-reudatu 5/352, El-fikh el-islami ue ediletuhu 8/236.

[21]Tuhfetu el-fukahai 2/514, Bidajetu el-muxhtehid 2/372, Reudatu et-talibin 5/173, El-kafi i Ibn Kudames 2/300.

[22] Hashijetu ibn Abidin 4/402, Fethul el-alij el-malik 2/239.

[23] Shejh Es-sidik ebul hasan në studimin e tij: Muktetafat min ahkam el-uakf, në konferencën e vakëfit 1995 të organizuar nga fondacioni bamirës Abu Dhabi, Shejh Kemal Xhuejti në studimin e tij: Istithmar meuarid el-ahabas fq.47.

[24] Dr. Halifetu Babekr el-hasan në studimin e tij: istithmar meuarid el-eukaf, i paraqitur në mbledhjen e dymbëdhjetë të Akademisë ndërkombëtare të Fikhut Islam, fq. 21.

[25] Hashijetu ibn Abidin 30/398, El-fetaua el-hindije 2/422, Hashijetu ed-deusekij ala esh-sherh el-kebir 4/96, Tufhetul muhtaxh 6/172, Metalib Uli jen-nuha 4/316, Ilam el-muakiin 3/304.

[26] Hashijetu ibn Abidin 3/398.

[27] El-adeuij Ali El-kharshij 7/79.

[28] Hashijetu ibn Abidin 5/20.

[29] Referenca e më sipërme.

[30] Tenkih el-fetaua el-hamidije 2/131, Fethul alij el-mailiki 2/252, El-meusuatu el-fikhije 18/64.

[31] Hashijetu ibn Abid 4/402, Bidajetu el-muxhtehid 2/236, Mexhmua el-fetaua Ibn Tejmije 31/224.

[32] El-ixharetu muntehije bi temlik e botuar në revistën e Akademisë së fikhut Islam nr.12.

[33] Studimet dhe vendimet e konferencës së parë të financës islame e zhvilluar në Dubaj në 23-25/6/1399 h.

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 11:12 pm  Lini një Koment  

Disa nga dobitë shpirtërore të agjërimit

Disa nga dobitë shpirtërore të agjërimit

O ju që keni besuar! Agjërimi ju është bërë obligim siç qe bërë obligim edhe për ata që ishin para jush me qëllim që të mund të bëheni të devotshëm (të përkushtuar).[1]

Devotshmëri nga ana fetare do të thotë të ruhesh nga gjynahet. Agjërimi e kryen këtë mision sepse gjynahet janë dy llojesh: nga njëri lloj i gjynaheve mund të largohesh si rezultat i aktivitetit mendor, siç është pija alkoolike, bixhozi, vjedhja, mashtrimi… etj. Tek ky lloj i gjynaheve bën dobi këshilla, premtimi për shpërblimin që ka ai që i lë ato dhe dënimin që merr ai i cili nuk i lë, në këtë botë dhe në tjetrën.

Ndërsa lloji tjetër i gjynaheve vjen si pasojë e shkaqeve natyrore, siç është zemërimi, epshi natyror i cili është i vështirë të lihet vetëm me anë të mendjes, ndaj dhe Allahu bëri e agjërimin një mjet për tu ruajtur prej këtyre gjynaheve. Kjo sepse agjërimi e vë në baraspeshë këtë forcë natyrore e cila të shtyn drejt këtyre gjynaheve, dhe kështu myslimani ngrihet mbi poshtërsitë e kësaj bote materiale në botën e lartë shpirtërore, kështu pra agjërimi është një mjet që të bën të krahasueshëm me engjëjt dhe të largon nga cilësitë shtazarake.

Tek agjërimi do të gjejmë mbrojte për të mos rënë në gjynahe, mbrojtje nga ndëshkimi në botën tjetër, mbrojtje nga sëmundjet dhe pasojat negative që lënë abuzimet në shijimin e kënaqësive trupore.

Njerëzit e pa fe në përgjithësi i japin përparësi kënaqësive trupore: ushqimit, pijeve alkoolike, grave, lojërave dhe muzikës. Të gjitha këto i japin një energji shtazarake trupit të njeriut dhe për rrjedhim forcohen edhe ndjenjat epshore dhe kafshërore tek ai dhe mbizotërojnë mbi forcën logjike dhe shpirtërore. Për këtë arsye fetë e ardhura nga Allahu kanë urdhëruar agjërimin, sepse agjërimi i rafinon dhe i edukon këto forca dhe energji duke e ndaluar njeriun të tejkaloj marrjen e tyre dhe si rezultat vendosjen e baraspeshës së domosdoshme ndërmjet trupit dhe shpirtit. Baraspeshë të cilën Islami e ka ruajtur në të gjitha urdhëresat e tij.

Agjëruesi nuk bën gjë tjetër vetëm se braktis të ngrënën, të pirën dhe epshin e tij për hir të Atij që adhuron, kjo do të thotë të braktisësh gjërat e dashura dhe të këndshme të trupit, dhe shijen që ato të japin, për hir të dashurisë ndaj Allahut dhe kënaqësisë së Tij, kjo është një e fshehtë ndërmjet njeriut dhe Zotit të cilën askush nuk mund ta dijë përveç tyre. Njerëzit mund të qëlloj që ta shohin një njeri që agjëron; që nuk ha, nuk pi dhe nuk kryen asgjë nga ato që e prishin agjërimin, por që ky njeri e ka lënë ushqimin, pijen dhe epshin e tij për hir të Atij që adhuron; kjo është diçka që nuk mund ta shohë asnjë prej njerëzve, dhe pikërisht ky është realiteti i agjërimit.

Agjërimi ka tre nivele: agjërimi i përgjithshëm, agjërimi i veçantë dhe agjërimi tepër i veçantë. Për sa i përket agjërimit të përgjithshëm ai kryhet duke ndaluar trupin të ushqehet si dhe të kryej aktin epshorë.

Agjërimi i veçantë kryhet duke ndalur shikimin, dëgjimin, gjuhën, dorën, këmbën dhe të gjitha organet e trupit që të mos kryejnë gjynahe.

Agjërimi tepër i veçantë është agjërimi i zemrës dhe i mendjes nga çdo pasion i ulët, dhe çdo mendimi të keq që të largon nga Allahu, ai është gjithashtu; largimi me shpirt nga kjo botë dhe veçim me Allahun.

Disa nga rregullat që duhet të kihen parasysh gjatë agjërimit të veçantë është: ruajtja e shikimit nga gjërat e ndaluara, përmbajtja e gjuhës në nxjerrjen e fjalëve të shëmtuara dhe të pahijshme, si dhe fjalëve të padobishme dhe në fund; ruajtja e të gjithë pjesëve të tjera të trupit nga çdo gjë e papëlqyeshme. I dërguari i Allahut, bekimi i Zotit qoftë mbi të, ka thënë: Ai njeri i cili nuk i lë fjalët e këqija dhe të vepruarit me to, Allahu nuk ka nevojë që ky njeri të lërë të ngrënën dhe të pirën.”[2] “E sa prej atyre që agjërojnë nuk përfitojnë prej agjërimit të tyre vetëm se uri dhe etje?!”[3]

Vetvetiu kuptohet se agjërimi e humb vlerën edukativo-shpirtërore nëse njeriu nuk tërhiqet nga dëfrimet, madje edhe në mendime. Kjo mund të duket tepër e vështirë në sytë e njerëzve që nuk agjërojnë, por përvoja shekullore tregon se besimtarët e vërtetë gjatë agjërimit të Ramazanit e fitojnë një aftësi të tillë.

Njerëzit që jepen pas adhurimit kanë konstatuar se dëshira për të plotësuar kënaqësitë trupore natyrale e pengon përsosmërinë shpirtërore të njeriut. Që trupi t’i nënshtrohet shpirtit ai duhet t’i shmanget fuqisë trupore dhe kështu atij i jepet mundësia për shtimin e fuqisë shpirtërore. Është konstatuar se në këtë drejtim nuk ka asgjë më efikase sesa uria, etja, largimi nga epshi, kontrolli i gjuhës, zemrës, mendimeve dhe organeve të tjera. Një nga mënyrat për përsosjen e njeriut është edhe nënshtrimi që duhet t’i bësh natyrës shtazarake që shfaqet tek njeriu; nënshtrim ndaj logjikës dhe shpirtit. Natyra e njeriut ndonjëherë ndodhet në situata rebelimi ndaj dhe ka nevojë për ushtrime të ashpra, siç është agjërimi, për të mposhtur epshet e veta. Nëse njeriu gabon, pendimi dhe lodhja që vinë prej agjërimit e ndihmojnë atë për pastrimin e shpirtit dhe i forcojnë atij vendosmërinë për të mos i përsëritur gabimet e tij.

Një rregull tjetër që duhet pasur parasysh gjatë agjërimit është edhe mos ngrënia e tepërt gjatë natës, por mjafton që njeriu të hajë aq sa i nevojitet dhe të mos e teprojë. Për shumë njerëz muaji i Ramazanit është muaji i netëve ku hahet dhe pihet pa karar, gatuhet dhe shpenzohet për ushqim ajo që nuk bëhet edhe në muajt e tjerë! Këta njerëz nuk e kanë kuptuar siç duhet thelbin e agjërimit, ndaj për një gjë të tillë duhet tu hiqet vërejtje. Gjatë agjërimit njeriu ndryshon orarin e të ngrënit dhe kjo nuk do të thotë se ai ka nevojë të ushqehet më tepër sesa në muajt e tjerë. Trupi njeriut në çdo kohë ka nevojë për të njëjtën sasi ushqimi, dhe muaji i Ramazanit nuk bën përjashtim në këtë drejtim. Duhet ditur gjithashtu se ushqimi i tepërt gjatë natës është i dëmshëm si për trupin ashtu edhe për gjendjen shpirtërore të njeriut, nëse njeriu tejngopet gjatë iftarit atëherë ai do të rëndohet për kryerjen e adhurimit gjatë natës, dhe nëse ai gjithashtu tejngopet në kohën e syfyrit, ai do të rëndohet për orët që vinë më pas. Ushqimi i tepërt shkakton dembelizëm, dhe largim nga përmendja e Allahut, dhe ç’është më e rëndësishme ai nuk të lë të kuptosh dhe të ndjesh një nga qëllimet e agjërimit, i cili është të provosh shijen e urisë dhe të etjes, e pra ushqimi i tepërt e humbet këtë urtësi.

Nuk është e vërtetë se agjërimi në zonat e ftohta është në kundërshtim me kërkesat e shëndetit të njeriut. Vrojtimet biologjike tregojnë se egërsirat praktikisht nuk hanë asgjë, e veçanërisht kur bie dëborë, ato flenë, ose në ndonjë mënyrë tjetër e kalojnë kohën e vet duke agjëruar, dhe kështu në pranverë ato paraqiten të përmirësuara. E njëjta gjë vlen edhe për drunjtë, të cilët gjatë dimrit krejtësisht i bien gjethet dhe flenë, pa i ujitur, mirëpo pas disa muaj agjërimi ata përtërihen në pranverë dhe bëhen më të fuqishëm se më parë. Në realitet si të gjitha organet jetësore tek njeriu, edhe organet e tretjes gjithashtu kanë nevojë për pushim, agjërimi është një metodë e mirë për këtë gjë. Mjekësia bashkëkohore, në të gjitha shtetet e perëndimit i mjekon disa sëmundje, veçanërisht sëmundjet kronike, me anë të një periudhe të shkurtër apo të gjatë të agjërimit. Në fund duhet thënë se pavarësisht nga vlerat e dobitë trupore dhe materiale që ka agjërimi, prapë se prapë në thelb agjërimi është një detyrë fetare, ushtrimi shpirtëror i të cilit e afron njeriun te Allahu. Kushdo që agjëron në bazë të porosisë së mjekut ose për ndonjë shkak tjetër të kësaj bote, agjërimi në fjalë nuk i pranohet si adhurim fetar.

O mysliman! Mos harro ky është muaji që ti më tepër duhet t’i përkushtohesh punëve të mira, harroji për një çast lodhjet dhe punët e kësaj bote, që nuk mbarojnë kurrë dhe përkushtoju Zotit tënd që kaq shumë të do dhe të mëshiron.

Nëse nuk falesh fillo të falesh në këtë muaj të pesta kohët, dhe kurrë mos i lë ato!

Nëse falesh atëherë shtoji faljet e pëlqyera gjatë ditës dhe natës!

Jep zekatin nëse ke mundësi dhe shtoji lëmoshat për nevojtarët, veçanërisht për të afërmit dhe besimtarët, por nëse nuk ke bëj çka mundesh sepse dyert e sevapeve nuk janë të hapura vetëm për dhënien e parave.

Lexoje Kuranin në këtë muaj, ose qoftë edhe një pjesë të tij, sepse Kurani zbriti në këtë muaj të bekuar dhe ky është muaji i Kuranit!

Lexo libra fetarë dhe lëri mënjanë për ca kohë gazetat dhe revistat, televizionin dhe radion sepse ky Ramazan ikën dhe nuk kthehet më!

O njeri! Shpirti yt ka nevojë për pranverë dhe gjallëri dhe Ramazani është stina e tij!

.


[1] Sure El-bekare:183.

[2] Transmeton Buhari 1903.

[3] Transmeton Ahmedi 8639.

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 11:05 pm  Lini një Koment  

DOBITË E TË BESUARIT NË KADER

DOBITË E TË BESUARIT NË KADER

Para se të përmendnim dobitë që ka një besimtarë nga të besuarit në kader, duhet të theksojmë se Islami, ndaj përcaktimit të fatit të njeriut; mban një qëndrim të mesëm. Qëndrim i cili nuk bie në fatalizëm, ku për çdo gjë, të mirë apo të keqe që i ndodh njeriut në jetë, bëhet përgjegjës vetëm kaderi dhe njeriu nuk është i përgjegjshëm për asgjë, por as dhe në ekstremin tjetër i cili mohon para dijen e Allahut dhe përcaktimin e Tij, për gjithçka që ndodh në të tashmen dhe të ardhmen. Natyra Kaderit, që ne besojmë sipas mësimeve të Islamit, përbëhet nga rruga e mesme ndërmjet këtyre dy skajeve, dhe është një e fshehtë e Allahut thelbin e së cilës Ai e ka mbajtur të fshehtë ndaj njerëzve.

* Të besosh tek Kaderi do thotë të plotësosh besimin se Allahu ka nën kontrollin dhe zotërimin e Tij gjithçka. Kaderi i Zotit është pjesë e veprimeve të Tij, ndaj dhe besimi në të prek këtë aspekt të Imanit.

* Të besosh tek Kaderi do të thotë që njeriu në çdo çështje t’i kthehet Zotit të tij. Duke ditur dhe besuar se çdo gjë që ndodh në jetë e mirë apo e keqe është në dorë të Allahut, atëherë patjetër njeriu duhet t’i drejtohet Atij që ka në dorë lumturinë dhe hidhërimin e tij, që t’i largojë atij vuajtjet dhe t’i japë atij kënaqësinë, e cila është dhuratë nga mirësitë e panumërta të Allahut.

* Duke besuar në Kader njeriu njeh pozitën dhe vlerën e vetes së tij, ndaj nuk krenohet kur ai bën diçka të mirë.

* Kur njeriut i ndodh një fatkeqësi ai është në gjendje ta mund dhimbjen dhe t’i lehtësojë pasojat e saj, sepse ai e di që ajo vjen prej Allahut. Zoti i madhëruar thotë në Kuran:

مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَمَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ))

”Asnjë fatkeqësi nuk ndodh pa lejen e All-llahut dhe kush i beson Allahut, Ai do ta udhëzojë zemrën e tij, Allahu është i Gjithëditur për çdo gjë.” (sure Tegabun: 11)

Alkalme, një komentator i hershëm i Kuranit, duke komentuar këtë ajet thotë: ky ajet flet për atë njeri të cilit kur bie një fatkeqësi, e di se ajo vjen prej Allahut, ndaj dhe ndjehet i kënaqur me caktimin e Zotit dhe ia dorëzon çështjen Atij. Profeti i Islamit e ka shprehur mjaft bukur këtë aspekt: ”Puna e besimtarit të habit, gjithçka për të është e mirë, dhe kjo nuk i takon vetëm se besimtarit; nëse atij i vjen ndonjë e mirë, ai falënderon dhe kjo është diçka e mirë për të, e nëse atë e zë ndonjë fatkeqësi ai duron dhe kjo është diçka e mirë për të”[1]

* Besimi në Kader të shtyn të njohësh dhe të falënderosh Atë që me të vërtetë ishte burimi i mirësisë. Nëse nuk beson në Kader ti do t’ia dish për nder vetëm atij që u përcaktua si shkak për këtë gjë. Ndaj s’të çudit fakti tek sheh shumë njerëz që u servilosen pushtetarëve apo edhe të tjerëve, kur përfitojnë atë që duan, dhe harrojnë ta falënderojnë Allahun. S’ka dyshim se njeriu duhet t’i falënderojë njerëzit, siç thotë edhe Profeti (alehji salatu ue selam): ”Kush ju bën ndonjë të mirë; kompensojeni atë.”[2] Por nuk duhet harruar asnjëherë se burimi i çdo të mire vjen nga Allahu dhe se është Ai që e bëri shkak këtë njeri për të dhuruar ty këtë të mirë.

* Nëpërmjet besimit në Kader njeriu njeh urtësinë e Allahut të lartësuar; duke parë se çfarë transformimesh kolosale ndodhin në këtë gjithësi, që nga atomi e deri tek galaktikat super gjigante, çdo gjë ndodh me përcaktimin dhe gjykimin e urtë të Allahut. Kushdo që nuk e mbart me vete këtë besim nuk do të mund ta shohë siç duhet kurrë urtësinë e kësaj gjëje.

* Besimi në Kader e shpëton njeriun nga shirku. Shumë filozofë mendonin se vetëm e mira vinte prej Zoti, ndërsa e keqja shkaktohej nga perënditë e vogla që ishin nën të! E gjithë kjo doktrinë e Perëndisë së të mirës e të dritës dhe perëndive të së keqes e të errësirës, nuk është veçse një doktrinë e prapambetur pagane e cila synon të mos bëjë përgjegjës, sipas tyre, Allahun Zotin e madhërishëm për fatkeqësitë që ndodhin! Dhe kështu për zoroastrianët kishte dy krijues: Drita e cila krijonte të mirën dhe Errësira që krijonte të keqen! Në një pozitë të tillë kanë rënë edhe sekte islame të cilat mohojnë se Allahu është Ai i cili krijon veprimet e njerëzve, dhe kështu pa e kuptuar sajuan një krijues të dytë veç Allahut! Besimi në njësimin e Allahut nuk mund të plotësohet nëse nuk pranohet se vetëm Allahu është Krijuesi i çdo gjëje, dhe se vullneti i Tij zbatohet tek të gjithë krijesat e Tij. Të gjithë ata që mohojnë Kaderin, nuk e njësojnë Zotin e tyre dhe nuk e njohin Atë ashtu siç duhet. Besimi në Kader është udhëkryqi ku ndahet rruga e Teuhidit me atë të Shirkut. Besimtari që beson në Kader e pranon se kjo gjithësi dhe çka në të është vepër e një Zoti, e një të adhuruari, e një hyji, e ai i cili nuk e ka këtë besim patjetër që do të bjeri në shirk.

* Besimi në Kader të jep kurajë dhe të bën të guximshëm, të bën të mos trembesh nga vështirësitë. A nuk e keni lexuar nëpër histori sesi besimtarët nuk stepeshin nëpër luftëra, sepse ata e ndjenin në çdo moment se jeta dhe vdekja është në dorë të Zotit. A nuk keni parë sesi ai që beson në Kader nuk trembet të thotë të vërtetën edhe para tiranëve sepse jetën, rrizkun dhe të ardhmen e tij e ka në dorë vetëm Allahu. Ndaj besimi në Kader nuk është një thirrje për në plogështi dhe pesimizëm por një nxitje për të luftuar, e përpjekur në çdo moment të jetës drejt së mirës. Ata që nuk ndihen të tillë nuk e kanë kuptuar Kaderin siç duhet.

وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَسَتُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ

Dhe thuaju: “Punoni! Allahu do t’i shohë punët tuaja, edhe i Dërguari i Tij, edhe besimtarët. Dhe ju do të silleni përsëri tek i Gjithëdituri i së fshehtës dhe i së hapurës, kur Ai do t’ju njohë ju me punët që keni bërë.” (Teube:105)

Literatura e shfrytëzuar:

-Sahihul Muslim

-Sherh El-akidetu El-uasitije, Muhamed ibn Salih el-uthejmin.

-El-kada uel kader, Umer Sulejman el-eshkar.


[1] Trs. Muslimi.

[2] Trs. Ebu Daudi 1672, Nesaiu etj.

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 11:02 pm  Lini një Koment  

Cilët janë ata që i përkasin Ehli Sunneh uel Xhemah dhe cilët jo

Cilët janë ata që i përkasin Ehli Sunneh uel Xhemah dhe cilët jo

Shejhul-islam Ahmed Ibn Tejmije u pyet rreth hadithit të Profetit (salallahu alejhi ue selem) që thotë: “Do të përçahet umeti im në shtatëdhjetë e tre grupe.” Cilat janë këto grupe dhe çfarë besimi ka çdo njëri prej këtyre grupeve?

Ai u përgjigj: Elhamdulilah. Ky hadith është sahih (autentik) dhe mjaft i njohur nëpër librat e hadithit, siç janë Suneni i Ebu Daudit, Timidhiut, Ibn Maxhës etj. Teksti i tij është ky: “Çifutët u përçanë në shtatëdhjetë e një grupe, që të gjitha janë në zjarr përveç njërës. Të krishterët u përçanë në shtatëdhjetë e dy grupe, që të gjitha janë në zjarr përveç njërës. Ky umet do të përçahet në shtatëdhjetë e tre grupe, që të gjitha janë në zjarr përveç njërës.” Ndërsa në një transmetim tjetër thuhet: “në shtatëdhjetë e tre fe (sekte)”. Në një nga transmetimet thuhet se sahabet i thanë: O i Dërguari i Allahut! Cili është grupi i shpëtuar? Ai tha: “Çdo kush që është me atë të cilën jam unë sot dhe sahabet e mi.” Në një transmetim tjetër thuhet se ai tha: “Ai është xhemati, dora e Allahut qëndron mbi xhematin.”

Për këtë arsye thuhet se pse grupi i shpëtuar është Ehli Sunneh uel Xhemah, që edhe janë pjesa më e madhe e (Umetit) dhe bashkësia më e shumtë. Ndërsa grupet e tjera janë ata të paktit e të veçuarit, ata që përçahen mes vetes, bidatçinjtë dhe ata që shkojnë mbas tekave dhe dëshirave të tyre. Asnjë prej këtyre grupeve nuk arrin t’i afrohet masës së grupit të shpëtuar, e jo më të barazohet me të. Madje mund të ketë prej këtyre grupeve të tilla që janë tepër të vogla në numër. Veçantia që i bashkon të gjitha këto grupe është: Largimi nga Kurani, Sunneti dhe Ixhmai. Cilido që vepron sipas Kuranit, Sunnetit dhe Ixhmait i përket grupit të Ehli Sunneh uel Xhemah. Përsa i përket përcaktimit se cilat janë këto grupe, njerëzit kanë shkruar shumë vepra rreth tyre dhe i kanë përmendur ato në librat ku flasin për sektet, por të thuhet prerazi se ky grup i cilësuar është një prej shtatëdhjetë e dy grupeve, patjetër që duhet argument për këtë gjë. Allahu e ka bërë haram në përgjithësi të folurit pa dije, po ashtu edhe e ka bërë në veçanti haram, të folurit pa dije ndaj çështjeve që i përkasin Atij. I lartësuari thotë: “Thuaj: “Me të vërtetë, Zoti im ka ndaluar vetëm punët e pahijshme, qofshin të hapëta ose të fshehta dhe gjynahet, dhunimin pa të drejtë, t’i shoqërohet Allahut (në adhurim) diçka, për të cilën nuk ju ka dhënë kurrfarë të drejte dhe të thoni për Allahun atë që nuk e dini.” (Araf:33) “O njerëz! Ushqehuni me të gjitha ato gjëra të lejuara e të mira që gjenden në Tokë dhe mos ndiqni gjurmët e djallit, sepse ai është njëmend armiku juaj i hapur. Ai ju nxit vetëm në të këqija, në vepra të turpshme dhe të flisni për Allahun gjëra që nuk i dini.” (Bekare:168-169) “Mos paso atë për çka nuk e di!” (Isra:36) Ajo që dua të them gjithashtu është edhe fakti se shumë prej njerëzve flasin për këto grupe me hamendje dhe sipas dëshirave të tyre. Grupin e tij dhe ata që e pasojnë këtë grup i konsideron si të vetmit ata që i përkasin Ehli Sunneh uel Xhemah, ndërsa grupet e tjera që nuk pajtojnë me të janë bidatçinj! Pa dyshim që kjo është një humbje e qartë. Pasuesit e së vërtetës dhe të Sunnetit nuk pasojnë tjetër kë veç të dërguarit të Allahut (salallahu alejhi ue selem), që nuk fliste nga mendja e tij, por vetëm me shpalljen që i zbriste. Vetëm Profeti (salallahu alejhi ue selem) është ai njeri që i duhet besuar për çdo gjë që informon dhe i duhet bindur për çdo gjë që urdhëron. Një pozitë e tillë nuk i takon asnjë imami, përveç Profetit (salallahu alejhi ue selem). Çdo njeriu i merret dhe i lihet fjala përveç të dërguarit të Allahut (salallahu alejhi ue selem). Cilido që e konsideron një njeri tjetër përveç të dërguarit të Allahut (salallahu alejhi ue selem) se ai që e do atë dhe pajton me të është prej Ehli Sunneh uel Xhemah dhe ndërsa ata që nuk pajtojnë me të janë bidatçinj e u përkasin grupeve të humbura, -siç edhe ka njerëz të tillë ndërmjet pasuesve të imamëve të fesë-, pa dyshim që një njeri i tillë edhe vetë i përket bitaçinjve dhe grupeve të humbura. Nga kjo që u tha bëhet e qartë se njerëzit të cilët e meritojnë më tepër se kushdo tjetër që t’i përkasin grupit të shpëtuar; janë pasuesit e Hadithit dhe të Sunnetit, ata që nuk pasojnë asnjë njeri tjetër me fanatizëm përveç të dërguarit të Allahut (salallahu alejhi ue selem). Ata janë njerëzit të cilët më mirë se kushdo tjetër njohin thëniet dhe veprimet e Profetit, ata që më tepër se kushdo tjetër bëjnë dallimin ndërmjet haditheve të vërteta dhe atyre jo të tilla. Imamët e këtyre njerëzve janë ata të që i kuptojnë më së miri hadithet dhe njohin kuptimet e tyre dhe i pasojnë ato, duke i besuar, punuar çka thuhet në to, duke i dashur dhe miqësuar me të gjithë ata që miqësohen me to dhe armiqësuar me të gjithë ata që armiqësohen me to. Ata i ballafaqojnë të gjitha besimet e thëniet me Kuranin dhe Sunnetin dhe nuk e konsiderojnë diçka prej bazave të fesë apo prej saj nëse ato nuk kanë ardhur me të vërtetë nga shpallja me të cilën u dërgua Profeti. Çdo gjë e cila i është shpallur Profetit në Kuran apo Sunnet përbën bazën të cilën e besojnë dhe mbështeten në të. Për sa i përket çështjeve të cilat njerëzit nuk kanë rënë dakord, siç janë emrat dhe cilësitë e Allahut, kaderi, kërcënimi me zjarr, urdhërimi për të mira dhe ndalimi nga e keqja e të tjera të ngjashme me këto, Ehli Sunneh i ballafaqon ato para Allahut (librit të Tij) dhe të dërguarit të Tij (haditheve të Profetit) dhe i komenton fjalët e paqarta për të cilat nuk kanë rënë dakord grupet e përçara, sipas Kuranit dhe Sunnetit. Nëse kuptimet që përmbajnë këto fjalë pajtojnë me Kuranin dhe Sunnetin i pranojnë ato e ndërsa ato që nuk pajtojnë i hedhin poshtë. Ehli Sunneh nuk shkojnë pas hamendjeve dhe çka u pëlqen atyre, sepse të shkosh pas hamendjeve është injorancë dhe të ndjekësh dëshirat pa pasur udhëzim prej Allahut është padrejtësi. E keqja në vetvete bashkon: injorancën dhe padrejtësinë, e Allahu i madhëruar thotë: “kurse njeriu e pranoi. Me të vërtetë, njeriu u tregua i padrejtë me veten dhe i paditur (për pasojat e kësaj përgjegjësie). Si pasojë, Allahu do t’i dënojë hipokritët dhe hipokritet, idhujtarët dhe idhujtaret, ndërsa do t’ua pranojë pendimin besimtarëve dhe besimtareve. Vërtetë Allahu është Falës dhe Mëshirëplotë.” (Ahzab:72-73) Allahu këtu përmend faljen sepse Ai e di që çdo njeri patjetër do të ketë tek ai injorancë dhe padrejtësi, e më pas Allahu falë atë që do. Një njeriu besimtar vazhdimisht do t’i bëhet e qartë ajo e vërtetë për të cilën ai ishte injorant ashtu siç edhe do të largohet nga ato punë për të cilat kishte vepruar në mënyrë të padrejtë. Padrejtësia më e afërt që ai bën është ajo ndaj vetes së tij, siç thotë i Lartësuari: “Allahu është mbrojtës i atyre, të cilët besojnë dhe ata i nxjerr nga terri në dritë” (bekare:257) “Ai është i cili robit të vet i shpall argumente të qarta për t’iu nxjerrë juve nga terri në dritë.” (hadid:9) “Elif Lam Ra. Librin ta kemi shpallur që me lejen e Zotit të tyre t’i nxjerrësh njerëzit nga terri në dritë” (Ibrahim:1)

Një gjë që duhet të dihet është edhe fakti se njerëzit të cilët pasojnë grupet e ndryshme në besim, nuk janë në të njëjtën gradë. Ka prej tyre të atillë që kanë rënë në kundërshtim me Sunnetin në baza themelore të fesë, e ndërsa të tjerë në çështje mjaft të imta. Çdokush që iu është kundërvënë grupeve të tjera që janë shumë më larg Sunnetit sesa grupi i tij, ai për këtë është i lavdëruar për të vërtetën që ka thënë dhe për të pavërtetën që ka kundërshtuar, por ai e ka kaluar kufirin e drejtësisë gjatë kundërpërgjigjes së tij duke mohuar një pjesë të së vërtetës dhe duke pranuar një pjesë të së pavërtetës. Dhe kështu që ai i është kundërvënë një bidati të madh me një bidat më të vogël se i pari, të pavërtetës me një të pavërtetë më të pakët se e para. Në realitet kjo është gjendja e shumicës së teologëve kelamist që e identifikojnë veten si pasues të Ehli Sunneh uel Xhemah. Njerëz të tillë nëse të tilla bidate nuk i përdorin si arsye për tu ndarë nga xhemati i myslimanëve, e nuk miqësohen dhe armiqësohen me njerëzit për shkak të këtyre risive, atëherë të tilla risi konsiderohen si gabime, e Allahu i madhëruar ua falë të tilla gabime besimtarëve. Në të tilla pozicione kanë rënë mjaft nga Imamët dhe të parët e këtij umeti. Ata kanë thënie të cilat i kanë nxjerrë në bazë të ixhtihadit, ndërsa në realitet këto thënie bien në kundërshtim me atë çka thuhet në Kuran dhe në Sunnetin autentik. Këta njerëz dallojnë nga ata të cilët miqësohen me ata të cilët pajtojnë me ta dhe armiqësohen me ata të cilët nuk pajtojnë me ta, përçajnë xhematin e myslimanëve, dhe i nxjerrin prej fesë apo i bëjnë fasika (të prishur) ata me të cilët nuk pajtojnë me ta në mendime dhe ixhtihade e këtë nuk e bëjnë me ata që pajtojnë me ta, e lejojnë luftën ndaj atij me të cilin nuk pajtojnë dhe nuk e lejojnë ndaj atij me të cilin pajtojnë, pa dyshim që njerëz të tillë u përkasin ithtarëve të përçarjes dhe grupeve të humbura. (marrë nga mexhmua fetaua v.3 f.345-348)

Përktheu: J.Topulli

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 10:54 pm  Lini një Koment  

Cilët janë Al Muhamed dhe Ehli bejti i tij

Bismilahi rrahmani rrahim

Cilët janë Al Muhamed dhe Ehli bejti i tij

Nga ana gjuhësore fjala Al

El-xheuheri (v.293 h), një gjuhëtar i madh arab, thotë: Al-i i personit janë familja e personit dhe fëmijët e tij, po ashtu Al janë edhe pasuesit e tij.[1]

Ibn Mendhur, autori i fjalorit më të mirë në gjuhën arabe, thotë: Al-i i njeriut janë familja e tij, Al-i i Allahut dhe i të Dërguarit të Tij janë miqtë e tij.[2]

Po ashtu autorët e fjalorit Mu’xhem el-uesit thonë: Al-i i personit janë familja e tij dhe fëmijët e tij, dhe pasuesit dhe ndihmuesit e tij.[3]

Ndërsa Er-ragib El-isfahani thotë: Al rrjedh nga fjala Ehl…përdoret veçanërisht për ata që janë të veçantë për njeriun, qoftë kjo për shkak të afërsisë familjare apo miqësisë së ngushtë (mualatë miqësi që ka ardhur nga skllavëria e më parshme apo arsye tjetër). Allahu thotë: familjen (al) e Ibrahimit dhe familjen (al) e Imranit[4] dhe thotë: “Ithtarët (al) e faraonit futni në dënimin më të rëndë!”[5] dhe thuhet se Al i Profetit (salallahu alejhi ue selem) janë të afërmit e tij, dhe thuhet ata të veçantët e tij nga ana e dijes, kjo sepse njerëzit e kapur me fe janë dy llojesh: një lloj i cili është i përgatitur mjaft mirë me dije dhe me vepra, për ta thuhet: Al-i i Profetit dhe umeti i tij. Dhe lloji tjetër e kanë dijen në formë imitimi dhe thuhet për ta: umeti i Muhamedit dhe nuk thuhet Al-i i tij. Pra çdo të gjithë Al-i i Profetit janë umeti i tij por jo i gjithë umeti është Al-i i tij. Xhafer Es-sadikut, rahimehullah, i thanë[6]: njerëzit thonë: myslimanët që të gjithë janë Al-i i Profetit (salallahu alejhi ue selem)? Dhe ai tha: edhe kanë gënjyer edhe kanë thënë të vërtetën. Dhe e pyetën: ç’kuptim ka kjo? Ai tha: kanë gënjyer se gjithë umeti është Al-i i tij dhe kanë thënë të vërtetën nëse ata veprojnë me shtyllat e sheriatit të tij janë Al-i i tij.[7]

Pra nga ana gjuhësore tek Al Muhamed futen edhe shokët e tij.

Nga ana gjuhësore fjala Ehl bejt

Së pari me ehl nënkuptohet veçanërisht gruaja dhe argument për këtë është ajeti: Kur Musai e plotësoi afatin e caktuar dhe u nis me familjen (ehl) e vet, vuri re nga larg një zjarr në anën e (malit të) Turit. I tha familjes (ehl) së vet: “Pritni, sepse kam parë një zjarr[8]

Sheh Ihsan ilahi shahir thotë: Qëllimi me familjen e Musait këtu është gruaja e tij, siç kanë rënë dakord për këtë edhe komentatorët shia, që të gjithë pasi me Musain nuk ka pas tjetër veç gruas së tij. Kështu ka thënë Et-tabersi në komentin e sures En-neml tek ajeti: dhe kur Musai i tha familjes së tij: pra gruaja e tij dhe qe bija e Shuajibit.[9] Po kështi e ka komentuar edhe El-kumi në tefsirin e tij[10]. Po kështu edhe El-arus el-huejzi në tefsirin e tij ‘Nuru eth-thekaljeni’[11] gjithashtu edhe El-kashani në tefsirin e tij ‘Menhexhul sadikin’[12] etj.[13]

Fjala Elhi bejt në Kuran është përmendur dy herë: një herë në suren Hud ajeti 73 kur flet për Ibrahimin, aljehi selam, dhe herën e dytë kur flet për gratë e Profetit në suren El-ahzab. Duke qenë se shiat abuzojnë me këtë ajet duke e shkëputur nga konteksi dhe për caktuar vetëm ata që duan ata më duhet t’i tregojë të gjitha ajetet para dhe mbrapa që të kuptohet se për kë bëhet fjalë në veçanti në ajet. Thotë i madhëruari:

33:28. O ti Pejgamber, thuaju grave tuaja: “Në qoftë se lakmoni jetën e kësaj bote dhe stolitë e saj, atëherë ejani: unë po ju jap furnizimin (për lëshim) dhe po ju lëshoj ashtu si është e rrugës.

33:29. E në qoftë se e doni All-llahun, të dërguarin e Tij dhe botën tjetër, atëherë të jeni të sigurta se All-llahu ka përgatiur shpërblim të madh për ato prej jush që bëjnë punë të mira.

33:30. O gra të Pejgamberit, cilado prej jush që bën punë të ligë e të shëmtuar, asaj dënimi i shtohet dyfish, e kjo për All-llahun është shumë lehtë.

33:31. E kush prej jush i përvishet adhurimit të All-llahut dhe respektimit të të dërguarit të Tij dhe bën punë të mira, asaj do t’i japim shpërblimin e dyfishtë dhe për të kemi përgatitur furnizim të këndshëm.

33:32. O gratë e Pejgamberit, ju nuk jeni si asnjë grua tjetër, nëse kini kujdes e ruheni, andaj mos u llastoni në të folur e të lakmojë ai që ka sëmundje në zemrën e tij, po thuani fjalë të matura.

33:33. Dhe rrini në shtëpitë tuaja e mos shfaqni bukurinë tuaj si shfaqej në injorancën e hershme, faleni namazin, jepeni zeqatin dhe respektojeni All-llahun dhe të dërguarin e Tij. All-llahu ka për qëllim që nga ju, o familje e shtëpisë (së Pejgamberit) të largojë ndytësinë e mëkateve dhe t’ju pastrojë deri në skaj.

33:34. E, përkujtojeni atë nga ajetet e All-llahut dhe rregullat e fesë që po u lexohen në shtëpitë tuaja; vërtet, All-llahu është i kujdesshëm dhe i njohur hollësisht për çdo gjë.

Tani a ka njeri që se kupton se për kë bëhet fjalë këtu në veçanti?! Ajetet flasin për gratë e Profetit si para edhe mbrapa dhe është absurde që ato të përjashtohen nga Ehli Bejti!

Sheukani në tefsirin e tij thotë: Ibn Abasi, Ikrima, Ataja, El-kelbij, Mukatili dhe Seid ibn Xhubejri thonë se Ehli bejti i përmendur në ajet janë gratë e Profetit (salallahu alejhi ue selem) në veçanti, dhe thanë: qëllimi me shtëpinë është shtëpia e Profetit dhe banesat e grave të tij sepse Allahu thotë: po u lexohen në shtëpitë tuaja, po ashtu edhe konteksti është për gratë…[14]

Gjithashtu çka e përforcon këtë është hadithi i transmetuar nga Buhari e të tjerë se Profeti (salallahu alejhi ue selem) kur u shpif për Aishen (radijallahu anha) tha: “Kush do të më mbështesë mua për të ndëshkuar atë njeri i cili më ka lënduar rëndë duke shpifur për familjen time (ehli bejti)?[15] Hadithet në këtë temë janë të shumta, çka bëhet e qartë se qëllimi është në veçanti për gratë e Profetit.

Ibn Kethiri duke komentuar këtë ajet thotë: ky ajet është tekst se gratë e Profetit futen tek Ehli bejti, sepse ato janë shkaku i zbritjes së këtij ajeti dhe shkaku i zbritjes hyn në ajet, pa diskutim, qoftë i vetëm apo edhe dikë tjetër, çka është edhe më e saktë.[16]

Por tek Ehli bejti në një kuptim më të përgjithshëm hynë edhe fëmijët e tij, xhaxhallarët dhe bijtë e tyre, siç është rasti kur Profeti i futi nën xhyben e tij Fatimen, Aliun, Hasanin dhe Hysejnin, që edhe ata t’i përfshij ajeti i mësipërm. Në transmetimin e hadithit tek Tirmidhiu (3205) rreth kësaj ngjarje e cila ndodhi në shtëpinë e Umi Selemes kur ajo pa Profetin veprimin që bëri mbasi këndoi ajetin në fjalë dhe fjalët që tha: O Allah këta janë familja ime (ehli bejti) largoji ndotësinë e mëkateve dhe pastroji ata. Dhe umi Seleme tha: po unë jam me ta o i dërguari i Allahut? Dhe ai i tha: Ti je (apo rri) në vendin tënd, ti je në hajër. [17] e cili mund të jetë ky hajër veç qenie së saj pjesëtare e Ehli bejtit!

Një shiit thotë: Salavaten mund ta beshe edhe pa i permend ashabet, kurse salavaten nuk mund ta besh pa e permend Ehlibeitin.

Po është e vërtetë se salavatet mund t’i bësh edhe pa përmendur sahabet, madje dhe pa përmendur Ehli bejtin. Pasi Allahu kur na urdhëron në Kuran për të rënë në salavat thotë: Eshtë e vërtetë se All-llahu dhe engjëjt e Tij me madhërim e mëshirojnë Pejgamberin. O ju që keni besuar, madhërojeni pra atë (duke rënë salavatë) dhe përshëndeteni me selam.[18] E pra këtu nuk përmendet askush veç Pofetit!

Nëse argumentoheni me hadithin e salavatit ibrahimije, besoj u bë e qartë se Al- janë edhe gratë e tij, por edhe në mos e pranofshi këtë atëherë unë po ju përmend një hadith tjetër të saktë që e transmeton Buhari (3369), Muslimi (407), Nesaiu (1294) etj ku thuhet: O Allah! Bekoje Muhamedin dhe gratë e tij dhe pasardhësit e tij ashtu siç e ke bekuar Familjen e Ibrahimit..

Ky është një argument më tepër se ehli bejti apo Al-i i tij janë edhe gratë e tij, doni apo s’doni ju shiat.

Kush janë Ehli bejti sipas fesë (jo sipas shiave)

Dijetarët (sunnijtë) janë ndarë në katër mendime për këtë gjë.

Mendimi i parë: Al-i i Profetit janë ata të cilët u është bërë haram marrja e sadakasë. Të këtij mendimi janë: Ebu Hanifja,[19] Shafiu,[20] Ahmedi,[21]dhe disa malikij[22].

Mendimi i dytë: ata janë pasardhësit dhe gratë e tij. I këtij mendimi është Ibn Abdulberi,[23]Ibn El-arabi,[24] Ibn Tejmije,[25] si dhe një transmetim nga Ahmedi.[26]

Mendimi i tretë: se Al-i i tij janë pasuesit e tij deri në Ditën e Kiametit. Këtë mendim e transmeton Bejhekiu nga Xhabir ibn Abdilah,[27] po ashtu edhe nga Sufjan Eth-theurij.[28] Të këtij mendimi janë edhe shafiinjtë (jo vetë Shafiu) si El-ezheri,[29] po ashtu Es-sifarini,[30] dhe Neveviu në komentin e tij të Muslimit,[31] El-merdaui,[32] etj.

Mendimi i katërt: Al-i i tij janë të devotshmit e umetit të tij. Të këtij mendimi janë El-kadi Husejn,[33] Er-ragib,[34] etj.[35]

Dhe secili nga grupet ka paraqitur argumentet e tij, nëse do t’i përmendim do të zgjatesha, dhe koha për momentin nuk më premton.

Ndërsa për shiat (rafidhat) janë vetëm Aliu, Fatimja, Hasani dhe Husejni (radijallahu anhum)! Mirëpo më e çuditshmja është se ata nuk i fusin vajzat e Fatimes dhe Aliut! Nuk fusin as fëmijët e tjerë të Aliut, qofshin djem këta apo vajza! Dhe jo vetëm kaq por edhe tre vajzat e tjera të Profetit! A vend ku të rri kjo?

Ju takon juve të gjykoni!

Dhe ai për të cilin Allahu nuk ka caktuar dritë, për të nuk ka aspak dritë.


[1] Es-sihah 4/1672

[2] Lisan El-arab 11/31 madetu ehl

[3] Muxhem El-uesit madetu al fq.33 bot.1989.

[4] Sure Ali-imran:33

[5] Sure El-gafir:46

[6] Këtë transmetim Er-ragibi e ka përmendur pa sened dhe pa referencë nga e ka marrë!

[7] Muxhem mufredat elfadh el-kuran, fq 37 bot 1997. darul kutub el-ilimje

[8] Sure El-kasas: 29.

[9] Tefsir Mexhmea el-bejan vol.4 fq.211

[10] Vol. 2 fq. 139 bot Nexhef 1386 h.

[11] Vol. 4 fq. 126 bot. Kum.

[12] Vol.7 fq.95, sure El-kasas.

[13] Esh-shia ue ehlil bejt. Fq. 18

[14] Fethul Kadir sure El-ahzab.

[15] Buhariu 2637.

[16] Sure El-ahzab ajeti 33. vol. 3. fq. 637 me Hyreje të Abdulkader Arnautit.

[17] Hadithi është sahih. Shih sahih Tirmidhi i Albanit.

[18] Sure El-azab:56

[19]Sherh fehul kadir li ibn Humam (2/274), Umdetul karij (7/339)

[20] El-mexhmua i Neveviut (3/466), Fethul Bari (11/160)

[21] Mexhmua fataua ibn tejmeje (22/460) dhe xhelau el-efham ibn kajim (109)

[22] Munteka sherhuj mueta lil baxhi (2/153)

[23] Temhidi (17/302-303)

[24] Ahkam el-kuran (3/623)

[25] Mexhmua fataua ibn tejmeje (22/461)

[26] El-insaf lil merdaui (2/79)

[27] Sunen el-kubra (2/151-152)

[28] Sunen el-kubra (2/151-152)

[29] El-mexhmua neveviut (7/466)

[30] Leuamia el-enuar (1/50)

[31] Sherhu sahih muslim (4/368)

[32] El-insaf lil merdaui (2/79)

[33] El-mufredat

[34] E kemi përmendur më parë

[35] Shih El-mexhmua neveviut (7/466) etj.

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 10:46 pm  Lini një Koment  

Aliu, Allahu qoftë i kënaqur me të, i katërti i Kalifëve

Aliu, Allahu qoftë i kënaqur me të, i katërti i Kalifëve

E kush nuk e njeh Aliun të birin e Ebu Talibit nga familja Beni Hashim të fisit Kurejsh. Ai ishte djali i xhaxhait të Profetit (salallahu alehji ue selem) dhe dhëndri i tij, bashkëshorti i Fatimes, fëmija më e dashur e Profetit, ai ishte prijësi i katërt i myslimanëve dhe një nga dhjetë të përgëzuarit me Xhenet.

Aliu lindi tridhjetë e dy vjet mbas Profetit (salallahu alehji ue selem) dhe ishte djali më i vogël i Ebu Talibit, nëna e tij quhej Fatime bint Esed dhe ishte gjithashtu nga familja e Beni Hashimit. Aliu që në moshë të vogël qëndron pranë Profetit, i cili do të bëhej si babai i dytë për të, dhe kjo lidhshmëri do të vinte dhe forcohej gjithmonë e më tepër me shpalljen hyjnore që i zbriti Muhamedit (salallahu alehji ue selem), Aliu do të ishte fëmija i parë që do të pranoj Islamin rreth moshës nëntë vjeçare, dhe një nga të parët që përqafuan këtë fe.

Tiparet e jashtme të tij

Ngjyrën e lëkurës e kishte ezmere të theksuar, sytë të rëndë dhe të mëdhenj, pak i shkurtër, dhe me flokë të rënë, kishte mjekër të madhe dhe të zbardhur nga thinjat. Ishte njeri trim dhe tepër guximtarë, i vendosur në luftë por e donte paqen dhe marrëveshjet kur bëhej fjala të ruajtur gjakun e myslimanëve.

Ibn Xheuzi në librin e tij ‘Sifetu Safua’ përmend se Aliu pati katërmbëdhjetë djem dhe nëntëmbëdhjetë vajza. Me Fatimen, vajzën e Profetit ai pati katër fëmijë, dy djem dhe dy vajza, ndërsa fëmijët e tjerë me gra të tjera.

Profeti (salallahu alehji ue selem) e donte shumë Aliun, jo vetëm sepse ai ishte kushëriri dhe dhëndri i tij, por sepse edhe Allahu e donte Aliun. Në ditën Hajberit kur myslimanët luftonin kundra çifutëve, Profeti tha: këtë flamur do t’ia japë nesër një njeriu të cilit Allahu do t’i jap fitoren, ai e do Allahun dhe të Dërguarin e Tij dhe Allahu dhe i Dërguari i Tij e duan këtë njeri. Shokët e Profetit atë natë e aluan duke biseduar se kush do të ishte ky njeri. Të nesërmen të gjithë shkuan tek Profeti, dhe secili prej tyre dëshironte që të ishte ai personi që do t’i jepej flamuri. Por Profeti (salallahu alehji ue selem) tha: Ku është Ali ibn Ebi Talib? Atëherë shokët i thanë se ai ishte i sëmurë nga sytë. Profeti urdhëroi që ta sillnin para tij, dhe mbasi e sollën Profeti (salallahu alehji ue selem) pështyu në sytë e tij dhe mbasi u lut për të, ai u shërua sikur të mos kish qenë sëmurë më parë, më pas Profeti i dha atij flamurin dhe i tha: Shko drejt tyre ngadalë derisa të arrish në mejdanin e tyre dhe më pas ftoi ata në Islam, dhe tregoi detyrimet që ata kanë ndaj Allahut, sepse pasha Allahun! Sikur Allahu të udhëzojë nëpërmjet teje një njeri të vetëm, kjo do të jetë më mirë për ty sesa edhe një deve e kuqe.[1]

Aliu mori pjesë në të gjitha luftërat në të cilat mori pjesë Profeti i Allahut (salallahu alehji ue selem) dhe nuk iu nda atij, por në luftën e Tebukut vendosi që Aliu të mos vinte me të, por të qëndronte si mëkëmbësi i tij në Medine. Aliu (radijallahu anhu) i pakënaqur i thotë: O i Dërguari i Allahut! A po më lë mua të që të udhëheq gratë dhe fëmijët? Dhe i Profeti i tha: A nuk dëshiron që ti për mua të jesh si Haruni me Musain? Por se mbas meje nuk ka profet.[2] Shiko seç dashuri mbante Profeti për Aliun ku e vë atë në pozitën e Harunit që ishte vëllai i Musait dhe që i priu popullit kur Musai po largohej për të marrë Teuratin nga Allahu, ndaj dhe Profeti nuk po e linte atë mbas me gratë dhe fëmijët veçse sikur e la Musai të vëllanë e tij që të përkujdesej për popullin, pra i besoi në ato çaste atë që nuk mund t’ia besonte vetëm se të vëllait, por vetëm me një dallim se Haruni ishte profet dhe Aliu jo.

Dashuria për Aliun, këtë sahabi të nderuar, është pjesë e besimit tonë, ata që e urrejnë atë janë hipokritë dhe pa dyshi që besimtarët e duan atë.[3]

Një herë Profeti (salallahu alehji ue selem) shkon tek shtëpia e Aliut dhe nuk e gjen atë aty. Profeti e pyet të bijën Fatimen se ku ndodhet dhe ajo i thotë se mes saj dhe atij kishte pasur një zënkë dhe kështu që ai qe larguar nga shtëpia. Profeti më pas e gjen Aliun të shtrirë në xhami dhe rroba i kishte rënë nga trupi dhe ai ishte bërë me dhe. Profeti ulet pranë tij dhe fillon t’i fshij dheun me dorë dhe t’i thotë: Çohu o Ebu Turab (babai i dheut)! Çohu o Ebu Turab (babai i dheut)![4] Dhe që nga ajo kohë Ebu Turab, ishte emri më i dashur për të.

I tillë ishte Aliu i dashur për Profetin dhe i tillë do të ngelte edhe pas vdekjes së tij, për Ebu Bekrin, Umerin dhe Uthmanin, ai do të ishte një nga miqtë më të dashur të tyre dhe një nga këshilltarët më të sinqertë për ta.

Të flasësh për këtë sahabi, për jetën dhe veprat e tij, për frikën ndaj Allahut, dijen dhe mençurinë e tij, edukatën dhe moralin e tij, adhurimin dhe përkushtimin ndaj Allahut, nuk mjaftojnë rreshtat e një reviste dhe as faqet e saj, por ne për ta mbyllur do të japim një përshkrim që i bëhet Aliut nga një prej miqve të tij.

Muauije ibn Ebi Sufjan i thotë Dirar ibn Damres, ma përshkruaj Aliun. Dhe ai kërkon t’i shmanget, por Muauija këmbëngul dhe atëherë Dirari tregon: Ai pasha Allahu ishte një njeri largpamës, i fuqishëm, fliste fjalë të prera dhe gjykonte me drejtësi, ishte i mbushur gjithë dije, fjalët i kishte të urta, nuk i pëlqente kjo botë dhe kënaqësitë e saj, gjente qetësi gjatë natës në adhurim. Pasha Allahun! Ai lotonte shumë, mendohej gjatë, dhe meditonte me vete, i pëlqenin rrobat e ashpra dhe ushqimi i të varfërve. Pasha Allahun, ishte sikur të ishte një prej nesh, na përgjigjej kur e pyesnim, na përshëndeste i pari kur e takonim, dhe vinte kur e ftonim. Dhe me gjithë që i qëndronim afër dhe na rrinte afër nuk para i flisnim për shkak të pozitës së tij. Kur buzëqeshte dhëmbët i shkëlqenin si të ishin perla të vëna në rradhë. Ai i nderonte njerëzit e devotshëm, i donte të varfrit, dhe nuk i hapte rrugë të fortit kur nuk ishte në të drejtë, njerëzit e dobët e mbanin shpresën tek drejtësia e tij. Dëshmoj para Allahut se e kam parë disa herë në net të errëta tek falej në vend faljen e tij dhe qante pa pushim dhe ngashërehej. Më duket sikur e kam para syve duke e dëgjuar të thotë: o dynja! O dynja! A mua më ke dalë përpara dhe mua po më kërkon? Ku vete, ku vete? Mashtro dikë tjetër dhe jo mua! Të kam divorcuar tre herë ndaj nuk kthehem më tek ty, mosha jote është e shkurtër, dhe jeta jote është e ulët, dhe rreziku jot i madh. Oh sa pak zahire që kam, dhe udhëtimi është i gjatë dhe i vetëm!

Kur Muauija e dëgjoi të gjithë këtë filluan t’i rridhnin lot saqë edhe mjekra filloi t’i pikojë dhe ai e fshinte me mëngën e rrobës, dhe të pranishmit i kishte kapur e qara. Dhe Muauija tha: Allahu e mëshiroftë Ebul Hasanin (Aliun)! Pasha Allahu ka qenë i tillë. Po ti si e ndjen veten pa të o Dirar? Dirari i thotë: e ndiej veten të trishtuar sikur ajo nënë që i kanë vrarë fëmijën në prehrin e saj dhe ajo s’pushon së qari nga trishtimi.[5] Ja kështu e donin sahabet njëri-tjetrin ndonëse mund të kishin mospajtime.

Aliu vdiq në moshën gjashtëdhjetë e tre vjeçare, në Kufe të Irakut, duke rënë shehid nga dora e një njeriu të humbur që i përkiste sektit të haurixhëve.

Allahu e mëshiroftë dhe qoftë i kënaqur prej Aliut dhe na bashkoftë ne bashkë me të dhe sahabet tjerë në Xhenet. Amin.


[1] Transmeton Buhariu 4210, Muslimi 2406.

[2] Transmeton Buhari 3706, Muslimi 2404.

[3] Shih hadithin nr.78 tek Muslimi.

[4] Transmeton Buhari 441.

[5] Sifetu safua 1/166

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 10:41 pm  Lini një Koment  

Gabimet në materialin: Ajeti i Pastrimit dhe Ehl ul-Bejti

Bismilahi Rrahmani Rrahiim

Gabimet në materialin: Ajeti i Pastrimit dhe Ehl ul-Bejti

Materiali është i mbushur plot gafa dhe gabime, dhe ajo çka të bie në sy më tepër është njëanësia e theksuar në shqyrtimin e argumenteve, pa marrë parasysh këtu në janë të sakta apo jo, gjë që përbën një problem tjetër më vete. Nëse do t’i përgjigjeshim të gjitha gabimeve të këtij materiali pesë faqesh, një libër i tërë do të dilte. Mirëpo nuk më premton koha dhe nervat të merrem me gjithçka të vogël dhe të madhe, ndaj do të kufizohem kryesisht në pikat më kryesore dhe që janë të argumentuara, pasi hedhja poshtë e tyre është rrëzimi thelbit të materialit, ndërsa pjesët e tjera janë më tepër gjëra anësore plotësuese. Megjithatë unë do të përmend në pika të shkurtra disa vërejtje të përgjithshme si për shembull:

a-njëanshmëri në përzgjedhjen e haditheve.

b- mos përmendja në të shumtën e rasteve e saktësisë ose jo të hadithit.

c- mbledhja e argumenteve nga ku të mundet, nga burime dytësore dhe tretësore.

d- përmendja e një grupi të madh referencash për të njëjtin transmetim, çka nuk i shton fortësinë atij pasi të gjitha kanë të njëjtin burim, ose kthehen tek një pikë e përbashkët e zinxhirit të transmetimit.

e- përmendja e burimeve shiite të përziera me ato sunnite, kur dihet që ne nuk i marrim për bazë ato.

f- gabime në traskiprimin e emrave dhe titujve të librave nga gjuha arabe, për vetë faktin se materiali është ndërtuar nga përkthime nga një gjuhë e dytë, nga anglishtja mesa duket…etj.

Allahu i madhëruar thotë:

وَقَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَلا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ الْأُولَى وَأَقِمْنَ الصَّلاةَ وَآتِينَ الزَّكَاةَ وَأَطِعْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً

Dhe rrini në shtëpitë tuaja e mos shfaqni bukurinë tuaj si shfaqej në injorancën e hershme, faleni namazin, jepeni zeqatin dhe respektojeni All-llahun dhe të dërguarin e Tij. All-llahu ka për qëllim që nga ju, o familje e shtëpisë (së Pejgamberit) të largojë ndytësinë e mëkateve dhe t’ju pastrojë deri në skaj. (el-ahzab:33)

Së pari duhet thënë se emërtimi ‘Ajeti i Pastrimit’ (Ajetu et-tat’hiir) është një term shiit dhe nuk para përdoret nga librat sunnite. Ajeti në fjalë në fakt është vetëm një pjesë e ajetit dhe jo i gjithi. Me gjithë kërkimet kompjuterike, në disa mënyra, të këtij togfjalëshi në qindra libra suniijsh, libra bazë dhe jo bazë, një përdorim i tillë nuk gjendet, përveç rasteve kur u kthehet përgjigje shiave.[1] Kjo tregon se një term i tillë për ajetin në fjalë në mes sunnijve është i pa përdorshëm, për rrjedhim edhe argumenti i tij nuk pajton, më së shumti, me mendimet sunnite për këtë ajet.

Së dyti për kë ka zbritur ky ajet?

Dijetarët sunnij janë ndarë në tre mendime për këtë:

Mendimi i parë: Ibn El-xheuzi në tefsirin e tij Zadul-mesir duke përmendur këto mendime thotë: Ky ajet është për gratë e Profetit (salallahu alejhi ue selem) sepse ato banonin në shtëpinë e tij. Kjo transmetohet nga Ibn Abasi, Ikrima, Ibn Saib, dhe Mukatili. Po ashtu Ibn Sadi transmeton se edhe Uruetu është i këtij mendimi[2]. Ndërsa nga mufesirinët janë Sujuti,[3] Sheukani,[4] Es-samarkandi,[5] Ez-zemahsheri.[6]

Mendimi i dytë: Ky ajet është i veçantë për Profetin, Aliun, Fatimen, Hasanin dhe Husejnin. Ibn Xheuzi thotë se i këtij mendimi është Ebu Seid El-hudrij, (do ta sqarojmë më poshtë sa e saktë është kjo), po ashtu transmetohet nga Enesi, Aishja dhe Umi Seleme.[7] Po ashtu El-bagaui shton se i këtij mendimi është edhe Muxhahidi edhe Katade.[8] Gjithashtu edhe Tahaui në Mushkilel Athar, etj.

Përsa i përket Enesit (radijallahu anhu). Argument për këtë janë transmetimet që përcillen nga Enesi se Profeti kur kalonte para shtëpisë së Aliut në kohën e namazit i thërriste ata dhe përmendte ajetin në fjalë! A do të thotë kjo se Enesi mendon se kjo pjesë ajeti ka zbritur vetëm për ta?!

Përsa i përket Aishes (radijallahu anha). Argument është hadithi që transmetohet tek Muslimi se Profeti kur i mbështolli ata të katër nën rrobë lexoi këtë ajet. E njëjta pyetje vlen këtu si në rastin e Enesit!

Mendimi i tretë: Ehli bejti janë gratë dhe familja e tij. Ibn Xheuzi thotë se të këtij mendimi janë: Ed-dahaku, Ez-zexhaxh.[9] Po kështu prej komentatorëve janë edhe Ibn Kethiri, El-uahidi,[10]El-alusi,[11] Ebu Hajan,[12] Ibn Atije el-muharibi,[13] Er-razi,[14] El-bekai,[15] El-bejdaui,[16] En-nesefi,[17] Ebu Saud,[18] Eth-thealebi,[19] Ibn Ashur,[20] Shenkiti,[21] etj.

Në fakt ky është edhe mendimi më saktë të cilin e përmend Ibn Kethiri mbas shqyrtimit të një sërë transmetimesh të ndryshme; se shkaku i zbritjes së këtyre ajeteve qenë gratë e Profetit, por bashkë me gratë e tij hynë edhe katërshja e përmendur në hadith.

El-bejt në gjuhën arabe do të thotë shtëpi dhe pikë së pari nënkupton banesën ku jetohet pra Ehli el-bejt do të thotë banorët e shtëpisë, pra familja. Përdoret në këtë mënyrë për të treguar njerëzit me të cilët jeton një njeri, më konkretisht gruan dhe pasardhësit.[22]

Ibn Ashur duke komentuar veprimin e Profetit (salallahu alejhi ue selem) thotë: Mesa duket urtësia e mbulimit të tyre me një rrobë bashkë me të, qëndron në faktin se ai ka dashur që kuptimit të figurshëm të shtëpisë për ta, t’ia përafroj edhe pamjen e shtëpisë së vërtetë, për aq sa është e mundur në atë moment, që rroba të ishte në pozitën e shtëpisë, dhe Profeti që gjendej brenda saj bashkë me ta, siç tregohet në hadithin e transmetuar nga Muslimi, është ai që përket kjo rrobë-shtëpi. Nga kjo kuptohet qartë se gratë e Profetit (salallahu alejhi ue selem) i përkasin shtëpisë së tij, e marrë kjo drejt për drejt nga ajeti dhe se Fatimja, dy fëmijët e saj dhe burri i saj janë bërë pjesë e Ehli bejtit të tij nga lutja e tij ose duke e interpretuar ajetin me nënkuptimet e tij, pra ata janë ehli bejti i tij me argument nga Sunneti… Në fjalët e hadithit të rrobës (kisa) nuk ka ndonjë gjë që tregon që kjo karakteristikë i përket vetëm atyre nën rrobë, pasi në fjalën e tij: këta janë ehli bejti im, nuk ka kontekst kufizimi, kjo është e ngjashme si me fjalën e Allahut: ‘këta janë miqtë (mysafirët) e mi’[23] dhe kjo nuk do të thotë se unë nuk kam mysafir të tjerë, pasi kjo do të thotë ta shkëputësh ajetin nga fjalët që ka përpara dhe mbrapa, dhe mesa duket, ky iluzion ka që nga koha e tabiinëve dhe se fillesat e tij i ka pas nga përsëritja e këtij ajeti nëpër gojë pa e lidhur me çka mbrapa dhe përpara.[24]

Së treti: Ku zbriti ajeti dhe kur?

Nga një shqyrtim i tërë transmetimeve që i ka mbledhur Ibn Kethiri në tefsrin e tij del ky rezultat:

1-Dy transmetime nga Umi Seleme njëri tek Ahmedi dhe tjetri tek Ibn Xheriri tregojnë se Umi Seleme deklaron se ajeti zbriti në shtëpinë e saj pasi në të ndodhej katërshja. Nga kjo lihet të kuptohet se ajeti ka zbritur ndoshta për shkak të tyre. Vetëm se në njërin transmetim gjendet një transmetues me emrin Atije (problematik) që e përcjell hadithin nga Ebu Seidi, (gjë për të cilin do flasim më poshtë). Kurse transmetimi tjetër tek Ibn Xheriri, Umi Seleme thotë: Për të (Aliun) zbriti, ndërsa Ibn Kethiri po këtë transmetim të Ibn Xheririt e tregon kështu: në shtëpinë time zbriti! Ndoshta kjo vjen për shkak të diferencave që mund të kenë dorëshkrimet e ndryshme. Gjë që e përmend edhe Ibn Ashuri në tefsirin e tij duke thënë: korrigjuesi i botimit të ‘Tefsiri Ibn Kethirit’ ka përmendur se në tekstin e këtij hadithi ka mospajtime në të gjitha dorëshkrimet.

Më konkretisht ky transmetim vjen nga:

Ibn Humejd (?) që thotë na ka treguar ne:

Abdullah ibn Abdulkudus-(i sinqertë, akuzohet për rafidhi dhe gabonte, niveli 5)[25]– nga:

El-a’mash -(i besueshëm por sillet si mudelis, niveli 2)- nga:

Hakim ibn Sad- (i sinqertë, niveli 4)- nga:

Umi Seleme (sahabije) …

Ky ndoshta është transmetimi i vetëm që ka një farëz konsiderate, ku edhe thuhet se Umi Seleme është e mendimit se ajeti zbriti për Aliun. Megjithatë edhe ky me këtë zinxhir transmetimi zor se mund të merret për bazë çdo fjalë e tij! Allahu e di më së mirë!

2- Gjashtë transmetime të tjera nga Uathile, Umi Seleme, Sadi dhe Aishja tregohet ngjarja dhe nuk flitet për ajetin se ku apo kur zbriti.

Nga kjo del përfundimi se ajeti është shpallur më parë dhe më pas ka ndodhur ngjarja qoftë menjëherë pas shpalljes apo pas njëfarë kohe.

Këtë fakt e treguam për të kuptuar në një farë mënyre se për kë zbriti ajeti, nga faktet më së shumti del në pah se ajeti ka zbritur para ngjarjes dhe veprimi i Profetit ka ndodhur më pas, çka vërteton mendimin se ajeti nuk ka zbritur posaçërisht për katërshen. Ajo çka e përforcon këtë është se transmetimi më i saktë nga Umi Seleme, siç e konsideron këtë Tirmidhiu (nr. 3871)[26] dhe të cilin e ka përmendur edhe Lohja, nuk e përmend fare ajetin, as se kur dhe se për kë zbriti, por vetëm ngjarjen dhe lutjen e Profetit. Po kështu edhe transmetimi i Muslimit që pa dyshim është më i miri, siç thotë Ibn Haxheri në El-isabe, nuk përmend gjë. Allahu e di më së miri.

Lohja thotë:

Dëshira dhe qëllimi i Allahut për ta larguar të gjithë ndytësinë nga Ehl ul-Bejti është në suazën e tërë skemës së krijimit, në atë që Allahu dëshiroi që brenda rendit të Tij pjesëtarët e asaj Shtëpie të jenë të çliruar nga çdo papapastërti e të stolisur me papërlyerje. Po t’ia referonim dëshirën e Allahut çështjeve të ligjit dhe dispozitave të tij, kuptimi do të ishte se në sferën ligjore ata nuk do të kryenin shkelje apo përlyenin veten. Është e qartë se një kuptim i tillë do të ishte i papranueshëm, sepse shmangia e mëkatit dhe heqja e të papastrës është një obligim fetar universal, imponimi i të cilit nuk i jep nder apo status të posaçëm askujt. Ai me siguri nuk do ta bënte Profetin (s) t’i përvishej veprimit të paprecedent të mbledhjes së anëtarëve të Ehl ul-Bjetit të tij pas dyerve të mbyllura, e t’u hidhte atyre një mbulojë (kisa’) përsipër.

Përgjigje:

Së pari cili është kuptimi i fjalës rixha? Siç e ka cekur edhe Lohja nga ana gjuhësore do të thotë papastërti, dhe kuptohet nga ajeti që nuk bëhet fjalë për papastërti trupore. Lind pyetja çfarë papastërtish shpirtërore nënkupton fjala rixhs?

Ibn Xheuzi thotë: Komentatorët kanë pesë mendime për këtë.

I pari: shirku, këtë e ka thënë El-hasan (el-basriu).

I dyti: mëkati (ithm), këtë e ka thënë Es-sudij (me bindje shiite).

I treti: shejtani, këtë e ka thënë Ibn zejdi.

I katërti: dyshimi.[27]

I pesti: gjynahet (measi) këto dy të fundit i ka përmendur El-mauerdi.

Ez-zexhaxh thotë: rixhs është çdo gjë e papastër qoftë ushqim, punë apo diçka e turpshme (fahishetu).[28]

Ibn Xheriri mbështet mendimin e tretë duke thënë: rixhs këtu do të thotë shejtani, ndërsa në vende të tjera rixhsi është shirku.[29] Er-ragib el-isfahani përmend se për rixhs-in është thënë se ka kuptimin edhe të ndëshkimit.[30] Ndërsa Ibn Ethiri kur jep shpjegimet e kësaj fjale që ka në hadithet e Profetit thotë: rixhsi është: papastërtia, mund të përdoret për të treguar shëmtinë e haramit dhe të një veprimi të shëmtuar, ndëshkimi, mallkimi dhe kufri.[31] Një nga fjalorët bashkëkohorë më të mirë të gjuhës arabe i botuar nga Akademia e gjuhës arabe ‘El-mu’xhem el-uesit’ për fjalëm rixhs jep këto kuptime: papastërti (kadher), veprim i shëmtuar, haram, mallkim, kufr dhe ndëshkim.[32]

Janë të paktë ata që përmendin se rixhs ka kuptimin e mëkatit (ma’them) siç është Ibn El-kelbij, siç tregohet kjo në dy fjalorët më të mëdhenj të gjuhës arabe; Taxhul arus dhe Lisanul arab ku thuhet: Ibn El-kelbij ka thënë në fjalën e Allahut të lartësuar: ajo është me të vërtetë rixhs e fisk (mëkat) [33] dhe po kështu edhe në ajetin: janë rixhs, nga punët e djallit [34] ai tha: Er-rixhs: mëkati (el-ma’them).[35] Pra siç shihet edhe ky e ka komentuar këtë fjalë si mëkat për këto dy ajete dhe jo për ajetin për të cilin ne po flasim. Duke mos harruar se Ibn El-kelbij është i biri El-kelbit, i akuzuar për gënjeshtar dhe rafidhi!

Këtu po japim një pasqyrë të përdorimit të fjalës rixhs në Kuran nga katër përkthimet e tij në gjuhën shqipe.

1-Ahzab: 33 Er-rixhz (trajtë e shquar)

Hasan Nahi, botimi i dytë

O Familje e Profetit! Në të vërtetë, Allahu do që ta largojë prej jush papastërtinë (komentuar si gjynahet) dhe t’ju pastrojë plotësisht.

Sherif Ahmedi

All-llahu ka për qëllim që nga ju, o familje e shtëpisë (së Pejgamberit) të largojë ndytësinë e mëkateve dhe t’ju pastrojë deri në skaj.

Fethi Mehdiu

All-llahu, me të vërtetë, dëshiron që nga ju – o, familja e Profetit – të largojë mëkatet dhe t’iu pastrojë plotësisht.

Telat Sula

Allahu vetëm se dëshiron ta largojë prej jush Er-Rixhz (veprat e ulëta, gjynahet, çdo gjë të keqe), o pjesëtarë të familjes (së Pejgamberit a.s.), dhe t’ju bëjë ju të pastra plotësisht e pa asnjë njollë.

2-Haxh: 30 er-rixhz

Hasan Nahi, botimi i dytë

Andaj, largohuni prej ndotësisë së idhujve dhe largohuni prej fjalëve të rreme.

Sherif Ahmedi

pra largohuni nga ndytësitë e idhujve dhe largohuni fjalës shpifëse.

Fethi Mehdiu

pra largohuni prej idhujve të ndyrë dhe fjalëve të pavërteta!

Telat Sula

Kështu pra, braktisni adhurimin e ndyrë të idhujve, braktisni edhe fjalën e rreme.

3-Junus: 100 er-rixhs

Hasan Nahi, botimi i dytë

Ai dënon ata që s’mendojnë.

Sherif Ahmedi

E dënimin u jep atyre që nuk mendojnë.

Fethi Mehdiu

dhe Ai dënon ata që nuk mendojnë.

Telat Sula

dhe Ai do të lëshojë dënimin mbi ata që nuk mendojnë.

4-Enam:125 er-rixhs

Hasan Nahi, botimi i dytë

Kështu, Allahu, i ndëshkon ata që nuk besojnë.

Sherif Ahmedi

Kështu All-llahu lëshon dënimin mbi ata që nuk besojnë.

Fethi Mehdiu

Ja, ashtu All-llahu u vë peshë të rëndë atyre që nuk besojnë.

Telat Sula

Në këtë mënyrë Allahu lëshon Zemërimin e Tij mbi ata që nuk besojnë.

5-Teube: 125 rixhs (trajtë e pa shquar)

Hasan Nahi, botimi i dytë

ajo ua shton edhe më dyshimin që kanë dhe ata vdesin si mohues.

Sherif Ahmedi

ajo (zbritja e kaptinës) ndytësisë së tyre u shton ndytësi dhe ata vdesin si jobesimtarë.

Fethi Mehdiu

ajo ua ka shtuar ndytësinë mbi ndytësinë e tyre që e kanë, dhe ata vdiqën e shkuan si mosbesimtarë.

Telat Sula

ajo do të shtojë dyshim e mosbesim në mosbesimin e tyre, mohim e dyshim (gjithnjë e më të thellë) dhe vdesin duke qenë mosbesimtarë.

6-Teube: 95 rixhs

Hasan Nahi, botimi i dytë

Ata janë të ndyrë dhe strehimi i tyre është Xhehenemi.

Sherif Ahmedi

ata janë të ndyrë, e vendi i tyre do të jetë xhehennemi,

Fethi Mehdiu

ata janë njëmend të ndytë, edhe vendbanimi i tyre do të jetë në xhehennem,

Telat Sula

Vërtet që ata janë Rixhsun (jo të pastër), dhe vendbanimi i tyre është Xhehenemi

7- Araf: 71 rixhs

Hasan Nahi, botimi i dytë

Ai tha: “Tashmë, ju ka rënë dënimi dhe zemërimi i Zotit tuaj.

Sherif Ahmedi

Hudi) Tha: “Juve ju gjeti dënimi dhe përbuzja nga Zoti juaj.

Fethi Mehdiu

“Juve ju ka gjetur dënimi dhe hidhërimi i Zotit tuaj”

Telat Sula

(Hudi a.s. u) tha: “Dënimi dhe Zemërimi nga Zoti juaj tashmë kanë rënë mbi ju.

8-Enam: 145 rixhs

Hasan Nahi, botimi i dytë

mishit të derrit – se këto janë të ndyta

Sherif Ahmedi

ose mish derri, ai është i ndytë,

Fethi mehdiu

mishit të derrit”, – ajo është me të vërtetë e ndytë e mëkat

Telat Sula

mishit të derrit, pasi ky i fundit është vërtet i ndyrë,

9-El-maide 90 rixhs

Hasan Nahi, botimi i dytë

Me të vërtetë, pijet alkoolike, bixhozi, idhujt dhe shigjetat e fallit janë vepra të ndyta nga punët e djallit.

Sherif Ahmedi

s’ka dyshim se vera, bixhozi, idhujt dhe hedhja e shigjetës (për fall) janë vepra të ndyta nga shejtani.

Fethi Mehdiu

alkooli edhe loja me para edhe idolatria edhe shigjetat për falla janë të ndyra, nga punët e djallit,

Telat Sula

pijet alkoolike dehëse e maramendëse, kumari (bixhozi), Ansabet (altarët ku flijohen kurbane për idhuj e tjer), Azlamet (hedhja e shortit ose kërkimi i fatit me shigjeta) janë të neveritura e punë prej shejtani.

Ajeti

Hasan Nahi2

Sherif Ahmedi

Fethi Mehdiu

Telat Sula

Ahzab: 33 Er-Rixhz

1-papastërtinë

1-ndytësinë e mëkateve

1-mëkatet

1-Er-Rixhz (veprat e ulëta, gjynahet, çdo gjë të keqe)

Haxh 30 Er-Rixhz

2-ndotësisë

2-ndytësitë

2-të ndyrë

2-adhurimin e ndyrë

Junus 100 Er-Rixhz

3-dënon

3-dënimin

3-dënon

3-dënimin

Enam125 Er-Rixhz

4-i ndëshkon

4-dënimin

4-peshë të rëndë

4-Zemërimin

Teube 125 Rixhsun

5-dyshimin

5-ndytësisë

5-ndytësinë

5-dyshim e mosbesim

Teube 95 Rixhsun

6-të ndyrë

6-të ndyrë

6-të ndytë

6-Rixhsun (jo të pastër)

Araf 71 Rixhsun

7-dënimi

7-dënimi

7-dënimi

7-Dënimi

Enam 145 Rixhsun

8-ndyta

8-i ndytë

8-e ndytë e mëkat

8-i ndyrë

maide 90 Rixhsun

9-të ndyta

9-të ndyta,

9-të ndyra

9-të neveritura

Siç shihet edhe nga katër përkthimet në shqip, së bashku, për fjalën rixhs në të gjithë Kuranin predominon kuptimi a)-i papastërtisë 17 herë, nga këto dy herë e shoqëruar me fjalën mëkat, b)-ndëshkimit 10 herë, c) mëkat 3 herë dhe nga këto një herë e shoqëruar me fjalën ndytësi, një herë si një nga komentet e fjalës rixhs, dhe një herë të vetme si mëkat…etj.

Ibn Xheuzij duke komentuar pjesën e ajetit dhe t’ju pastrojë plotësisht thotë: Ka tre mendime:

I pari: nga shirku, e ka thënë Muxhahidi.

I dyti: nga e keqja (es-su), e ka thënë Katade.

I treti: nga mëkati, e ka thënë Es-sudij dhe Mukatili (i braktisur nga ana e dijetarëve).

Pra tash bëhet e qartë se ajeti komentohet jo si pastrim nga çdo lloj gjynahu apo gabimi njerëzor, nga të cilët vetëm profetët janë të ruajtur, por nga gjynahe të tilla të mëdha si shirku, kufri, dyshimi, gjynahet që vinë si pasojë e ndikimit të drejtpërdrejtë të shejtanit dhe gjynahe që të çojnë në ndëshkimin e Allahut. Çka e përforcon këtë është edhe një nga transmetimet që përmend Imam Ahmedi (nr.2600) nga Umi Seleme se Profeti (salallahu alejhi ue selem) kur u lut tha: O Allah drejt Teje dhe jo drejt zjarrit unë dhe ehli bejti im. Dhe Umi Seleme tha: po unë o i dërguari i Allahu? Dhe ai tha: edhe ti. Vetëm se në këtë transmetim ai që e ka dëgjuar nga Umi Seleme nuk njihet[36], kështu që transmetimi nuk plotëson kushtet për të qenë i saktë. Ndërsa të gjithë transmetuesit e tjerë janë të besueshëm. Allahu e di më së miri.

Me këtë që paraqita nuk dua të them se fjala rixhs qoftë edhe nga ana figurative nuk e përmban kuptimin e mëkateve, pasi nga ana shpirtërore nuk ka gjë më të ndyrë sesa mëkatet, por problemi është kur ajeti në fjalë komentohet si argument i pagabueshmërisë, i pastërtisë absolute nga mëkatet dhe jo më për Profetin por edhe për Ehli bejtin dhe që sipas shiave janë vetëm pesëshja bashkë me Profetin!

Pjesës së ajetit në fjalë kur flet për dëshirën e Allahut i janë dhënë dy kuptime respektivisht nga shiat dhe sunnitë:

a) Dëshirë universale (keunije ekzistencialiste) që tregon vullnetin e Allahut dhe vendimin e Tij për diçka që Ai e ka vendosur të ndodhë patjetër.

b) Dëshirë pëlqyese fetare (sheri’je) që tregon se çfarë Ai pëlqen që krijesat e Tij të bëjnë por që nuk do të thotë se ata do ta bëjnë patjetër.

Shiat mendojnë se në këtë rast është e para.

Ta zëmë për një moment se ajeti ka zbritur vetëm për ata të katërt, por nuk mund të pranojmë se ajeti bashkë me hadithin argumenton pagabueshmërinë e tyre, por madje të kundërtën e saj. Pasi nuk mund të thuhet për atë që është i pastër: unë dua ta pastrojë atë! Diçka që është prezentë është absurde ta kërkosh! Por nëse do të kishte dashur një gjë të tillë do të kishte thënë: Allahu e ka larguar nga ju rixhsin o ehli bejt dhe ju ka pastruar plotësisht. Por përkundrazi e lidhi këtë me dëshirën për t’i pastruar. Dhe dëshira në këtë rast është ajo që kemi përmendur në pikën (b).

Nëse vërtetë kjo dhuratë e Allahut për ta do të ishte një dhunti apo diçka e krijuar për ta e cila do t’i ngjante dhuratës së profetësisë nga ku ata domosdoshmërisht si Profeti do të ishin të pastër nga çdo gabim, atëherë ç’kuptim ka lutja që bëri Profeti për ta?! Nëse Allahu ishte duke i treguar Profetit të Tij (salallahu alejhi ue selem) për kaderin e Tij për këta njerëz, pse Profeti i lutet Allahut duke i thënë: O Allah këta janë familja ime (ehli bejti), largoje prej tyre ndotësinë e mëkateve (rixhsin) dhe pastroji ata plotësisht.?

Profeti (salallahu alejhi ue selem) kur Allahu i zbriti atij ajetin e Isme-s (të ruajtjes): Allahu të ruan ty prej njerëzve.[37] u tha njerëzve që të largoheshin dhe mos ta ruanin më.[38] Dhe nuk bëri dua që o Allah më ruaj! Shiko sesi është formuluar ky ajet dhe si është formuluar ajeti i pastrimit, dhe bëj dallimin mes tyre dhe sjelljes së Profetit në të dyja rastet, dhe e kupton diferencën!

E pra ajeti i pastrimit është i ngjashëm me disa ajete të tjera në të njëjtën formë si p.sh: Allahu nuk dëshiron t’ju krijojë ndonjë vështirësi, por dëshiron t’ju pastrojë dhe t’i plotësojë dhuntitë e Tij ndaj jush, që të jeni falënderues.[39] Madje ky ajet mund të ishte shumë më i fortë për pastrimin sepse Ai thotë këtu: dhe t’i plotësojë dhuntitë e Tij ndaj jush, dhe plotësimi i dhuntive kush mund të ishte veç ekzistencës së padiskutueshme të kësaj gjëje, pra pastrimit të plotë! Por këtë askush nuk e thotë, atëherë ajeti i përgjigjet dëshirës të cekur në pikën (b).

Allahu dëshiron që t’jua lehtësojë dhe jo që t’jua vështirësojë. Ai dëshiron që të plotësoni numrin e ditëve të agjërimit dhe që ta madhëroni Allahun.[40]

Allahu dëshiron që t’ju sqarojë, t’ju udhëzojë në rrugën e të dërguarve të mëparshëm dhe t’jua pranojë pendimet tuaja.[41]

Allahu dëshiron që t’jua lehtësojë (barrët), pasi njeriu është krijuar si një qenie e pafuqishme.[42]

Atëherë lind pyetja nëse këtu nuk ka asgjë të veçantë për Ehli bejtin pse atëherë Profeti bëri atë veprim që përshkruhet në hadith?

Përgjigja është e qartë dhe ka lidhje me gratë e Profetit të cilat Allahu i urdhëron dhe i ndalon duke u thënë se ato nuk janë si gratë e tjera ndaj duhet të ruhen në veprimet e tyre nga çdo gjë e ulët që prek personalitetin e tyre, nëse e kryejnë këtë do të shpërblehen dyfish. E pra Allahu ka për qëllim që me këto urdhëresa t’iu pastrojë juve o familje e Profetit dhe t’ua largojë gjynahet e t’iu bëj të devotshme.

Profeti duke parë këto ajete që flisnin për gratë e tij me një specifikë më të veçantë dhe shpërblim më të madh donte që Allahu në radhën e tyre të fuste edhe pasardhësit e tij bashkë me të atin e tyre si njerëzit e tij më të afërt, ndaj edhe i përgjigjet Umi Selemes kur ajo e kërkoi që të futej nën petkun tij: ti je në hajër. Pra ti nuk ke nevojë të bëj dua për ty që të bëhesh prej Ehli bejtit tim pasi ti je gruaja ime, je Ehli bejti im dhe Allahu për ty dhe shoqet e tua i ka zbritur këto ajete, por unë dua që në këtë mirësi të futen edhe këta të katër, që edhe këta janë prej familjes time, që edhe këta Allahu t’i bëj prej njerëzve të devotshëm.

Ndonëse Allahu për të gjithë besimtarët e dëshiron këtë gjë por në veçanti dhe para së gjithash për këtë familje që dëshiron ta shpërblejë dyfish, ndryshe nga të tjerët. Kjo është edhe veçantia e tyre ndaj njerëzve, dhe jo pagabueshmëria (el-isme) si ajo e Profetit (salallahu alejhi ue selem).

Nëse Profeti do të kishte dashur të tregonte ndonjë veçori të katërshes ai nuk do të ishte nevoja t’i mblidhte nën petkun e tij brenda një dhome dhe të lutej për ta! Por do të kishte dalë në mes të të gjithëve që të dëshmonte për këtë veçori dhe të tregonte se kush ishte Ehli bejti i tij.

Lohja thotë:

Saherë që anëtarët e Ehl ul-Bejtit e shihnin të nevojshme ta theksonin rangun e tyre të veçantë shpirtëror, ata i referoheshin me krenari këtij ajeti. Për shembull, Imam ‘Alīu iu referua atij gjatë rastit të Fedekut, apo konsultimit për zgjedhjen e khalīfit, pas vdekjes së ‘Umerit. Prijësi i Besimtarëve shtroi këtë argument: “A është shpallur për ndonjërin prej jush ajeti i pastrimit?” Kur ata thanë ‘jo’, ai vazhdoi: “Anëtarët e Ehl ul-Bejtit janë të mbuluar me virtyte të shumta, sepse Kur’ani thotë: {Allahu dëshiron ta largojë tërë ndytësinë e mëkateve nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë deri në skaj}. Allahu pra e ka larguar nga ne tërë ndytësinë, të jashtme e të brendshme, dhe na ka fiksuar në rrugën e së vërtetës dhe së drejtës.” (Gājet ul-Merām, f. 295)

Përgjigja:

E kërkova ku munda këtë transmetim, por mesa duket ky gjendet vetëm në burimet shia dhe ka mundësi që autori i këtij libri të jetë Hasan ibn Husejn El-bezeuari shia imamij (v. rreth 900.h) dhe titulli i plotë i librit duhet të jetë Gajetul meram fi fadail Ali ue euladuhu el-kiram. Pa parë transmetimin e tij si mund të jepen vlerësime për saktësinë e tij?! Thjesht përmendja nuk tregon vërtetësi, megjithëse edhe ky tekst nuk i përjashton gratë e Profetit.

Këtu dua të theksoj se shumë prej dijetarëve të tefsirit si për shembull Ibn Xherir Tabariu, Ibn Xheuzi, Sujuti në Durur el-menthur japin edhe mendimet e tjera bashkë me transmetimet përkatëse por nuk pozicionohen se kë ata pranojnë siç mund bëjnë të tjerë apo edhe ata vetë në shumë raste. Pra thjesht përmendja nuk do të thotë se ata janë të këtij mendimi pasi është absurde të thuash kështu ndërkohë që ata kanë përmendur edhe mendime të tjera dhe vetë nuk janë pozicionuar. Ndonjë herë kjo ndodh sepse ata nuk duan ta bëjnë këtë apo nuk janë të vendosur cilin mendim të marrin apo edhe shohin se nuk ka mospërputhje mes mendimesh por mund të pajtohet mes tyre.

Lohja thotë:

Fakhr ed-Dīn Rāzīu shton në Tefsīr ul-Kebīr, se Profeti (s) tha: “Ju janë hequr të gjitha mëkatet” e “Ju janë dhënë mbulojet e bekimeve.”

Qartësim:

Ja seç thotë Razi në fakt: fjala e Allahut: Dhe që të largoj prej jush rixhsin (papastërtinë)’ pra të heq prej jush mëkatet dhe t’iu pastroj dhe t’iu vesh rrobën e fisnikërisë (khula el-kerame), dhe më pas Allahu i lartësuar e lë ligjërimin (me përemër) në gjininë femërore dhe ligjëron (me përemër) në gjininë mashkullore me fjalën e tij: Dhe që të largoj prej jush (ankum) rixhsin, që në të të hynë gratë e Ehli bejtit të tij dhe burrat. Ka mendime të ndryshme se kush është ehli bejti, por më parësore është të thuhet se ata janë fëmijët e tij, gratë, Hasani, Husejni dhe Aliu është gjithashtu prej tyre sepse ai është prej Ehli bejtit të tij për shkak se ai qe i martuar me vajzën e Profetit (salallahu alejhi ue selem) dhe se ai nuk i ndahej Profetit.[43]

Lohja thotë:

Tahāwīu transmeton në Mushkil el-Athār, vëll. I, f. 336: “Umm Seleme thotë: ‘Kur u shpall ajeti fisnik, në shtëpi nuk ndodhej askush përveç Xhibra’īlit, të Dërguarit të Allahut (s), Fātimesë, Hasanit, Huseinit dhe ‘Alīut. Unë e pyeta: “O i Dërguari i Allahut, a jam unë nga Ehl ul-Bejti?” Ai u përgjigj: “Vërtet, ti ke vepra të mira tek Zoti.” Sa do të doja të kishte thënë ‘po’. Ajo do të kishte qenë për mua më e çmuar se gjithçka mbi të cilën ndriçon dielli.” Tahāwīu përmend 11 hadīthe me të njëjtin kuptim, të cituara nga Umm Seleme me zinxhirë të ndryshëm transmetimi.

Përgjigja:

Së pari këtë transmetim Tahaui e transmeton nga:

Fehd ibn Suljeman- (i besueshëm, niveli 3)– të cilit i ka treguar:

Seid ibn Kethir ibn Afir-(i sinqertë, niveli 4)- të cilit i ka treguar:

Ibn Lehia –(i sinqertë i përziente gjërat pasi iu dogjën librat, disa thonë se është i dobët, niveli 5)- nga:

Ebi Sakhr- (i sinqertë ka iluzione, niveli 5)- nga:

Ebi Muauije El-bexheli-(i sinqertë shfaq shiizëm, niveli 5)- nga:

Amretu El-hamedanijetu-(e besueshme, niveli 3)- nga:

Umi Seleme se ajo tha….

Këto vlerësime bashkë me nivelet e tyre të besueshmërisë janë marrë pothuajse të gjitha nga Ibn Haxheri në librin e tij Takrib et-tehdhib. Ai i ka ndarë nivelet e sigurisë në gjashtë, pra në këtë rast kemi transmetues që varjojnë nga niveli i tretë deri tek i parafundit i pesti. Në këto kushte nëse nuk ka ndonjë transmetim tjetër që ta forcojë këtë që ka treguar Tahauiu, transmetimi në fjalë merret me rezerva dhe mund edhe të mos pranohet përderisa nuk është përmendur nga të tjerët. Dhe çka e përforcon mosmarrjen e tij në konsideratë është fakti se disa transmetime të tjera si për shembull tek Ibn Xheriri por edhe vetë Tahaui i përmendur edhe nga Ibn Kethiri[44] Umi Seleme thotë: i thashë o i dërguari i Allahut më fut edhe mua me ta! Dhe ai tha: ti je prej Ehli-t tim. Po ashtu në një transmetim tjetër tek Imam Ahmedi në Musned ajo tha: i thashë: Edhe unë o i dërguari i Allahut? Dhe ai tha: edhe ti.

Po ashtu Tahaui po aty tregon edhe një transmetim tjetër ku ajo thotë: i thashë: o i dërguari i Allahut! A nuk jam prej Ehlit tënd? Ai tha: Posi jo (belaa). Tha (Profeti): hyrë nën rrobë (el-kisa). Ajo tha (Umi Seleme): dhe hyra pasi ai përfundoi lutjen e tij për djalin e xhaxhait të tij Aliun, dy djemtë e tij dhe bijën e tij Fatimen.

Tani me të drejtë unë pyes pse merren disa transmetime dhe lihen disa të tjerë, ndërkohë që në asnjë transmetim nuk thuhet nga Profeti: që ti nuk je, por transmetimet më të shumta dhe më të sakta përmendin: Ti je në hajër. Atëherë si t’ia vëmë emrin kësaj që na paraqitet këtu?! Ca të nënës e ca të njerkës!

Lohja thotë:

Ahmedi transmeton nga Shedded ibn Ebū Ammāri: “Shkova tek Wāthile ibn el-Aska’i me disa të tjerë. Ata përmendën ‘Alīun. Kur u ngritën për të ikur, ai më tha: “A të të përmend diçka që e pashë ta bënte i Dërguari i Allahut (s)?” Unë i thashë, “Sigurisht!” Ndaj, ai tha: “Iu afrova Fātimesë për ta pyetur atë për ‘Alīun. Ajo tha: ‘Drejtoju të Dërguarit të Allahut.’ Prandaj, e prita atë (s). Më në fund, i Dërguari i Allahut (s) erdhi me ‘Alīun, Hasanin dhe Huseinin; këta kishin kapur secili njërën dorë të tij. Kur arriti, ai e uli ‘Alīun dhe Fātimenë para vetes, kurse Hasanin e Huseinin mbi kofshë. Pastaj ai hodhi pelerinën e tij mbi ta, dhe recitoi ajetin: {Allahu ka për qëllim që të largojë çdo papastërti nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të përkryer}, dhe tha: “O Allah! Këta janë Ehl ul-Bejti im! Dhe Ehl ul-Bejti im gëzon më shumë të drejta.” (Musned, vëll. IV, f. 107)

Qartësim:

Po ky transmetim tek Ibn Xheriri më pas vazhdon kështu: dhe Uathile tha: i thashë: po unë o i dërguari i Allahu, salallahu alejke, jam prej ehlit tënd? Profeti (salallahu alejhi ue selem) tha: edhe ti je prej ehlit tim. Po ashtu edhe një tjetër transmetim po si ky, ku thotë: O i dërguari i Allahut edhe unë? Ai tha: edhe ti.[45]

Uathile është nga sahabet e Profetit madje nuk është as prej fisit kurejsh!

Lohja thotë:

Transmetohet në Sahīh Muslim e Xhāmi ul-Usūl, se Hasan ibn Samrāi pyeti Zejd ibn Arkamin: “Kush janë Ehl ul-Bejti? A janë gratë e Profetit (s) mes tyre?” Ai u përgjigj, “Jo! Gruaja jeton me të shoqin për ca kohë, pastaj ai e divorcon atë dhe ajo kthehet tek i ati dhe fisi i saj.” (Sahīh Muslim: Kitāb Fadā’il Sahābeh, vëll. VII, f. 124, nr 4425).

Përgjigja:

Së pari këtu duhet sqaruar se ky transmetim ku thuhet se gratë nuk janë prej Ehli bejtit, nuk është fjalë e Profetit por e sahabit Zejd ibn Erkam.

Së dyti këtu është përmendur vetëm njëri transmetim dhe jo edhe tjetri që ndodhet në po të njëjtin vend tek Muslimi, madje para këtij transmetimi, por për të qenë pak më qartë unë do ta jap pak më të plotë transmetimin:

Husajn (ibn Sebre)[46] i tha atij: Dhe kush janë Ehli Bejti i tij o Zejd? A nuk janë gratë e tij prej Ehli Bejtit të tij? Ai tha: gratë e tij janë prej Ehli bejtit të tij, por Ehli Bejti i tij janë ata që u është bërë haram sadakaja mbas tij.

Dhe ai i tha: kush janë ata?

Ai tha: ata janë Al (familja) e Aliut, Al Akil, Al Xhafer dhe Al Abasi.

Ai i tha: të gjithë këtyre u është bërë haram sadakaja?

Ai tha: po.

Ndërsa transmetimi i më sipërm është kështu:

Kush janë Ehli Bejti i tij? Gratë e tij?

Ai tha: Jo! Vallahi gruaja jeton me burrin për ca kohë, pastaj ai e ndanë atë dhe ajo kthehet tek i ati dhe fisi i saj, Ehli Bejti i tij janë origjina e tij (asluhu) dhe fisi i tij të cilëve u është bërë haram sadakaja mbas tij.

Këto janë dy transmetimet. Siç shihet që në pamje të parë duken kontradiktore. Tani sipas rregullit shikohet se kush është i saktë dhe kush jo. Në këtë rast që të dyja janë të sakta në Sahih Muslim. Atëherë çfarë bëhet? A është e mundur të pajtohen mes tyre? Kjo është ajo që në fakt kanë bërë edhe dijetarët. Por më parë unë do të përmend mundësinë tjetër dhe që është se nuk merret asnjëri për bazë përderisa nuk pajtojnë. Pra s’ka argument për shiat këtu, pasi është absurde këtu të marrësh njërën dhe të lësh tjetrën, është subjektivizëm, është arbitraritet.

Për Ibn Kethirin transmetimi ku thuhet se gratë janë prej Ehli bejtit të tij është më parësor për tu marrë në konsideratë, por përsëri ai gjen mes tyre pajtim.[47] Ndërsa Imam Neveviu duke komentuar këtë thënie sahabi është nisur nga përmbajtja dhe ka thënë kështu: Kush janë Ehli Bejti i tij? Gratë e tij? Ai tha: Jo!’ ky është një argument që zhvlerëson mendimin e atyre që thonë se kurejshët janë që të gjithë (Ehli bejt), mes grave të tij kishte kurejshite dhe ato ishin: Aishja, Hafsa, Umi Seleme, Seude dhe Umi Habibe, radijallahu anhune. Ndërsa transmetimi tjetër: gratë e tij janë prej Ehli bejtit të tij, por Ehli Bejti i tij janë ata që u është bërë haram sadakaja… këto dy transmetime në dukje janë kontradiktore. Dihet se në shumicën e transmetimeve, jo tek Muslimi, ai tha: gratë e tij nuk janë prej ehli bejtit të tij. Transmetimi i parë komentohet se ato i përkasin Ehli bejtit të tij që banojnë me të dhe kujdeset për to. Ai urdhëroi që ata të respektoheshin dhe të nderoheshin dhe i quajti peshë (barrë), dhe u përkujtoi të drejtat e tyre, edhe gratë e tij hyn brenda të gjithë kësaj, por nuk hynë tek ata që u është bërë haram sadakaja, dhe kjo tregohet në transmetimin e parë kur thotë: gratë e tij janë prej Ehli bejtit të tij, por Ehli Bejti i tij janë ata që u është bërë haram sadakaja, kështu pajtojnë të dy transmetimet.[48]

Siç shihet qartë se Zejdi ka qenë duke folur për ata që u është bërë haram sadakaja, dhe këtu nuk hyn gratë e Profetit. Tek transmetimi me të cilin janë argumentuar shiat, përmendet origjina e tij (asluhu) dhe fisi i tij, që në transmetimin tjetër u janë dhënë emrat në hollësi. Tani lind pyetja: ta zëmë se gratë nuk janë prej Ehli bejtit për të cilin po flasim, po origjina e tij (asluhu) dhe fisi i tij a janë? Pra Al abasi Al Xhafer etj. a janë prej Ehli bejtit? Sipas shiave jo, ata janë vetëm Aliu, Fatimja, Hasani dhe Husejni, ndërsa transmetimi thotë edhe origjina e tij (asluhu) dhe fisi i tij, pra edhe xhaxhai i tij Abasi, Xhaferi…etj dhe familjet e tyre siç thuhet në transmetimin e parë. E pra a nuk është kjo subjektivizëm të marrësh diçka dhe të lësh diçka tjetër?! Ehli Sunne i marrin të gjitha argumentet e sakta ndaj dhe janë të mesmit dhe jo si bidatçinjtë, e cilit do krah, që kapin disa argumente dhe lënë disa të tjera! Tipar i çuditshëm ky i të gjithë bidatçinjëve!

Lohja thotë:

Gjithashtu, nëse kjo pjesë e ajetit do t’u drejtohej grave të Profetit (s), do të ishte përdorur veta e dytë e shumësit në gjininë femërore, e jo veta e dytë e shumësit në gjininë mashkullore (‘ankunne në vend të ‘ankum, dhe jutahhirekunne në vend të jutahhirakum).

Përgjigja:

1- Ibn Ashur thotë: janë përdorur dy përemrat në shumësin mashkullor duke qenë se edhe Profeti hyn në këtë ligjërim duke ditur se ai është i zoti çdo shtëpie të tyre (grave), ai është prezent në këtë ligjërim pasi është ai që e komunikon (ajetin). Kjo formë tregon edhe diçka tjetër; se ky pastrim për to vjen si shkak i pozitës së Profetit (salallahu alejhi ue selem) që ato të jenë bashkëshoqëruese dhe t’i ngjajnë atij në pastërti dhe përsosmëri, siç thotë Allahu: Dhe të mirat janë për të mirët [49], pra gratë e Profetit (salallahu alejhi ue selem).

Kjo gjithashtu i ngjan ajetit ku flitet për Ibrahimin: Mëshira e Allahut dhe Bekimet i Tij qofshin mbi ju, o familje (e Ibrahimit)![50] dhe këto fjalë i drejtohen gruas së Ibrahimit por që ndodhet bashkë me të.[51]

Ndaj kuptohet qartë pse është përdorur veta e dytë e shumësit në gjininë mashkullore, pasi në arabisht kur kemi një grumbullim edhe meshkujsh edhe femrash përdoret gjinia mashkullore.

2- përemri në gjininë mashkullore kthehet tek fjala Ehl që në arabisht përdoret për të dyja gjinitë.

3-që përemri të përfshij edhe burrat e familjes së tij, (më parë e kemi cituar thënien e Razit për këtë gjë).

Lohja thotë:

Në disa raste, Profeti (s) ua shpjegoi muslimanëve kuptimin e këtij ajeti kur ua tërhoqi vëmendjen për rëndësinë e tij. Ebū Sa‘īd el-Khudrīu transmeton hadīthin e të Dërguarit të Allahut (s): “Ky ajet është shpallur për pesë persona: mua, ‘Alīun, Fātimenë, Hasanin dhe Huseinin; {Allahu dëshiron që të largojë ndytësinë e mëkateve nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të përkryer}.” (Ibn Xherīri, Ibn Ebū Hatimi dhe Taberānīu. Po ashtu, Imam Tha‘lebīu në Tefsīr, Ibn Merdewejhi, dhe Bejhekīu në Sunen, nga Ummi Seleme.)

Përgjigja:

Zinxhiri i transmetimit të këtij hadithi tek Ibn Xheriri është ky:

Muhamed ibn El-muthena (?) tha: na ka treguar ne:

Bekr ibn jahja ibn zeban el-anezi- (i pranueshëm, niveli 6) i cili tha: na ka treguar:

Mendel- ( i dobët, niveli 8 apo -2) nga:

El-a’mash- (i besueshëm por sillet si mudelis, niveli 2) nga:

Atije El-aufi

Të gjitha transmetimet takohen tek ky person i vetëm, dhe ky është Atije El-aufi nga gjoja Ebu Seidi (radijallahu anhu). Për Atijen Ibn Haxheri ka thënë: i sinqertë gabon shumë, ka qenë shiit mudelis (fsheh transmetuesin e vërtetë nga e ka marrë hadithin duke përdorur fjalë jo të qarta). Dhehebiu për të thotë: e kanë konsideruar të dobët. Imam Ahmedi për të ka thënë se është i dobët në hadith, po ashtu ai thotë se ka dëgjuar për të se ai i shkonte tek El-kelbi (një transmetues që akuzohet për gënjeshtar dhe rafidhi) e pyeste për komentin e Kuranit dhe e emërtonte me llagapin (jukeni) Ebu Seid dhe thoshte: ka thënë Ebu Seidi. Ndërsa Ibn Haxheri në Tehdhib Et-tehdhib duke cituar Ibn Hibanin thotë se Atija paska dëgjuar disa hadithe nga Ebu Seidi dhe pasi ai vdiq prezantonte tek El-kelbi dhe kur ai thoshte ka thënë Profeti (salallahu alejhi ue selem) ai i mësonte ato dhe e quante El-kelbin si Ebu Seid. Kur pyetej se kush ta ka treguar këtë? Thoshte: ma ka treguar Ebu Seidi, dhe njerëzit kujtonin se ai nënkuptonte Ebu Seid el-hudri në fakt e kishte qëllimi për El-kelbin.[52] Ndaj më e pakta hadithi është i dobët (daif).

Përveç kësaj nga Atije ka tre transmetime të ndryshme i pari është ky që përmendëm tek Ibn Xheriri ku hadithi i atribuohet Profetit, i dyti tek Ibn Ebi Hatim dhe El-uahidi në Esbab nuzul ku hadithi i atribuohet Ebu Seidit, dhe i treti tek Ibn Xheriri ku i atribuohet Umi Selemes. Pra kemi katër rrugë transmetimi nga Atije El-aufi dy ia atribuojnë Ebu Seidit, një Umi Selemes dhe i katërti Profetit!

Kjo gjë e shton dobësinë e tij edhe më tepër për vetë faktin që nga i njëjti person nuk përputhen transmetimet, aq më tepër që tek të katërta Atija e merr nga Ebu Seidi. Tani e more vesh se kush është Ebu Seidi!

Lohja thotë:

Taberānīu citon në Mu‘xhem ul-Kebīr Imam Hasanin, duke thënë: “Jini korrektë ndaj çështjeve tona; neve jemi sundimtarët tuaj… ne jemi po ai Ehl ul-Bejt për të cilët Allahu ka thënë: {Allahu dëshiron të largojë nga ju tërë ndytësinë e mëkateve, o Ehl ul-Bejt, e t’ju pastrojë me një pastrim të skajshëm}.”

Sqarim:

Që të bëhet më e qartë kjo thënie unë do ta jap të plotë dhe të përkthyer direk nga arabishtja:

Ebu Xhemilja tregon se Hasani i biri i Aliut (radijallahu anhu) kur u vra Aliu u caktua Khalif. Njëherë kur ai po falej me njerëzit (si imam) një njeri i kërceu sipër dhe e goditi me hanxhar në ijë. Dhe prej saj qëndroi i sëmur disa muaj. Më pas ai hipi në minmber (kuptohet mbasi u shërua) duke ligjëruar dhe tha: O banorët e Irakut kijeni frikë Allahun për ne, sepse ne jemi prijësit (umera) tuaj dhe mysafirët tuaj, dhe ne jemi Ehli bejti për të cilin Allahu ka thënë: Allahu,me të vërtetë, dëshiron që nga ju – o, familja e Profetit – të largojë mëkatet dhe t’iu pastrojë plotësisht. Dhe nuk pushoi së foluri atë ditë në xhami sa që në xhami shikoje vetëm njerëz që qanin.

Tani me këtë përkthim literalist dhe me kontekstin në fjalë a kuptohet po e njëjta gjë si në rastin e parë?

Kur ai thoshte ne jemi prijësit apo sundimtarët tuaj dhe mysafirët tuaj për kë e kishte qëllimin? Kuptohet për veten e tij dhe për të atin, ndaj dhe u tha kini frikë Allahun, pra silluni mirë me ne, për shumë arsye e para se jemi të parët tuaj, e dyta jemi mysafir tek ju, pasi nuk ishin nga Iraku, plus edhe jemi prej Ehli Bejtit, pra ai sikur i thotë pse silleni kështu me ne duke na vrarë?! Ndaj dhe njerëzit u prekën dhe qanin kur e dëgjuan. Tani të takon ty o lexues të bësh krahasimin dhe dallimin.

Lohja thotë:

Së fundi, po citojmë hadīthin relevant të Profetit të përcjellë nga Ibn ‘Abbāsi: ….

Allahu i ndau njerëzit në të afërm dhe familje e më vendosi mua në më të virtytshmen e të gjitha familjeve, sepse Ai tha: {Allahu dëshiron të heqë të gjithë ndytësinë e mëkateve nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të skajshëm} (33:33). Unë dhe Ehl ul-Bejti im atëherë, jemi të pastruar nga të tëra ndytësitë dhe të mbrojtur nga mëkatet.” (Sujūtī, ed-Durr ul-Menthūr, vëll. V, f. 199)

Qartësim:

Në tre vende që e pashë këtë transmetim mes tyre edhe atë të Sujutit dhe teksti ishte kështu: Unë dhe ehli bejti im jemi të pastruar nga mëkatet (dhunub). Kaq. Megjithatë u mor vesh se kush është Ehli bejti.

Që materiali të jetë më i qartë duhet t’ia bashkëngjisni materialit Cilët janë Al Muhamed dhe Ehli bejti i tij.

Allahu e di më së miri.

Bismilahi rrahmani rrahim

Cilët janë Al Muhamed dhe Ehli bejti i tij

Nga ana gjuhësore fjala Al

El-xheuheri (v.293 h), një gjuhëtar i madh arab, thotë: Al-i i personit janë familja e personit dhe fëmijët e tij, po ashtu Al janë edhe pasuesit e tij.[53]

Ibn Mendhur, autori i fjalorit më të mirë në gjuhën arabe, thotë: Al-i i njeriut janë familja e tij, Al-i i Allahut dhe i të Dërguarit të Tij janë miqtë e tij.[54]

Po ashtu autorët e fjalorit Mu’xhem el-uesit thonë: Al-i i personit janë familja e tij dhe fëmijët e tij, dhe pasuesit dhe ndihmuesit e tij.[55]

Ndërsa Er-ragib El-isfahani thotë: Al rrjedh nga fjala Ehl…përdoret veçanërisht për ata që janë të veçantë për njeriun, qoftë kjo për shkak të afërsisë familjare apo miqësisë së ngushtë (mualatë miqësi që ka ardhur nga skllavëria e më parshme apo arsye tjetër). Allahu thotë: familjen (al) e Ibrahimit dhe familjen (al) e Imranit[56] dhe thotë: “Ithtarët (al) e faraonit futni në dënimin më të rëndë!”[57] dhe thuhet se Al i Profetit (salallahu alejhi ue selem) janë të afërmit e tij, dhe thuhet ata të veçantët e tij nga ana e dijes, kjo sepse njerëzit e kapur me fe janë dy llojesh: një lloj i cili është i përgatitur mjaft mirë me dije dhe me vepra, për ta thuhet: Al-i i Profetit dhe umeti i tij. Dhe lloji tjetër e kanë dijen në formë imitimi dhe thuhet për ta: umeti i Muhamedit dhe nuk thuhet Al-i i tij. Pra çdo të gjithë Al-i i Profetit janë umeti i tij por jo i gjithë umeti është Al-i i tij. Xhafer Es-sadikut, rahimehullah, i thanë[58]: njerëzit thonë: myslimanët që të gjithë janë Al-i i Profetit (salallahu alejhi ue selem)? Dhe ai tha: edhe kanë gënjyer edhe kanë thënë të vërtetën. Dhe e pyetën: ç’kuptim ka kjo? Ai tha: kanë gënjyer se gjithë umeti është Al-i i tij dhe kanë thënë të vërtetën nëse ata veprojnë me shtyllat e sheriatit të tij janë Al-i i tij.[59]

Pra nga ana gjuhësore tek Al Muhamed futen edhe shokët e tij.

Nga ana gjuhësore fjala Ehl bejt

Së pari me ehl nënkuptohet veçanërisht gruaja dhe argument për këtë është ajeti: Kur Musai e plotësoi afatin e caktuar dhe u nis me familjen (ehl) e vet, vuri re nga larg një zjarr në anën e (malit të) Turit. I tha familjes (ehl) së vet: “Pritni, sepse kam parë një zjarr[60]

Sheh Ihsan ilahi shahir thotë: Qëllimi me familjen e Musait këtu është gruaja e tij, siç kanë rënë dakord për këtë edhe komentatorët shia, që të gjithë pasi me Musain nuk ka pas tjetër veç gruas së tij. Kështu ka thënë Et-tabersi në komentin e sures En-neml tek ajeti: dhe kur Musai i tha familjes së tij: pra gruaja e tij dhe qe bija e Shuajibit.[61] Po kështi e ka komentuar edhe El-kumi në tefsirin e tij[62]. Po kështu edhe El-arus el-huejzi në tefsirin e tij ‘Nuru eth-thekaljeni’[63] gjithashtu edhe El-kashani në tefsirin e tij ‘Menhexhul sadikin’[64] etj.[65]

Fjala Elhi bejt në Kuran është përmendur dy herë: një herë në suren Hud ajeti 73 kur flet për Ibrahimin, aljehi selam, dhe herën e dytë kur flet për gratë e Profetit në suren El-ahzab. Duke qenë se shiat abuzojnë me këtë ajet duke e shkëputur nga konteksi dhe për caktuar vetëm ata që duan ata më duhet t’i tregojë të gjitha ajetet para dhe mbrapa që të kuptohet se për kë bëhet fjalë në veçanti në ajet. Thotë i madhëruari:

33:28. O ti Pejgamber, thuaju grave tuaja: “Në qoftë se lakmoni jetën e kësaj bote dhe stolitë e saj, atëherë ejani: unë po ju jap furnizimin (për lëshim) dhe po ju lëshoj ashtu si është e rrugës.

33:29. E në qoftë se e doni All-llahun, të dërguarin e Tij dhe botën tjetër, atëherë të jeni të sigurta se All-llahu ka përgatiur shpërblim të madh për ato prej jush që bëjnë punë të mira.

33:30. O gra të Pejgamberit, cilado prej jush që bën punë të ligë e të shëmtuar, asaj dënimi i shtohet dyfish, e kjo për All-llahun është shumë lehtë.

33:31. E kush prej jush i përvishet adhurimit të All-llahut dhe respektimit të të dërguarit të Tij dhe bën punë të mira, asaj do t’i japim shpërblimin e dyfishtë dhe për të kemi përgatitur furnizim të këndshëm.

33:32. O gratë e Pejgamberit, ju nuk jeni si asnjë grua tjetër, nëse kini kujdes e ruheni, andaj mos u llastoni në të folur e të lakmojë ai që ka sëmundje në zemrën e tij, po thuani fjalë të matura.

33:33. Dhe rrini në shtëpitë tuaja e mos shfaqni bukurinë tuaj si shfaqej në injorancën e hershme, faleni namazin, jepeni zeqatin dhe respektojeni All-llahun dhe të dërguarin e Tij. All-llahu ka për qëllim që nga ju, o familje e shtëpisë (së Pejgamberit) të largojë ndytësinë e mëkateve dhe t’ju pastrojë deri në skaj.

33:34. E, përkujtojeni atë nga ajetet e All-llahut dhe rregullat e fesë që po u lexohen në shtëpitë tuaja; vërtet, All-llahu është i kujdesshëm dhe i njohur hollësisht për çdo gjë.

Tani a ka njeri që se kupton se për kë bëhet fjalë këtu në veçanti?! Ajetet flasin për gratë e Profetit si para edhe mbrapa dhe është absurde që ato të përjashtohen nga Ehli Bejti!

Sheukani në tefsirin e tij thotë: Ibn Abasi, Ikrima, Ataja, El-kelbij, Mukatili dhe Seid ibn Xhubejri thonë se Ehli bejti i përmendur në ajet janë gratë e Profetit (salallahu alejhi ue selem) në veçanti, dhe thanë: qëllimi me shtëpinë është shtëpia e Profetit dhe banesat e grave të tij sepse Allahu thotë: po u lexohen në shtëpitë tuaja, po ashtu edhe konteksti është për gratë…[66]

Gjithashtu çka e përforcon këtë është hadithi i transmetuar nga Buhari e të tjerë se Profeti (salallahu alejhi ue selem) kur u shpif për Aishen (radijallahu anha) tha: “Kush do të më mbështesë mua për të ndëshkuar atë njeri i cili më ka lënduar rëndë duke shpifur për familjen time (ehli bejti)?[67] Hadithet në këtë temë janë të shumta, çka bëhet e qartë se qëllimi është në veçanti për gratë e Profetit.

Ibn Kethiri duke komentuar këtë ajet thotë: ky ajet është tekst se gratë e Profetit futen tek Ehli bejti, sepse ato janë shkaku i zbritjes së këtij ajeti dhe shkaku i zbritjes hyn në ajet, pa diskutim, qoftë i vetëm apo edhe dikë tjetër, çka është edhe më e saktë.[68]

Por tek Ehli bejti në një kuptim më të përgjithshëm hynë edhe fëmijët e tij, xhaxhallarët dhe bijtë e tyre, siç është rasti kur Profeti i futi nën xhyben e tij Fatimen, Aliun, Hasanin dhe Hysejnin, që edhe ata t’i përfshij ajeti i mësipërm. Në transmetimin e hadithit tek Tirmidhiu (3205) rreth kësaj ngjarje e cila ndodhi në shtëpinë e Umi Selemes kur ajo pa Profetin veprimin që bëri mbasi këndoi ajetin në fjalë dhe fjalët që tha: O Allah këta janë familja ime (ehli bejti) largoji ndotësinë e mëkateve dhe pastroji ata. Dhe umi Seleme tha: po unë jam me ta o i dërguari i Allahut? Dhe ai i tha: Ti je (apo rri) në vendin tënd, ti je në hajër. [69] e cili mund të jetë ky hajër veç qenie së saj pjesëtare e Ehli bejtit!

Një shiit thotë: Salavaten mund ta beshe edhe pa i permend ashabet, kurse salavaten nuk mund ta besh pa e permend Ehlibeitin.

Po është e vërtetë se salavatet mund t’i bësh edhe pa përmendur sahabet, madje dhe pa përmendur Ehli bejtin. Pasi Allahu kur na urdhëron në Kuran për të rënë në salavat thotë: Eshtë e vërtetë se All-llahu dhe engjëjt e Tij me madhërim e mëshirojnë Pejgamberin. O ju që keni besuar, madhërojeni pra atë (duke rënë salavatë) dhe përshëndeteni me selam.[70] E pra këtu nuk përmendet askush veç Pofetit!

Nëse argumentoheni me hadithin e salavatit ibrahimije, besoj u bë e qartë se Al- janë edhe gratë e tij, por edhe në mos e pranofshi këtë atëherë unë po ju përmend një hadith tjetër të saktë që e transmeton Buhari (3369), Muslimi (407), Nesaiu (1294) etj ku thuhet: O Allah! Bekoje Muhamedin dhe gratë e tij dhe pasardhësit e tij ashtu siç e ke bekuar Familjen e Ibrahimit..

Ky është një argument më tepër se ehli bejti apo Al-i i tij janë edhe gratë e tij, doni apo s’doni ju shiat.

Kush janë Ehli bejti sipas fesë (jo sipas shiave)

Dijetarët (sunnijtë) janë ndarë në katër mendime për këtë gjë.

Mendimi i parë: Al-i i Profetit janë ata të cilët u është bërë haram marrja e sadakasë. Të këtij mendimi janë: Ebu Hanifja,[71] Shafiu,[72] Ahmedi,[73]dhe disa malikij[74].

Mendimi i dytë: ata janë pasardhësit dhe gratë e tij. I këtij mendimi është Ibn Abdulberi,[75]Ibn El-arabi,[76] Ibn Tejmije,[77] si dhe një transmetim nga Ahmedi.[78]

Mendimi i tretë: se Al-i i tij janë pasuesit e tij deri në Ditën e Kiametit. Këtë mendim e transmeton Bejhekiu nga Xhabir ibn Abdilah,[79] po ashtu edhe nga Sufjan Eth-theurij.[80] Të këtij mendimi janë edhe shafiinjtë (jo vetë Shafiu) si El-ezheri,[81] po ashtu Es-sifarini,[82] dhe Neveviu në komentin e tij të Muslimit,[83] El-merdaui,[84] etj.

Mendimi i katërt: Al-i i tij janë të devotshmit e umetit të tij. Të këtij mendimi janë El-kadi Husejn,[85] Er-ragib,[86] etj.[87]

Dhe secili nga grupet ka paraqitur argumentet e tij, nëse do t’i përmendim do të zgjatesha, dhe koha për momentin nuk më premton.

Ndërsa për shiat (rafidhat) janë vetëm Aliu, Fatimja, Hasani dhe Husejni (radijallahu anhum)! Mirëpo më e çuditshmja është se ata nuk i fusin vajzat e Fatimes dhe Aliut! Nuk fusin as fëmijët e tjerë të Aliut, qofshin djem këta apo vajza! Dhe jo vetëm kaq por edhe tre vajzat e tjera të Profetit! A vend ku të rri kjo?

Ju takon juve të gjykoni!

Dhe ai për të cilin Allahu nuk ka caktuar dritë, për të nuk ka aspak dritë.

Materiali i Edin Q. Lohja

Ajeti i pastrimit (āje et-tat’hīr) është një nga provat tekstuale për papërlyeshmërinë e Ehl ul-Bejtit, i cili dëshmon pastërtinë e tyre të plotë dhe pozitën e tyre unike: {Allahu dëshiron të largojë të gjithë ndytësinë (e mëkateve) nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të skajshëm} (33:33).

Fjala rixhs në këtë ajet, e përkthyer si ‘ndytësi’, në gjuhën arabe ka kuptimin e papastërtisë, qoftë të jashtme apo të brendshme, kjo e fundit duke qenë sinonim i mëkatit. Fjala rixhs është përdorur në Kur’an me të dyja këto kuptime. Papastërtia e jashtme është ajo që nënkuptohet në ajetin: {Cofëtira, gjaku i derdhur, e mishi i derrit – janë të gjitha ndytësi} (6:145). Përkundrazi, është papastërtia e brendshme ajo që nënkuptohet në ajetin: {E sa u përket atyre që kanë sëmundje në zemrat e tyre, ajo (zbritja e sures) ndytësisë së tyre u shton ndytësi dhe ata vdesin si jobesimtarë} (9:125).

Në ajetin ku flitet për heqjen e ndytësisë dhe papastërtisë nga Ehl ul-Bejti, fjala rixhs s’mund të interpretohet si referim ndaj papastërtisë së jashtme, përderisa tërë muslimanëve u kërkohet t’i heqin papastërtitë trupore si një obligim fetar; kjo pra, s’është diçka që vlen ekskluzivisht për Ehl ul-Bejtin, ndërkohë që ajeti e tregon qartë dhënien e një merite të veçantë për ta nga Allahu. Për më tepër, shmangia e ndytësisë dhe papastërtisë nuk numërohet si virtyt që sipas Kur’anit karakterizon një grup të veçantë njerëzish. Për pasojë, që ajeti të jetë i kuptueshëm, fjala rixhs duhet të merret në kuptimin e ndotjes së brendshme të shpirtit.

Dëshira dhe qëllimi i Allahut për ta larguar të gjithë ndytësinë nga Ehl ul-Bejti është në suazën e tërë skemës së krijimit, në atë që Allahu dëshiroi që brenda rendit të Tij pjesëtarët e asaj Shtëpie të jenë të çliruar nga çdo papapastërti e të stolisur me papërlyerje. Po t’ia referonim dëshirën e Allahut çështjeve të ligjit dhe dispozitave të tij, kuptimi do të ishte se në sferën ligjore ata nuk do të kryenin shkelje apo përlyenin veten. Është e qartë se një kuptim i tillë do të ishte i papranueshëm, sepse shmangia e mëkatit dhe heqja e të papastrës është një obligim fetar universal, imponimi i të cilit nuk i jep nder apo status të posaçëm askujt. Ai mesiguri nuk do ta bënte Profetin (s) t’i përvishej veprimit të paprecedent të mbledhjes së anëtarëve të Ehl ul-Bjetit të tij pas dyerve të mbyllura, e t’u hidhte atyre një mbulojë (kisa’) përsipër.

Shpallja e ‘ajetit të pastrimit’ fitoi vëmendje të madhe në kohën e Profetit (s) mes shokëve të tij, dhe grupi i përzgjedhur të cilëve u drejtohej ky ajet dhe shenjtëria e pastërtia e të cilëve u bë diçka e pranuar nga të gjithë, u bënë të njohur si ‘njerëzit e mbulojës’ (ehl ul-kisa’). Saherë që anëtarët e Ehl ul-Bejtit e shihnin të nevojshme ta theksonin rangun e tyre të veçantë shpirtëror, ata i referoheshin me krenari këtij ajeti. Për shembull, Imam ‘Alīu iu referua atij gjatë rastit të Fedekut, apo konsultimit për zgjedhjen e khalīfit, pas vdekjes së ‘Umerit. Prijësi i Besimtarëve shtroi këtë argument: “A është shpallur për ndonjërin prej jush ajeti i pastrimit?” Kur ata thanë ‘jo’, ai vazhdoi: “Anëtarët e Ehl ul-Bejtit janë të mbuluar me virtyte të shumta, sepse Kur’ani thotë: {Allahu dëshiron ta largojë tërë ndytësinë e mëkateve nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë deri në skaj}. Allahu pra e ka larguar nga ne tërë ndytësinë, të jashtme e të brendshme, dhe na ka fiksuar në rrugën e së vërtetës dhe së drejtës.” (Gājet ul-Merām, fq 295)

Po i referohemi ngjarjeve të shpalljes së ‘ajetit të pastrimit’ nga disa prej burimeve më autentike të sunnive.

Sejjid Ebū Bekr Shihabuddīn el-Shāfi’ī transmeton në veprën e tij Kitāb Rushfet us-Sa’di min Bahr ul-Fadā’il Benī Nebī el-Hadī (Dārul-Ilmije, Egjypt, 1303 H) Kr. I, fq 14-19, nga Tirmidhīu, Hākimi, Ibn Xherīri, Ibn Mundhīri, Ibn Mardawejhi, Bejhekīu, Ibn Ebī Hātimi, Taberānīu, Ahmedi, Ibn Kethīri, Muslimi, Ibn Ebī Shejbe dhe Samhudīu, se ky ajet u shpall për pesë personat e përfshirë nën pelerinë: të Dërguarin e Allahut (s), Hazreti Fātimenë, Imam ‘Alīun, Imam Hasanin e Imam Huseinin.

Shumë transmetues kanë regjistruar ngjarjen e harrīre-s*. Mes tyre, Imam Tha’lebīu në Tefsīr, Imam Ahmedi në Musned, dhe Ibn Athīri në Xhāmi ul-Usūl, duke cituar nga Sahīh-u i Tirmidhīut (shih më poshtë) dhe i Muslimit, transmetojnë nga gruaja e Profetit (s), Ummi Seleme, që thotë: “I Dërguari i Allahut (s) ishte në shtëpinë time kur Fātimeja i solli një pjatë harrīre. Në atë çast ai ishte ulur në verandën e tij ku zakonisht flinte. Ai kishte një pelerinë Khajberi nën këmbë. Unë po falesha në dhomën time. Profeti (s) i tha Fātimesë të thërriste burrin e djemtë e saj. Pas pak, ‘Alīu, Hasani dhe Huseini erdhën brenda dhe hëngrën harrīren. Xhibra’īli erdhi e i shpalli Profetit ajetin: {Allahu dëshiron të largojë të gjithë ndytësinë (e mëkateve) nga ju, O Ehl ul-Bejt, e t’ju pastrojë me një pastrim të skajshëm} (33:33). Atëherë, i Dërguari i Allahut (s) i mbuloi të gjithë me pelerinën e tij, ngriti duart nga qielli, dhe tha: ‘O Allah, këta janë Ehl ul-Bejti im. Largoje çdo papastërti nga ata, e pastroji me një pastrim të përkryer.’ Ummi Seleme thotë se ajo lëvizi përpara e deshi të hynte nën pelerinë duke thënë: ‘O i Dërguari i Allahut, a të vi dhe unë?’ Profeti (s) u përgjigj: ‘Jo, qëndro në vendin tënd, ti je në të mirë’.”

Fakhr ed-Dīn Rāzīu shton në Tefsīr ul-Kebīr, se Profeti (s) tha: “Ju janë hequr të gjitha mëkatet” e “Ju janë dhënë mbulojet e bekimeve.”

Hazreti ‘Āisheja thotë: “Një mëngjes, i Dërguari i Allahut (s) doli nga shtëpia e tij i mbuluar me një mbulojë (kisa’) leshi të zi. Pas pak hyri Hasani, dhe Profeti e futi nën mbulojë. Pastaj erdhi Huseini i cili u fut aty. Më pas erdhi Fātimeja dhe ai e morri edhe atë nën mbulojë. Pastaj erdhi ‘Alīu dhe u fut nën mbulojë, dhe atë çast i Dërguari (s) recitoi: {Allahu dëshiron që të largojë të gjithë ndytësinë (e mëkateve) nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të plotë}”. Kjo transmetohet në Sahīh Muslim: Kitāb Fadā’il us-Sahābeh, vëll. VII, fq 130, nr. 4450; Musned Ahmed: Baki Musned el-Ensār, nr. 24132; Sahīh ul-Tirmidhī: Kitāb el-Adab, n 2738; Sunen Ebū Dā’ūd: Kitāb el-Libas, n 3513; Tefsīr ul-Keshshāf i Zemakhsherīut vëll. I, fq 370 (ajeti 3:61); Tefsīr Durr ul-Menthūr i Sujūtīut, vëll. V, fq 198; Jenābī ul-Muwedde e Sulejmān el-Kundūzī Hanefīut, Kreu LV, fq 174 (bot. Stambollit); Mustedrek us-Sahīhejn e Hākimit, vëll. III, fq 159; dhe et-Tāxh el-Xhāmi’ li’l-Usūl e Prof. Mensūr ‘Alī Nassīfit, vëll. III, fq 333.

‘Umer ibn Ebū Seleme, djali i umm ul-mu’minīn Ummi Selemes, thotë: “Ajeti i pastrimit u shpall në shtëpinë e Ummi Selemes. I Dërguari i Allahut (s) thirri Fātimenë, Hasanin, Huseinin, dhe ‘Alīu ishte pas tij. Pastaj ai i mbuloi ata me një pelerinë (kisa’) dhe tha: “O Allah! Këta janë Ehl ul-Bejti im, prandaj largoje ndytësinë e mëkatit prej tyre e pastroji ata!” Atë çast, Ummi Selemja pyeti: “O i Dërguari i Allahut! A jam unë mes tyre?” Ai (s) u përgjigj: “Ti je në vendin tënd dhe je në të mirë.” Ky hadīth transmetohet në Sahīh-un e Tirmidhīut (red. nga Ibn Arabī el-Mālikī, bot. Egjyptit), Kitāb et-Tefsīr, vëll. II, fq 200, nr. 3129, Kitāb el-Menākib, vëll. II, fq 308, nr 3719; Xhāmi ul-Usūl e Ibn ul-Athīrit, vëll. I, fq 101; Rijād un-Nedire e Muhibb et-Taberīut, vëll. II, fq 188. Në hadīthin 3806 tek Sahīh Tirmidhī, Kitāb el-Menākib, vëll. II, fq 309, kjo citohet drejtpërdrejt nga Ummi Seleme. Ajo pohon se Profeti (s) mbuloi Hasanin, Huseinin, ‘Alīun dhe Fātimenë me pelerinën e tij dhe tha: “O Zot! Këta janë Ehl ul-Bejti im dhe të zgjedhurit e mi. Largoje mëkatin prej tyre dhe pastroji ata!” Umm Seleme thotë: “E pyeta Profetin: ‘A jam unë mes atyre?’ Ai u përgjigj: ‘Ti je në të mirë’.” Tirmidhīu komenton: “Ky hadīth është sahīh dhe i mirëdokumentuar; ai është më i miri që citohet në këtë kontekst.”

Pastaj, Tirmidhīu citon Enes bin Mālikun, që thotë se i Dërguari i Allahut (s) për gjashtë muaj me rradhë kalonte pranë derës së Fātimesë çdo herë që ngrihej për të falur sabahun dhe thonte, “Është koha e namazit, o Ehl ul-Bejt! {Allahu padyshim dëshiron ta largojë të gjithë papastërtinë nga ju, O Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të skajshëm}.” Këtë e transmeton edhe Taberānīu në Xhāmi’ ul-‘Usūl, vëll. IX, fq 156, Hākimi në el-Mustedrek, vëll. III, fq 158; Dhehebīu në Telkhīs, vëll. II, fq 150; Ahmedi në Musned, vëll. III, fq 285; Ibn Kethīri në Tefsīr, vëll. III, fq 495 dhe el-Bidāje we’n-Nihāje, vëll. IV, fq 438; Taberīu në Tefsīr, vëll. XXII, fq 6; Sujūtīu në Durr ul-Menthūr, vëll. V, fq 199; el-Muttekī el-Hindī në Kenz ul-Ummāl, vëll. VII, fq 102; Ibn es-Sebāghu në Fusūl ul-Muhimme, fq 8; Ibn ul-‘Athīri në Usd ul-Ghābeh, vëll. V, fq 521; el-Kundūzī el-Hanefī në Jenābī ul-Muwedde, Kreu LV, fq 174 (bot. Stambollit); el-Hasakānī në Shewahīd ut-Tenzīl, vëll. II, fq 32; el-Hejthemīu në Mexhma’ uz-Zewā’id, vëll. IX, fq 168, dhe Baladhūrīu në Ansāb ul-Ashrāf, vëll. II, fq 104.

Gjithashtu, Sujūtīu në Tefsīr Durr ul-Menthūr, transmeton nga Ebū Sa’īd el-Khudrīu se kur u zbrit ajeti {Dhe urdhëroje familjen tënde të falë namaz} (20:132), Profeti (s) për tetë muaj me rradhë, shkonte tek dera e ‘Alīut në kohën e faljes dhe thonte: “Është koha për namaz, Allahu ju mëshiroftë! {Allahu ka për qëllim që të heqë nga ju tërë ndytësinë e mëkateve, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të përkryer}.” (Shih dhe Tefsīr-in e Rāzīut)

Në komentimin e ajetit 33:33, Sujūtīu shkruan: “Ibn Xherīri, Hākimi, dhe Ibn Mardawejhi transmetojnë se Sa’di tha: ‘Shpallja [e ajetit 33:33] zbriti mbi të Dërguarin e Allahut (s). Atëherë, ai solli ‘Alīun, Fātimenë, dhe dy djemtë e saj nën pelerinën e tij. Pastaj, ai tha: O Allah! Këta janë familja ime dhe Ehl ul-Bejti im!’”

Përkthyesi i Kur’anit në gjuhën shqipe, H. Sherif Ahmeti e ka kaluar në heshtje komentin e kësaj pjese të ajetit 33:33, duke mos e përmendur se kush janë familja e Pejgamberit, por ai s’e ka fshehur të vërtetën në sqarimin e shkurtër të ajetit 3:61, në fq 89. Në paragrafin e tretë të shënimit, gjatë përshkrimit të ngjarjes së Mubāhile-s, ai pohon: “…Pejgamberi u tha dhe doli me familjen e vet; me Huseinin ngryk, Hasanin përdore, Fatimen pas tij, e Aliu pas.” Falënderimi i takon Allahut, Zotit të Botëve.

Tahāwīu transmeton në Mushkil el-Athār, vëll. I, fq 336: “Umm Seleme thotë: ‘Kur u shpall ajeti fisnik, në shtëpi nuk ndodhej askush përveç Xhibra’īlit, të Dërguarit të Allahut (s), Fātimesë, Hasanit, Huseinit dhe ‘Alīut. Unë e pyeta: “O i Dërguari i Allahut, a jam unë nga Ehl ul-Bejti?” Ai u përgjigj: “Vërtet, ti ke vepra të mira tek Zoti.” Sa do të doja të kishte thënë ‘po’. Ajo do të kishte qenë për mua më e çmuar se gjithçka mbi të cilën ndriçon dielli.” Tahāwīu përmend 11 hadīthe me të njëjtin kuptim, të cituara nga Umm Seleme me zinxhirë të ndryshëm transmetimi. Ai po ashtu citon dy hadīthe me këtë formë: “Çdo mëngjes, i Dërguari i Allahut vinte tek dera e Fātimesë dhe thërriste ‘Es-selāmun aleikum, o Ehl ul-Bejt. Allahu ka për qëllim të largojë ndytësinë e mëkateve nga ju’.” Pastaj, ai shton: “Gjithashtu, ajo që transmetohet në lidhje me këtë tregon se ajeti i pastrimit është për nder të tyre.” (Shih fq 332-339)

Ahmedi transmeton nga Shedded ibn Ebū Ammāri: “Shkova tek Wāthile ibn el-Aska’i me disa të tjerë. Ata përmendën ‘Alīun. Kur u ngritën për të ikur, ai më tha: “A të të përmend diçka që e pashë ta bënte i Dërguari i Allahut (s)?” Unë i thashë, “Sigurisht!” Ndaj, ai tha: “Iu afrova Fātimesë për ta pyetur atë për ‘Alīun. Ajo tha: ‘Drejtoju të Dërguarit të Allahut.’ Prandaj, e prita atë (s). Më në fund, i Dërguari i Allahut (s) erdhi me ‘Alīun, Hasanin, dhe Huseinin; këta kishin kapur secili njërën dorë të tij. Kur arriti, ai e uli ‘Alīun dhe Fātimenë para vetes, kurse Hasanin e Huseinin mbi kofshë. Pastaj ai hodhi pelerinën e tij mbi ta, dhe recitoi ajetin: {Allahu ka për qëllim që të largojë çdo papastërti nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të përkryer}, dhe tha: “O Allah! Këta janë Ehl ul-Bejti im! Dhe Ehl ul-Bejti im gëzon më shumë të drejta.” (Musned, vëll. IV, fq 107)

Tefsīr-in e tij të njohur të Kur’anit, ed-Durr ul-Menthūr, në zbërthimin e këtij ajeti, Xhelāl ed-Dīn es-Sujūtīu transmeton nga Ibn ‘Abbāsi: “Për nëntë muaj rresht e vura re të Dërguarin e Allahut (s) të vinte tek dera e ‘Alīut pesë herë në ditë, në kohët e namazit, dhe të thërriste: ‘Paqja qoftë me ju, o Ehl ul-Bejt, dhe bekimet e mëshira e Allahut! {Allahu dëshiron të largojë nga ju ndytësinë e mëkateve, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të përkryer}; është koha e namazit, Allahu ju bekoftë!’ ” (Po ashtu: Ahmedi në Musned, vëll. I, fq 330; Nesā’īu në Khasā’is ‘Alī, fq 11; Muhibb et-Taberīu në Rijād un-Nedire, vëll. II, fq 269; Hejthemīu në Mexhmā’ uz-Zewā’id, vëll. IX, fq 119, 207, el-Genxhī el-Shāfi’ī në Kifājet et-Tālib, Kreu 100, fq 232, ku jepen 6 hadīthe të sakta).

Ebū’l-Hamrā’i, një tjetër sahab i Profetit (s), transmeton se: “Për tetë muaj me rradhë në Medine, i Dërguari i Allahut (s) shkonte tek dera e ‘Alīut për çdo namaz të sabahut. Ai i vendoste duart në secilën anë të derës dhe thërriste: ‘Es-Salāt! Es-Salāt! {Allahu dëshiron që të largojë gjithë ndytësinë prej jush, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të përkryer}’.” (Sujūtīu në Durr ul-Menthūr, vëll. V, fq 198; Ibn ul-Athīri në Usd ul-Ghābeh, vëll. V, fq 174; Hejthemīu në Mexhmā’ uz-Zewā’id, vëll. IX, fq 169, ku autori përcjell një hadīth të ngjashëm edhe nga Ebū Barzah.)

Vini re me kujdes, lexues të çmuar, se Profeti (s) i nderuar e ka veçuar hazreti Ummi Selemen – gruan e tij, nga Ehl ul-Bejti. Këtë e dëshmojnë edhe hadīthet e hazreti Āishes, Umer ibn Selemes, Ibn ‘Abbāsit, Enes ibn Mālikut.. etj, cituar më lart. Transmetohet në Sahīh Muslim e Xhāmi ul-Usūl, se Hasan ibn Samrāi pyeti Zejd ibn Arkamin: “Kush janë Ehl ul-Bejti? A janë gratë e Profetit (s) mes tyre?” Ai u përgjigj, “Jo! Gruaja jeton me të shoqin për ca kohë, pastaj ai e divorcon atë dhe ajo kthehet tek i ati dhe fisi i saj.” (Sahīh Muslim: Kitāb Fadā’il Sahābeh, vëll. VII, fq 124, nr 4425). Gjithashtu, nëse kjo pjesë e ajetit do t’u drejtohej grave të Profetit (s), do të ishte përdorur veta e dytë e shumësit në gjininë femërore, e jo veta e dytë e shumësit në gjininë mashkullore (‘ankunne në vend të ‘ankum, dhe jutahhirekunne në vend të jutahhirakum).

Në disa raste, Profeti (s) ua shpjegoi muslimanëve kuptimin e këtij ajeti kur ua tërhoqi vëmendjen për rëndësinë e tij. Ebū Sa’īd el-Khudrīu transmeton hadīthin e të Dërguarit të Allahut (s): “Ky ajet është shpallur për pesë persona: mua, ‘Alīun, Fātimenë, Hasanin dhe Huseinin; {Allahu dëshiron që të largojë ndytësinë e mëkateve nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të përkryer}.” (Ibn Xherīri, Ibn Ebū Hatimi dhe Taberānīu. Po ashtu, Imam Tha’lebīu në Tefsīr, Ibn Merdewejhi, dhe Bejhekīu në Sunen, nga Ummi Seleme.)

Taberānīu citon në Mu’xhem ul-Kebīr Imam Hasanin, duke thënë: “Jini korrektë ndaj çështjeve tona; neve jemi sundimtarët tuaj… ne jemi po ai Ehl ul-Bejt për të cilët Allahu ka thënë: {Allahu dëshiron të largojë nga ju tërë ndytësinë e mëkateve, o Ehl ul-Bejt, e t’ju pastrojë me një pastrim të skajshëm}.” (vëll. III, fq 93, bot. 2-të, Maktabe Ibn Tejmijje). Hejthemīu e citon këtë hadīth në Mexhma’ uz-Zewā’id nga Taberānīu, dhe pohon: “Transmetuesit e këtij hadīthi janë të besuar.” (vëll. IX, fq 172) Ai përfshihet edhe në shumë libra të tjerë, si Shewahīd ut-Tenzīl nga Hasakānī, vëll. II, fq 32 (bot. 1-rë, 1411 H.), Ibn Kethīri në Tefsīr, vëll. III, fq 495 (Dār ul-Ma’rife, 1412), Ibn ‘Asākiri në Tarīkh Dimeshk, vëll. XIII, fq 270 (Dār ul-Fikr, 1415)…

Së fundi, po citojmë hadīthin relevant të Profetit të përcjellur nga Ibn ‘Abbāsi:

“Allahu Fuqiplotë i ndau njerëzit në dy grupe, dhe më vendosi tek më të mirët. Ai tha: {Sa u përket atyre të djathtëve … ata janë nën drunjë pemësh pa gjemba!} (56:27-8), e {Të majtit janë në nxehtësinë e zjarrit dhe ujin përvëlues!} (56:42) Unë jam prej të djathtëve e jam vërtet më i miri ndër ta.

Pastaj Allahu i ndau njerëzit në tre grupe, e më vendosi prapë tek më të pastrit prej tyre. Ai tha: {E ata të djathtit, kush janë ata të djathtit? Po të majtit, kush janë të majtit? Ndërsa të përparmit janë në ballë} (56:8-11). Dhe unë jam më i miri i atyre që janë në ballë.

Pastaj Allahu i ndau njerëzit në popuj dhe fise, e më vendosi mua tek më të mirët. Ai tha: {O njerëz, vërtet Ne ju krijuam prej një mashkulli e një femre, dhe ju bëmë popuj e fise që të njiheni me njëri-tjetrin, dhe më i miri ndër ju tek Allahu është ai që është më i përzotshëm} (49:13). Dhe unë jam më i përzotshmi e më i miri ndër njerëz, e megjithatë nuk krekosem për këtë.

Pastaj Allahu i ndau njerëzit në të afërm dhe familje e më vendosi mua në më të virtytshmen e të gjitha familjeve, sepse Ai tha: {Allahu dëshiron të heqë të gjithë ndytësinë e mëkateve nga ju, o Ehl ul-Bejt, dhe t’ju pastrojë me një pastrim të skajshëm} (33:33). Unë dhe Ehl ul-Bejti im atëherë, jemi të pastruar nga të tëra ndytësitë dhe të mbrojtur nga mëkatet.” (Sujūtī, ed-Durr ul-Menthūr, vëll. V, fq 199)


[1] Duke pranuar një përqindje të mundshme sado të vogël gabimi që ndodh me kërkimin në këtë mënyrë.

[2] Tabakat el-kubra vol.8 fq. 199. Bejrut 1968.

[3] Ke tefsiri i Xhelalejni ai thotë: Ehli elbejt pra gratë e Profetit.

[4] Tefsir Fet’hul Kadir

[5] Tefsir Bahr el-ulum

[6] Tefsir El-keshaf

[7]Tefsir Zadul mesir, në disa transmetime jepet kjo gjë ndërsa tek shumica vetëm tregohet ngjarja nga Umi Seleme pa thënë se ky ajet zbriti për ata të katërt.

[8] Tefsir El-bagaui

[9] Tefsir Zadul mesir

[10] El-uexhiz

[11] Ruhul meani.

[12] Bahr el-muhiit

[13] El-muharer el-uexhiz

[14] Mefatihul gajb

[15] Nudhum ed-durur

[16] Enuar tenzil ue esrar et-tauil

[17] Medarik et-tenzil ue hakaik et-tauil

[18] Irxhad el-akl es-selim ila mezaja el-katb el-kerim

[19] El-xheuhair el-hisan fi tefsir el-kuran

[20] Et-tahrir ue tenuir

[21] Eduaul bejan

[22] Shih El-mu’xhem eluesit madetu bate fq. 78.

[23] Sure el-hixhr:68

[24] Et-tahrir ue tenuir

[25] Shih Takrib et-tehdhib për të gjithë transmetuesit, vetëm për të parin (Ibn Humejd) që nuk gjendet aty.

[26] Në materialin e Lohjes është cituar nr. 3806 si numri hadithit, ky numër i korrespondon hadithit në fjalë sipas renditjes që i kanë bërë në programin kompjuterik nga firma El-alemije (sakhr & harf).

[27] Po ashtu e ka përmendur edhe Ebu Xhafer, shih lisan el-arab, dhe taxhul arus.

[28] Tefsir Zadul mesir

[29] Tefsir i Ibn Xherir Et-tabari.

[30] Mu’xhem el-mufredat elfadh el-kuran fq.212. madetu rixhs.

[31] En-nihaje fi garib el-hadith ue el-ether. Vol.2 fq.184, madetu rixhs.

[32] Fq. 330 madetu rexhese.

[33] Sure el-enam:145.

[34] Sure el-maide:90.

[35] Taxhul arus.

[36] Ky është babai i Ebu el-muadil-it që vetë është i besueshëm por për të atin e tij nuk dihet gjë.

[37] El-maide: 67.

[38] Shih Tirmidhi 3046, hadithi është i mirë (hasen) shih Sahih Tirmidhi të Albanit.

[39] El-maide:6

[40] El-bekare:185

[41] En-nisa:26.

[42] En-nisa:28

[43] Tefsir el-kebir ose ndryshe Mefatihul gajb

[44] Vol.3 fq. 640.

[45] Shih Ibn Xheri dhe Ibn Kethirin.

[46] Traskimtimi i emrit në Hasan ibn Samrāi siç është përmendur në material është gabim. Kështu është kur nuk përkthehen materialet nga burimi origjinal por gjuhë mbas gjuhe!!!

[47] Tefsiri i Ibn Kethirit v.3. fq. 641

[48] Sherh Sahih Muslim vol.15 fq. 175 bot. darul marife Bejrut 2000.

[49] Sure nur: 26

[50] Sure hud: 73

[51] Tehrir ue tenuir

[52] Për më tepër mund të shohës Tehdhib el-kemal, tehdhib et-tehdhib, lisan mizan, el-mexhruhin..etj.

[53] Es-sihah 4/1672

[54] Lisan El-arab 11/31 madetu ehl

[55] Muxhem El-uesit madetu al fq.33 bot.1989.

[56] Sure Ali-imran:33

[57] Sure El-gafir:46

[58] Këtë transmetim Er-ragibi e ka përmendur pa sened dhe pa referencë nga e ka marrë!

[59] Muxhem mufredat elfadh el-kuran, fq 37 bot 1997. darul kutub el-ilimje

[60] Sure El-kasas: 29.

[61] Tefsir Mexhmea el-bejan vol.4 fq.211

[62] Vol. 2 fq. 139 bot Nexhef 1386 h.

[63] Vol. 4 fq. 126 bot. Kum.

[64] Vol.7 fq.95, sure El-kasas.

[65] Esh-shia ue ehlil bejt. Fq. 18

[66] Fethul Kadir sure El-ahzab.

[67] Buhariu 2637.

[68] Sure El-ahzab ajeti 33. vol. 3. fq. 637 me Hyreje të Abdulkader Arnautit.

[69] Hadithi është sahih. Shih sahih Tirmidhi i Albanit.

[70] Sure El-azab:56

[71]Sherh fehul kadir li ibn Humam (2/274), Umdetul karij (7/339)

[72] El-mexhmua i Neveviut (3/466), Fethul Bari (11/160)

[73] Mexhmua fataua ibn tejmeje (22/460) dhe xhelau el-efham ibn kajim (109)

[74] Munteka sherhuj mueta lil baxhi (2/153)

[75] Temhidi (17/302-303)

[76] Ahkam el-kuran (3/623)

[77] Mexhmua fataua ibn tejmeje (22/461)

[78] El-insaf lil merdaui (2/79)

[79] Sunen el-kubra (2/151-152)

[80] Sunen el-kubra (2/151-152)

[81] El-mexhmua neveviut (7/466)

[82] Leuamia el-enuar (1/50)

[83] Sherhu sahih muslim (4/368)

[84] El-insaf lil merdaui (2/79)

[85] El-mufredat

[86] E kemi përmendur më parë

[87] Shih El-mexhmua neveviut (7/466) etj.

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 10:38 pm  Lini një Koment  

Ahmed ibn Hanbel, Imami i Ehli Sunetit

Ahmed ibn Hanbel, Imami i Ehli Sunetit

Imam Ahmedi lindi në vitin 164 h. në Bagdad, qytet në të cilin ai u rrit, mësoi, u sprovua dhe vdiq. Imam Ahmedi u rrit jetim pasi i ati i vdiq pak kohë pas lindjes së tij, kështu që me edukimin dhe rritjen e tij u mor e ëma e tij siç qe edhe nën kujdesin e xhaxhait të tij. Që në moshë të vogël ai u dha mbas diturisë, kështu që mësoi Kuranin përmendësh dhe iu përkushtua mësimit të gjuhës arabe dhe sidomos haditheve të Profetit (salallahu alehji ue selem), fushë në të cilën, në historinë islame, zor se gjen njerëz si ai. Që në moshë të re ai ndoqi metodën e vjetër të muhadithëve në gjurmimin e hadithve, duke udhëtuar në qytetet dhe vendet ku ndodheshin dijetarët dhe transmetuesit e haditheve. Nga Bagdadi udhëtoi për në Mekë, Medine, Basra, Jemen, Kufe etj. gjithmonë në kërkim të hadithit, pa u lodhur dhe pa u ankuar për vështirësitë e rrugës duke mbajtur mbi shpinë librat dhe shënimet ku ai kishte shkruar hadithet e Profetit. Njëherë një i njohuri i tij kur e takoi në një nga udhëtimet e tij dhe e dinte sesa shumë kishte udhëtuar për të mbledhur hadithin, sa kish shkruar dhe mësuar përmendësh, i habitur i thotë: Një herë në Kufe, njëherë në Basra! Deri kur kështu? Dhe imam Ahmedi i përgjigjet: Me shishen e bojës deri në varr. Ebu Zura thotë: Ahmed ibn Hanbeli dinte një milion transmetime. Dhe kur i thanë se nga e di këtë gjë, ai iu përgjigj: i kam dëgjuar prej tij dhe i kam marrë me kapituj.

Imam Ahmedi mësoi nga shumë dijetarë, nga këta mund të përmendim Imam Shafiun, nga i cili ai përfitoi së tepërmi, Ebu Jusufin kryegjykatësi i kalifatit në atë kohë dhe nxënësi i Ebu Hanifes, Abdurrezak San’ani nga Jemeni, dijetar i shquar i hadithit etj. Megjithëqë imam Ahmedi e filloi dijen që në moshë të vogël ai nuk u ul të jepte mësim dhe fetva vetëm mbasi mbushi dyzet vjeç, moshë kjo e një pjekurie të thellë. Nuk është për tu habitur kjo gjë edhe imam Ebu Hanifja në një moshë të tillë filloi të jap fetva, aq më tepër që në një moshë të tillë i erdhi profetësia edhe Muhamedit (salallahu alejhi ue selem), ndaj dhe të gjithë ne dhe sidomos nxënësit e dijes dhe ata që merren me udhëzimin e njerëzve kanë se ç’të mësojnë nga ky fakt.

Nga nxënësit e tij mund të përmendim autorët më të njohur të librave të hadithit si Buhari, Muslimi, Tirmidhiu, Ebu Daudi, Ibn Maxha etj.

Imam Ahmedi përveç që ishte një dijetar i shquar ai ishte edhe një njeri shembullor, një njeri i cili i ishte përkushtuar tërësisht fesë së Allahut, larg kënaqësive të kësaj bote dhe ndonëse me gjithë famën që pati që gjatë jetës së tij, ai ishte modest dhe kurrë nuk pranoi të përfitoj nga kjo gjë, dhe megjithë ofertat dhe paratë që i ofroheshin për të bërë një jetë më të mirë ai i refuzonte ose ua ndante të varfërve ndonëse edhe vetë ishte i tillë, karakteristikë kjo e shumë prej dijetarëve të hershëm, gjë që tregon për përkushtimin dhe devotshmërinë e këtyre njerëzve. Një prej bashkëkohësve të tij tregon: kam hyrë e kam dalë në shtëpinë e Ahmedit për dymbëdhjetë vjet, dhe ai u lexonte fëmijëve të tij Musnedin (librin e tij të hadithit), por unë nuk kam shkruar prej tij as edhe një hadith, vetëm se priresha të merrja nga morali dhe shembulli i tij.

Imam Ahmedi veç kësaj ishte dhe adhurues i madh i Allahut dhe siç transmetohet nga i biri i tij Abdullahi, ai falte gjatë ditës rreth treqind rekatë nafile dhe mbas sprovës që kaloi njëqind e pesëdhjetë, ndërkohë që ai akoma ishte në një moshë të madhe.

Koha kur jetoi Ahmed ibn Hanbeli ishte një periudhë ku njerëz të devijuar si mu’tezilitë kishin kapur shtetin në dorë dhe kishin bërë për vete Kalifin e myslimanëve dhe i kishin mbushur mendjen atij për shumë nga bidatet e tyre, një nga të cilat ishte edhe se Kurani ishte i krijuar si gjithë krijesat e tjera. Ata nuk u mjaftuan me kaq, por e bindën kalifin që t’i detyronte njerëzit dhe në radhë të parë dijetarët që të besonin diçka të tillë ndryshe do të përballeshin me dhunën e shtetit! Dhe kështu u bë. Askush nuk lejohej të punonte në administratën shtetërore, as të jepte mësim dhe as nuk i pranohej dëshmia nëse nuk pohonte një gjë të tillë, në të kundërt do ta paguante shtrenjtë, disa me burg, rrahje madje disa edhe me jetën e tyre. Shumica e dijetarëve në kushte të tilla qenë të detyruar të pranonin vetëm me gojë një gjë të tillë dhe mbas një rezistence të shkurtër të vetmit ata që nuk pranuan të pohonin një gjë të tillë qenë vetëm dy: Ahmed ibn Hanbeli dhe Muhamed ibn Nuhu. Dhe që të dy këta pasi qenë prangosur u nisën për tu çuar drejt Kalifit i cili në ato ditë gjendej larg Bagdadit. Gjatë rrugës vdes Muhamed ibn Nuhu, por pa mbërritur imam Ahmedi tek kalifi, vdes edhe ai dhe kështu që Ahmedin e kthejnë në burgun e Bagdadit. Kalifi pasardhës duke ndjekur shembullin dhe porosinë e paraardhësit jo vetëm që e mban në burg imam Ahmedin por përpiqet me çdo kusht, sa me të mirë e sa me të keq që ta thyej madje edhe duke e rrahur me kamxhik për ditë të tëra derisa i binte të fikët. Dhe megjithë debatet e zhvilluara mes Ahmedit dhe mu’tezilive në prezencë të kalifit, ai nuk u tërhoq por i drejtohej duke i thënë: O prijësi i besimtarëve! Le të më sjellin qoftë edhe një hadith apo ajet që të thotë se Kurani është i krijuar. Por pasi një gjë e tillë nuk ekziston, atëherë imam Ahmedi nuk preferonte t’i hynte një çështje të tillë për të cilën nuk pat folur as Profeti (salallahu alehji ue selem) dhe as shokët e tij, por ai mjaftohej duke thënë se Kurani është fjala e Allahut dhe kaq na mjafton, por ai vjen nga dija e Allahut dhe dija e Allahut nuk është e krijuar. Imam Ahmedi qëndroi në burg për afro tetëmbëdhjetë muaj derisa kalifi duke parë se ishte e pamundur ta thyente dhe nga fama që pat marrë pozicionimi i tij burrëror e liroi nga burgu. Ahmedi u kthye në shtëpi dhe pasi u shërua nga plagët e rrahjes filloi përsëri mësimdhënien. Por sprova nuk do të përfundonte me kaq edhe kalifi pasardhës ndonëse nuk do ta burgoste, për shkak të famës që mori, e urdhëroi që të mos jepte më mësim dhe të mos qëndronte në atë vend ku jetonte edhe kalifi. Kështu Ahmedi u detyrua të fshihej derisa edhe ky kalif vdiq dhe pas tij erdhi një tjetër e cili në dallim me tre të parët ndryshoi qëndrim duke iu kundërvënë mu’tezilive dhe duke ngritur pozitën e Ehli Sunetit dhe duke ia kthyer bidatçije dhunën e ushtruar ndaj dijetarëve dhe njerëzve të tjerë me të njëjtën monedhë. Është për tu vënë në pah në këtë rast se imam Ahmedi me gjithë pozitën e lartë që pati ke njerëzit dhe admirimin që kishte ky kalif i fundit për të, ai nuk kërkoi kurrë që persekutorët e tij të dënoheshin madje i fali që të gjithë ata edhe kalifin që urdhëroi rrahjen e tij, përveç njërin prej bidatçijve për të cilin thoshte se nëse nuk do të qe thirrës në këtë bidat do t’ia kisha bërë edhe atij hallall gjithçka. Kjo tregon edhe njëherë për moralin dhe cilësitë e larta të këtij njeriu i cili nuk kishte sesi të mos kish nxënës dhe pasues të shumtë. Pasues të cilët më pas nën vijën e mësime të tij do të formonin shkollën juridike Hanbmelite, pra medhhebin hanbeli. Për vetë rezistencën dhe vetëmohimin e Ahmed ibn Hanbelit në mbrojte të Sunetit të Profetit (salallahu alehji ue selem) ai do të identifikohej më pas nga dijetarët dhe njerëzit si imam i Ehli Sunetit. Dhe shumë njerëz për të identifikuar veten e tyre se i përkisnin besimit të drejtë thonin se ishin në rrugën e tij të besimit.

I biri i tij Abdullahi tregon se në agoninë e vdekjes e dëgjon të atin të thoshte: akoma jo, akoma jo! Dhe kur ai erdhi në vete për njëfarë kohe e pyeti se ç’ishin ato fjalë dhe ai iu përgjigj: Para meje u shfaq iblisi, që duke kafshuar gishtërinjtë më thoshte: më shpëtove o Ahmed më shpëtove! Dhe unë i thosha: akoma jo derisa të vdes!

Sigurisht që është e pamundur që në këto rreshta të paktë të japim një pasqyrë të plotë të jetës dhe veprës së këtij imami të madh që ka parë historia islame. Imam Ahmedi vdiq në vitin 241 h. në moshën shtatëdhjetë e shtatë vjeçare dhe në varrimin e tij do të merrte pjesë i gjithë Bagdadi. Allahu e mëshiroftë dhe qoftë i kënaqur prej tij.

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 10:35 pm  Lini një Koment  

AGJËRIMI I ASHURES TEK SHIAT

AGJËRIMI I ASHURES TEK SHIAT

Bismilahi Rrahmani Rrahim

Thuhet se Isai alejhi selam ka thënë: “Mos gjykoni, që të mos gjykoheni. Sepse ju do të gjykoheni sipas gjykimit me të cilin ju gjykoni; dhe me masën me të cilën ju masni, do t`ju masin të tjerët. Pse shikon lëmishten që është në syrin e vëllait tënd dhe nuk shikon trarin që është në syrin tënd? Ose, si mund t`i thuash vëllait tënd: “Dale të të heq lëmishten nga syri”, kur ke një tra në syrin tënd? O hipokrit, hiqe më parë trarin nga syri yt dhe pastaj shiko qartë për të nxjerrë lëmishten nga syri i vëllait tënd. (Mateu 7:1-5)

Pak rëndësi ka nëse e ka thënë Isai alejhi selam këtë apo jo. Këto fjali në vetvete mbartin urtësi kushdo qoftë thënës i tyre. Nëpërmjet këtyre fjalëve unë doja tu tregoja një mësim të mirë këtyre njerëzve të çuditshëm, këtyre shiave të cilët nuk lënë metodë pa zgjedhur për përligjur bidatet e tyre të shëmtuara. Po ç’është më e keqe duan të zhvlerësojnë një normë të fesë, siç është agjërimi i ditës së Ashures duke u argumentuar nga librat e të krishterëve dhe të çifutëve! Do t’i këshilloja që para se t’ia fillonin kësaj pune t’i hidhnin një sy rreshtave të më sipërm, sepse ndoshta një nga gjërat që mund të përfitosh nga librat e tyre është pikërisht urtësia e mësipërme!

Në një material që postua këtu u tentua të hidhet pluhur mbi vërtetësinë e haditheve sunnite që flasin për ligjërimin e agjërimit të ditës së ashures në kohën e Profetit (salallahu alejhi ue selem).

Metoda objektive islame me të cilën dijetarët islam operojnë prej shekujsh me hadithet është ajo që quhet ‘nakd err-rriuajat’ (kritika e transmetimeve) dhe jo aludimet që nxirren nga librat e të krishterëve, çifutëve apo ateistëve! Shkenca e hadithit tek sunnijtë është zhvilluar në mënyrë të atillë saqë ai që e njeh apo e studion atë do të mahnitet me metodat tepër të kualifikuara dhe origjinale që dijetarët e hershëm të Islamit kanë ndjekur për ruajtjen e Sunnetit. Me mijëra muhadithinë kanë bërë atë që edhe sot e kësaj dite nuk e bëjnë as kompjuterët; kanë ruajtur, klasifikuar, kulluar, kontrolluar, verifikuar me qindra mijëra transmetime, për tu bërë kështu argument i gjallë i mrekullisë Kuranore, i mrekullisë Muhamedane. Allahu premtoi, dhe premtimi i Tij është hak, se do ta ruaj këtë fe nëpërmjet ruajtjes së Uahjit, Kuranit, por edhe Sunnetit pasi ai është pjesë e pa ndarë dhe bashkëshoqërues i Kuranit. Ndaj me gjithë përpjekjet për ta deformuar këtë pjesë të Uahjit, nuk ia kanë arritur qëllimit.

Është e vërtetë se gjenden plotë hadithe jo autentike por kjo nuk do të thotë se këto hadithe kanë mundur tu shpëtojnë dijetarëve dhe të depërtojnë madje edhe në librin më të saktë të haditheve, në atë të Buhariut! Tregohet se njëherë para Harun Rreshidit patën sjellë një njeri i cili akuzohej se kishte shpifur shumë hadithe dhe do ta dënonin për këtë. Ai duke mos gjetur rrugëdalje tjerët i thotë Harunit sesi do t’i gjesh ato katër mijë hadithe që unë kam sajuar nëse më vret?! Dhe Haruni i përgjigjet: Kush je ti para Ebu Is’hak El-fizarit dhe Adullah ibn Muberekut, që kanë për t’i nxjerrë ato një për një…

Subhan Allah! Këto fjalë të Harunit nuk ishin një hiperbolë por një realitet. Ai që lexon jetën e shumë prej muhadithënëve do të shoh edhe më tepër se kaq dhe do të bindet se ata qenë prej kolosëve të Islamit që ruajtën këtë fe.

Shiat janë nga sektet që marrin vesh më pak nga kjo shkencë dhe është dashur që transmetimet sunnite, konkretisht për agjërimin e ashures, t’i kritikonin në bazë të transmetimeve ashtu siç sunnijtë bëjnë me transmetimet e shiave apo edhe të vetë sunnijëve. Mirëpo siç e kam thënë edhe më parë dhe po e shpreh këtu ndryshe: ata janë njerëz që nuk janë në gjendje t’i hipin atij kali! Dhe a e dini përse? Jo sepse shkenca e hadithit është ndonjë lloj magjie që e mësojnë dhe e praktikojnë vetëm sunnijtë, por sepse po ta zbatojnë ata atë shkencë mbi librat e tyre, jo Buhariut që nuk i afrohen, por do të duhet sipas vetë fjalëve të dijetarëve të tyre të hedhin poshtë shumicën dërmuese të transmetimeve mbi të cilat ata bazojnë shiizmin e tyre! Ndaj nuk guxojnë t’i hyjnë kësaj loje të ”rrezikshme” që trondit ekzistencën e medh’hebit shiitë… nuk po zgjatem në këtë pikë pasi është një temë më vete që ndoshta do të kemi kohë ta trajtojmë, nëse Allahu na lehtëson dhe na jep forcë.

Le të shohim tani seç thonë vetë librat shiitë për agjërimin e ashures:

Së pari duhet thënë, siç edhe e kam cekur më parë, që librat e tyre janë kontradiktorë me vetveten pasi në po të njëjtin libër madje; gjen dy transmetime që kundërshtojnë njëra-tjetrën dhe nuk është e mundur të gjendet pajtim mes tyre, përveç tekijes kuptohet. Kur dijetarët shia gjenden përball situatave të tilla ku disa transmetime lejojnë diçka dhe disa të tjera e ndalojnë, një nga përgjigjet e shpeshta që japin është se ato transmetime janë thënë në momente tekije! Paçka se shpesh herë vetë përmbajtja e tekstit e kundërshton këtë interpretim! Nëse tregon diçka kjo gjë, tregon pikërisht atë se këtyre njerëzve tekija iu rrjedh nëpër gjak. Ajo është shpëtimtarja e tyre me të cilën nuk e lënë të jap shpirt medh’hebi i tyre i pa themeltë.

Së dyti unë këtu do të paraqes vetëm ato transmetime shiite që flasin për agjërimin e ashures. Dhe më duhet ta përsëris nuk e di për të satën herë, le të dali një shiitë të paktën dhe të argumentoj me fakte që këto transmetime nuk janë të vërteta, apo janë të dobëta, ashtu siç bëmë ne me transmetimet sunnite që shiat argumentoheshin me to! Nëse nuk ka nga ata burra mes jush, atëherë mbyllni gojën dhe heshtni sepse kjo është tekija më e mirë që mund të bëni dhe madje të merrni sevap për të!

Buhariu i shiave El-kulejni në librin e tij El-kafi (nr. 6 fq. 291) transmeton nga Ebu Xhafer se ai ka thënë: Allahu ka bërë obligim për njerëzit pesë gjëra, ata morën katër dhe lanë një. I thashë (transmetuesi): A do mi tregosh ato mua, u bëfsha kurban për ty? Dhe ai tha: Namazi. Njerëzit nuk dinin si të faleshin, zbriti Xhibrili, alejhi selam dhe tha: O Muhamed, tregoju atyre kohët e namazeve të tyre. Më pas zbriti zekati dhe tha: O Muhamed, tregoju atyre për zekatin e tyre ashtu siç u tregove për namazin e tyre. Më pas zbriti agjërimi dhe i Dërguari i Allahut salallahu alejhi ue alihi kur qe dita e ashures dërgoi (të lajmëronte) në fshatrat përreth dhe ata agjëruan atë ditë. Dhe zbriti (agjërimi) muaji i Ramazanit ndërmjet Shabanit dhe Sheualit. Më pas zbriti Haxhi…

Po kështu El-kulejni në kapitullin: ‘Uxhuh es-seum’ (llojet e agjërimit, fq. 86) transmeton një hadith të gjatë nga Ali ibn Husejn, (djali i Husejnit që mbeti gjallë nga masakra e Kerbelasë pasi ishte i sëmurë dhe nuk luftoi) i cili i shpjegon Zuhriut llojet a agjërimit dhe ndër të tjera i thotë: Ndërsa përsa i përket agjërimit të cilin i lejohet njeriut të zgjedhë (të agjërojë apo jo): është agjërimi i ditës së xhuma, ditës së enjte, agjërimi i ditëve të bardha, agjërimi i gjashtë ditëve të Sheualit pas muajit Ramazan, agjërimi i ditës së Arafatit dhe agjërimi i ditës së ashures, të gjitha këto njeriu është i lirë të zgjedhë; nëse do agjëron nëse do nuk agjëron.

Çudi vetë i biri i Husejnit nuk e konsideruaka si shpifje e umeuijëve agjërimin e ashures…! Ah harrova tekijen, sepse Zuhri ishte sunnij.

Tani hidhemi tek një libër tjetër i rëndësishëm i shiave dhe ky është: El-istibsar i Et-tusit, një nga katër librat bazë të shiave:

Nga Ebu Adullahi (Husejni) transmeton nga Aliu alejhi selam se ai ka thënë: Agjëroni ashuren, nëntën dhe dhjetën sepse ajo shlyen gjynahet e një viti. ( vol.2 fq.134)

Nga Ebu El-hasan (Aliu) tha: I dërguari i Allahut salallahu alejhi ue selem ka agjëruar ditën e ashures. ( po aty)

Nga Xhaferi nga i ati i tij alejhima selam tha: Agjërimi i ditës së ashures shlyen një vit. ( po aty)

Po kështu në një tjetër libër shiash: Mustedrek el-uesail të Et-tabersi (vol. 1 fq. 594) transmetohet nga Aliu radijallahu anhu se ka thënë: Agjëroni ditën e ashures, nëntën dhe dhjetën, që të jeni brenda, sepse ajo shlyen vitin që ka qenë më parë edhe nëse ndonjëri prej jush nuk e di dhe ha le ta plotësojë agjërimin.[1]

Siç e shihni pra shiat janë tepër subjektiv dhe as fenë e tyre nuk e njohin dhe duan pastaj të na e shesin sapunin për djathë.

Këtu dy mundësi ka: ose këto transmetime nuk janë sakta dhe i kanë shpifur edhe këto Beni Umeje dhe shiat gabimisht i kanë futur nëpër librat e tyre! A e pranojnë vallë një gjë të tillë?! Ose transmetimet janë të sakta dhe atyre u ka humbur një rast i mirë për të shlyer gjynahet e një viti!

Ndërsa përsa i përket akuzës se sunnijtë janë ata që kanë sajuar lloj-lloj hadithesh për vlerën e kësaj dite dhe se në të barka e Nuhut u ndal në Malin e Arafatit, se zjarri u bë i ftohtë dhe i padëmshëm për Ibrahimin dhe se Isai u ngjit në qiell, nuk tregon gjë tjetër vetëm se paditurinë e këtyre njerëzve si me medh’hebin sunnij po ashtu edhe me atë shiitë ose hedhje hi syve.

Dijetari shiitë Et-tusi në një nga katër librat bazë të shiave ‘Tehdhib el-ahkam’ transmeton nga Ebu Xhafer se ka thënë: Anija e Nuhut ka ngecur mbi El-xhudij ditën e ashures dhe Nuhu i urdhëroi ata që ishin me të, njerëz dhe xhin që ta agjëronin atë ditë. Ebu Xhaferi alejhi selam tha: A e dini se çfarë është kjo ditë? Kjo ditë është dita që Allahu beri të pendohej Ademi dhe Havaja dhe kjo është dita të cilën Allahu ka hapur detin për bijtë e Israilit dhe e mbyti faraoni dhe ata që qenë me të, kjo qe dita që Musai alejhi selam triumfoi mbi faraonin, kjo qe dita që në të lindi Ibrahimi alejhi selam, kjo qe dita që Allahu ia bëri të pendohej populli i Junusit, kjo qe dita që ka lindur Isai i biri Merjemes… (vol.4 fq.300)

Po kështu shiiti Ebul Kasim Ali ibn Musa ibn Taus ka thënë: kanë ardhur transmetime të shumta që nxisin në agjërimin e kësaj (dite).[2] Këto transmetime i kanë përmendur dijetarë shia në librat e tyre si El-hur El-amilij[3], Jusuf El-bahrani[4] etj. Tani unë me të drejtë pyes, paçka se deri tani pyetjet e mia kanë ngelur pa përgjigje: pse na akuzoni ne sunnijtë për gjëra që nuk e dini nëse ne i konsiderojmë të sakta apo jo, ndërkohë që ju vetë i keni nëpër librat tuaj bazë të shiizmit ithnaasherij? A ka ndonjë që përgjigjet? (Fe la hajate men tunadii! Kulubuhum mejite!)

Dhe ç’është më e forta se transmetimet shiite që ndalojnë agjërimin e ditës së Ashures kanë rrugë transmetimi të dobëta ndërsa ato që e ligjërojnë atë janë të forta siç kuptohet kjo nga shiiti Muhamed Rida el-husejni El-hairi në librin e tij: ‘Shpëtimi i Umetit qëndron në ngritjen e ngushëllimeve për Husejnin dhe imamët”!!! (Nexhatul ume fi ikametul aza alel husejn uel eimetu) fq. 145, 146, 148. botuar në Kum të Iranit 1413 h.

O shia ka ndonjë njeri objektiv prej jush! A nuk e shikoni sesi ju janë verbuar sytë e zemrës para syve të ballit!

Ndërsa tani po u tregoj vetëm një transmetim, të shpifur natyrisht, nga Xhafer Es-sadik rahimehullah për mos agjërimin e kësaj dite që të shikoni vetë se çfarë besojnë këta njerëz për ne sunnijtë:

Nga Ubejd ibn Zirare i cili pyet Ebu Abdullahin (a) për agjërimin e ditës së ashures dhe ai i thotë: Kush e agjëron atë ka për të pasur kësmet nga agjërimi i asaj dite kësmetin e Ibn Merxhanes dhe familjes së Zijadit. I thashë: e ç’kësmet kanë ata nga kjo ditë? Ai tha: Zjarrin, Allahu na ruajt nga zjarri dhe nga punët që të afrojnë tek zjarri.[5]

A e morët vesh o sunnij naivë se çfarë shpërblimi keni ju, sipas shiave, që agjëroni këtë ditë?! Shpërblimin e atyre që vranë Husejnin radijallahu anhu!

Sa për pyetjen absurde që u bë se çfarë do të kishte bërë Profeti (salallahu alejhi ue selem) nëse do të kishte jetuar edhe në kohën kur u vra Husejni? Duke dashur me këtë pyetje të përligj bidatet që bëjnë shiat në ditën e ashures. Pyetje të kësaj natyre bëhen duke u bazuar në historinë jetës të një personi që e njeh mirë dhe duke bërë analogji me ngjarje të ngjashme në kohën e jetës së tij. Ngjarja e Husejnit nuk ka fare ngjashmëri me çfarë ka ndodhur në kohën e Profetit ndaj dhe përgjigjja e kësaj pyetje absurde është se nëse Profeti do të ishte gjallë as Husejni e as Aliu dhe as Uthmani (radijallahu ahum) nuk do të ishin vrarë dhe do të ishim rehat edhe ju edhe ne. Mirëpo nëse ka një farë ngjashmërie ajo ka me historinë vrasjes së Hamzait (radijallahu anhu) dhe kuptohet Profeti do të vepronte siç veproi me Hamzain. Nuk shpalli ditë zie të përvitshme dhe as nuk urdhëroi që njerëzit të rrihnin vetveten e bidate të tjera si këto…

Profeti (salallahu alejhi ue selem) ndërroi jetë dhe feja u vulos një herë e përgjithmonë. Gjithçka është e mirë apo e keqe do ta gjejmë përgjigjen në Kuran dhe Sunnet ndaj pyetje të tilla janë të kota!

Ai që ka sy le të shohë! Ai që ka vesh le të dëgjojë! Ai që ka mendje le të logjikojë! Ai që ka zemër le të reflektojë! E ndërsa ai që nuk i ka të gjitha këto në errësirë le të vazhdojë!

Allahu na ruajt në fenë e tij! Amin!


[1] Po ashtu shih edhe Xhamiu ehadith esh-shia 9/475.

[2] Ikbal el-amal fq.558, botim darul kutub el-islamije Teheran.

[3] Uesail esh-shia 7/337.

[4] El-hadaik en-nadhire 13/371

[5] El-kafi kapitulli Seum Arafe ue ashura fq. 146.

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 10:33 pm  Lini një Koment  

A pati sukses Profeti (salallahu alejhi ue selem) gjatë misionit të tij në vendosjen e drejtësisë?!

A pati sukses Profeti (salallahu alejhi ue selem) gjatë misionit të tij në vendosjen e drejtësisë?!

Pyetje kjo pak si e çuditshme. Ajo çka kemi mësuar gjatë leximit të Kuranit dhe haditheve është se të gjithë Profetët pa përjashtim kanë ardhur për të nxjerrë njerëzit nga errësirat e idhujtarisë, amoralitetit, imoralitetit, …dhe gjithçka që bie ndesh me qëllimin e jetës së tyre në tokë është e dëmshme për të dhe urrehet edhe nga Allahu, drejt dritës së teuhidit, moralit dhe çdo gjëje të mirë për ta.

Ky është kulmi i drejtësisë, Profetët erdhën për t’iu mësuar njerëzve këto gjëra, nuk ishte në dorën e tyre nëse këto mësime të tyre do të përqafoheshin nga njerëzit apo jo, dhe Allahu as që i obligoi me një gjë të tillë.

Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) ishte Profeti më suksesshëm në kuptimin e rezultateve që Allahu deshi t’i jepte mësimeve të këtij Profeti në terren, arsyet dihen pse, sepse ai ishte Profeti më i madh dhe i fundit. Allahu nuk e bëri Profetin (salallahu alejhi ue selem) zot të shpirtrave të njerëzve që ai me dorë tua hiqte atyre të keqen apo shteti në udhëheqjen e tij t’i bënte njerëzit engjëj… ai nuk erdhi për të ngritur një shtet apo mbretëri utopike, si ato që ëndërrojnë komunistët, gjëra të tilla nuk janë në dorë të njerëzve kushdo qofshin ata. Prandaj të pretendosh, siç pretendon Homejni, se Profeti (salallahu alejhi ue selem) nuk pati sukses në vënien e drejtësisë, jo vetëm që është një kufër por edhe një çmenduri që e ka burimin tek një ideologji e kompromentuar.

Por më mirë ndiqeni vetë seç thotë Homejni:

Ligjëratë e hirësisë së tij (homejnit) drejtuar popullit iranian me rastin e pesëmbëdhjetë Shabanit- ligjëratë e transmetuar nga radio dhe televizioni-.

E shtunë 7 / 4 / 1395 (hixhri shemsi ) = 15 / 8 / 1400 (hixhri) = 28 / 6 / 1980 (e.s.)

Bismilahi Rrahmani Rrahim

U uroj gëzuar të gjithë myslimanëve dhe popullit iranian këtë festë të lumtur (15 Shabanin). Muaji Shaban është një muaj i madh, lindi në ditën e tretë të tij luftëtari i madh i botës njerëzore, dhe në pesëmbëdhjetë të këtij muaji erdhi në ekzistencë Imam Mehdiu i pritur, shpirtrat tanë qofshin për të sakrificë.

Çështja e mungesës së Imamit është një çështje e rëndësishme e cila na bën të qartë ne disa probleme, prej tyre është ajo se nuk mund të realizohej një vepër madhështore si kjo –zbatimi i drejtësisë në kuptimin e vërtetë të saj në gjithë botën- nga të gjithë njerëzit përveç se nga Mehdiu i pritur, selamullahi alejhi, të cilin Allahu i madhëruar e ka rezervuar për njerëzit. Çdo profet prej profetëve nuk ka ardhur vetëm se për të vendosur drejtësinë dhe ka pasur si qëllim zbatimin e saj në botë, por nuk patën sukses, madje edhe vula e Profetëve (a) i cili patë ardhur për ndreqjen e njerëzimit, edukimin e tyre dhe zbatimin e drejtësisë, megjithatë edhe ai nuk pati sukses. Ai i cili do të ketë sukses me plotë kuptimin e fjalës dhe do të zbatojë drejtësinë në të gjitha skajet e botës është Mehdiu i pritur. Drejtësia nuk ka pamjen ashtu siç e kuptojnë njerëzit e thjeshtë, që të jetë çështje zbatim drejtësie vetëm për hir të mirëqenies së njerëzimit, por drejtësia duhet në të gjitha nivelet e anëve njerëzore. Nëse një njeri çfarëdo devijon në anën praktike të personalitetit të tij, apo psikike apo logjike; riparimi i këtij devijimi është të krijosh drejtësinë në këtë njeri. Për këtë arsye kjo do të thotë se kjo festë, festa e Imam Mehdiut të pritur- shpirtrat tanë për të qofshin kurban- është festa më e madhe për myslimanët dhe për njerëzimin, dhe kur të shfaqet inshaallah, ai do të shpëtojë tërë njerëzimin nga rrënimi dhe do të drejtojë çdo shtrembërim, do të mbush botën me drejtësi pasi qe mbushur me padrejtësi. Bota tani- e cila ndoshta mbas të sotmes do të jetë akoma më keq- është e mbushur me padrejtësi. Devijimi ekziston tek të gjithë shpirtrat edhe në shpirtin e një personi të përsosur edhe nëse ai nuk e di! Devijimi ekziston në morale në besime dhe në vepra.

Cituar nga libri ‘Muhtarat min ehadith ue hitabat el-imam el-homejni’ (përzgjedhje e bisedave dhe ligjëratave të imam Homejnit) vol. 2 fq. 42 .

Foto e kopertinës dhe tekstit nga libri i cituar:

Këta janë ata që na kërkohet vëllazëri me ta dhe që kanë për imam këtë njeri të varrosur këtu :

http://www.khomainy.com/inside/articles.php?ID=20 (varrri homejnit dhe adhuruesit e tij…. )

dhe që i bëhet temena nga këta njerëz :

http://www.khomainy.com/inside/articles.php?ID=8

Published in: on 31 Dhjetor, 2008 at 10:27 pm  Lini një Koment